*'Πθελα ν' άσκητεύω, έστω και μές στην Αθήνα*

Τό κύριό μου, όμως, έργο όλα τά χρόνια, αφότου έγινα πνευματικός, ήταν ή εξομολόγηση. Ώρες ατέλειωτες, ημέρες και νύκτες, εικοσιτετράωρα, εξομολογούσα, είτε βρισκόμουνα στον Άγιο Χαράλαμπο, στην Εύβοια, είτε στον Άγιο Γεράσιμο, είτε στον Άγιο Νικόλαο, στα Καλλίσια, είτε τώρα, εδώ στο μοναστήρι. 'Ακόμη κι όταν είχα τίς αρρώστιες μου —και ήταν πάρα πολλές και πολυχρόνιες— δεχόμουνα με αγάπη Χριστού τίς ψυχές που μου έστελνε ό Θεός.

Ἤθελα ν’ ἀσκητεύω, ἔστω καὶ μὲς στὴν Ἀθήνα, γι’ αὐτό κρύφθηκα στὰ Τουρκοβούνια. Ζούσαμε ἐκεῖ μὲ τοὺς γονεῖς μου, μὲ τὴν ἀδελφή μου καὶ τὴν ἀνεψιά μου σὲ μία καλυβούλα μὲ τσιμεντόλιθους. Τίς νύκτες δουλεύαμε ἐν σιωπῇ καὶ προσευχῇ. Εἴχαμε μηχανὲς καὶ πλέκαμε φανέλες καὶ πουλόβερ καὶ τὰ πουλούσαμε. Μ’ αὐτὲς τίς οἰκονομίες εἴχαμε σκοπὸ νὰ χτίσουμε μοναστήρι.

Ἐπίσης φτιάχναμε καὶ λιβάνι. Λιβάνι ἀξίας. Δικῆς μου κατασκευῆς, μὲ δικές μου συνταγές, δικές μου συνθέσεις, μὲ πενήντα οὐσίες ἀρωματικές. Γνώριζα ἀπ’ τὴ μυρωδία τὰ λιβάνια ἀλλὰ καὶ τὴν ὀξύτητα. Εἶχα γεμίσει ἕνα τετράδιο μὲ συνθέσεις ποὺ ἔκανα. Ἕνα τετράδιο γεμάτο ἀπὸ συνταγές, ποὺ ἔφτιαχνα ἀρώματα γιὰ τὸ λιβάνι. Ἔβαζα στὴ σειρά ἀπ’ ὅλες τίς ὕλες τίς ἀρωματικές ποὺ εἶχα. Καμιά πενηνταριά φιαλίδια, ρουτινόλ, ρινανόλ, ριναλίν κ.ά. Κι ἕνα πράγμα μυστήριο! Ὅλ’ αὐτὰ τὰ φιαλίδια τὰ ἤξερα. Ἤξερα τὴ μυρωδία τοῦ καθενὸς καὶ τὴν ἔνταση καὶ τὴν ὀξύτητα. Ἤξερα ὅτι, ἂν ἀπὸ κείνο ἤθελε δέκα μέρη, ἀπὸ τοῦτο ἤθελε δύο ἢ τρία ἢ ἕνα κι ἔφτιαχνα κάτι συνθέσεις πάρα πολὺ ὡραῖες, σπάνιες. Τὰ εἶχα ὅλα γραμμένα σὲ τετράδιο, ὅπως σᾶς εἶπα, ἀλλὰ μοῦ τὸ κλέψανε. Ξέρω ποῖος μοῦ τὸ ἔκλεψε, ἀλλὰ δὲν θέλω νὰ πῶ, δὲν λέγεται...