*Ήθελα όλα να τα μαθαίνω μέχρι το βάθος και το πλάτος*

Πολλά έζησα εκείνα τα χρόνια που ήμουν στην Πολυκλινική. Η Ελλάδα, και κυρίως η Αθήνα, υπέφερε απ' τις ταλαιπωρίες του πολέμου, την κατοχή, την πείνα και το θάνατο, που θέριζε καθημερινά τους ανθρώπους. Μοιραζόμουν μαζί τους τα πρόσφορα κι ό,τι άλλο μου φέρνανε. Αλλά κι ο ψυχικός πόνος μ' έκανε να συμπάσχω, βλέποντας τα βάθη των ψυχών τους με το χάρισμα της διοράσεως. Όποιος ερχόταν και μου έλεγε για ένα σωματικό πόνο, το έκανα θέμα προσευχής. Αυτό πάλι το γεγονός με παρακινούσε σε μελέτη. «Βλέποντας» ένα άρρωστο μέλος του σώματος, ήθελα να γνωρίσω την επιστημονική του ονομασία αλλά και τη θέση που έχουν όλα τα όργανα του σώματος, η χολή, το πάγκρεας κ.λπ. Γι' αυτό αγόρασα βιβλία της ιατρικής, ανατομίας, φυσιολογίας κ.ά., ώστε να μελετήσω και να κατατοπισθώ. Για ένα, μάλιστα, διάστημα παρακολούθησα και παραδόσεις στην Ιατρική Σχολή για μεγαλύτερη κατάρτιση. Τη φιλομάθεια αυτή την είχα για όλα τα πράγματα. Ήθελα όλα να τα μαθαίνω μέχρι το βάθος και το πλάτος. Πήγαινα σ' ένα εργοστάσιο; Ήθελα να μάθω και τις λεπτομέρειες, πώς λειτουργεί. Επισκεπτόμουν ένα μουσείο; Επί ώρες περιεργαζόμουν τα γλυπτά. Εδώ θα σας αναφέρω ένα περιστατικό.

Μία Κυριακή, προς το μεσημέρι, περνούσα έξω απ' το Αρχαιολογικό Μουσείο. Είχα λίγο χρόνο και σκέφθηκα να μπω μέσα. Προχωρούσα στις αίθουσες κοιτάζοντας τ' αγάλματα. Σε μία αίθουσα ήταν ένα γκρούπ. Μία ξεναγός τους εξηγούσε. Ήταν απόλυτη ησυχία. Πλησίασα λίγο. Όταν, όμως, με είδε η ξεναγός, τους είπε ψιθυριστά:

— Ήλθε ένας παπάς. Εγώ τους παπάδες δεν τους χωνεύω, αλλά αυτός δεν μου φαίνεται σαν τους άλλους.

Πλησίασα πιό πολύ. Είπα:

— Καλημέρα.

— Καλημέρα, απάντησε ή ξεναγός.

— Μπορώ, τής είπα, νά παρακολουθήσω αυτά που λέτε;

— Μάλιστα, είπε.

Πηγαίναμε απ' τό ένα άγαλμα στο άλλο. Σέ μία στιγμή σταθήκαμε μπροστά στο άγαλμα του Διός. 'Ο Δίας ήταν στο θρόνο του κι έριχνε τόν κεραυνό στους ανθρώπους. 'Αφού τούς είπε όσα ήξερε ή ξεναγός, γυρίζει σ' εμένα και μου λέει:

— 'Εσείς τί λέτε, παππούλη; Πώς βλέπετε τό άγαλμα;

— 'Εγώ δεν ξέρω απ' αυτά, είπα. Μόνο έτσι όπως τό βλέπω, θαυμάζω τό έργο του καλλιτέχνη αλλά και τό πλάσμα του Θεού, που τόσο τέλεια τό δημιούργησε. Και καταλαβαίνω ότι ό καλλιτέχνης που τό έφτιαξε είχε μεγάλη αίσθηση του θείου. Βλέπετε τόν Δία· ενώ ρίχνει τόν κεραυνό στους ανθρώπους, τό πρόσωπό του είναι γαλήνιο. Δεν είναι οργισμένος. Είναι απαθής.

Πολύ ευχαριστήθηκε ή ξεναγός με τη δική μου εξήγηση αλλά και όλο τό γκρούπ. Τί μάς λέει αυτό; Τί λέει; 'Ότι ό Θεός δεν έχει πάθος, κι όταν ακόμη τιμωρεί.

Είχα μεγάλη φιλομάθεια σ' όλα, όπως σάς είπα. 'Έτσι κάποτε είχα πάει νά σπουδάσω πτηνοτροφία. Ναι, αλήθεια σάς λέγω! 'Άλλοτε πάλι έπηγα σε καθηγητή που εδίδασκε μελισσοκομία. 'Ο καθηγητής, μάλιστα, ήταν Κερκυραίος. 'Ήταν διάφοροι μές στην τάξη, αγόρια, κορίτσια, νέοι, γέροι. 'Όταν τελείωσε τό μάθημα, με πλησιάζει ό καθηγητής και μου λέει:

— Παπά, ξέρεις τί κατάλαβα; 'Ότι θα πετύχεις άριστα στη μελισσοκομία.

Λέω:

— Πώς τό κατάλαβες;

— Σέ είδα, μου λέει, απ' τόν τρόπο που κοίταζες, απ' τήν προσοχή σου, ότι κάνεις για μελισσοκόμος. Θά διαπρέψεις. 'Εσύ θα συνεννοείσαι με τίς μέλισσες, θα τούς μιλάεις και θα σου μιλάνε.

Τού λέω:

— 'Έτσι είναι. Θά μιλάω με τίς μέλισσες, θα πηγαίνω στην κυψέλη, θα τίς ακούω, θα τίς καταλαβαίνω, θα τρελαίνομαι μαζί τους, αλλά θα «χάσω» τό ράσο και τό καλυμμαύχι!