Ἤμουν πολὺ ἁπλός

Ἤμουν καὶ πολὺ ἁπλός καὶ χωρὶς γνώση τῶν ἐγκοσμίων καὶ τῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς. Δὲν γνώριζα ἀπὸ τρόπους συμπεριφορᾶς, γιατὶ εἶχα μεγαλώσει στὸ βουνό.

Εἶχα κάνει καὶ λίγο στὸν νονό μου, στὸν Πειραιᾶ, ἀλλὰ κι ἐκεῖ συγγυριζόμουνα μόνος μου. Μοῦ βάζανε φαγητὸ τὰ κορίτσια του κι ἔτρωγα μόνος καὶ κοιμόμουνα στὴ σοφίτα. Ἔτσι δὲν ἤξερα πῶς βαστοῦν στὸ τραπέζι τὸ πιρούνι, τὸ κουτάλι κ.λπ. Κι ἀκοῦστε νὰ σᾶς πῶ κάτι. Ἐγὼ δὲν πήγαινα ὅπου μὲ καλοῦσαν. Ἀλλὰ μιὰ φορά μὲ καλέσανε νὰ διαβάσω παράκληση σὲ μία ἄρρωστη, ἡ ὁποία ἐργαζόταν δίπλα ἀπ’ τὴν Πολυκλινική, κοντὰ στὴ Δημαρχία. Πολὺ καλὴ κυρία, εὐσεβεστάτη. Ἀλλὰ μέχρι νὰ φθάσομε στὸ σπίτι της καὶ μέχρι νὰ διαβάσομε, πέρασε ἡ ὥρα καὶ μοῦ ἐπιμένανε:

— Κάθισε νὰ φάμε.

— Ὄχι, λέγω, δὲν μπορῶ. Ἐγὼ πρέπει νὰ φύγω.

Ὁ ἄνδρας της λέει:

— Τὸ παίρνομε γιὰ μεγάλη περιφρόνηση, ἐφόσον εἶσαι νηστικός. Θὰ στενοχωρεθοῦμε, παπὰ μου. Κάνε μας τὴ χάρη. Ἔχουμε καὶ τὴν κορούλα μας.

Εἶχαν ἕνα κοριτσάκι. Ἦταν νεοπανδρεμένοι. Ἕνα κοριτσάκι πολὺ καλό.

Λοιπόν, δέχθηκα. Ἔκανα τὴν προσευχή, εὐλόγησα τὸ τραπέζι κι ἀρχίσαμε νὰ τρώμε. Κι ἡ κορούλα ἡ μικρή, βλέποντάς με πῶς ἔτρωγα:

— Μαμά, δὲν τὸ βαστάει καλά τὸ κουτάλι.

Κι ἐκεῖνοι:

— Σώπα, σώπα, σώπα!

Σὲ λίγο:

— Δὲν βαστάει τὸ κουτάλι καλά.

Βρέ, τί ἔπαθα κι ἐγὼ ὁ κακομοίρης! Κοίταζα αὐτοὺς πῶς τὸ εἶχανε καὶ τὸ ἔστρωσα. Μετὰ δὲν ξέρω τί μοῦ βάλανε καί τό έτρωγα μέ τό πιρούνι.

“Ε, πετάγεται ή μικρή;

— Δέν τό βαστάει καλά τό πιρούνι.

“Ω, τί έπαθα! Θέλω νά σάς πώ πόσο απλός ήμουν...