«Βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους»

Στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, στὴν Πολυκλινική, ἐρχόντουσαν πολλοὶ προσκυνητὲς ν' ἀνάφουν τό κεράκι τους. Μερικοὶ ἔμεναν γιὰ ἐξομολόγηση, ἄλλοι ἔπαιρναν ἁπλῶς εὐχή, ἐνῶ ἄλλοι ἄναβαν τό κερί τους, ἔκαναν τό σταυρό τους κι ἔφευγαν. Ἐρχόντουσαν κάθε λογῆς ἄνθρωποι, ἄνδρες, γυναῖκες, μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, ἀπλοϊκοὶ κ.λπ. Στὴν περιοχὴ τῆς Ὁμόνοιας ἔμεναν ἄνθρωποι κάθε κατηγορίας.

Παλαιὰ συνηθίζαμε, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων, ν' ἁγιάζομε τὰ σπίτια. Κάποια χρονιά ἐπῆγα κι ἐγὼ κι ἁγίαζα. Χτυποῦσα τὶς πόρτες τῶν διαμερισμάτων, μοῦ ἀνοίγανε κι ἔμπαινα μέσα ψάλλοντας: «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου Κύριε...». Ὅπως πήγαινα στὴν ὁδό Μαιζῶνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ἀνοίγω, μπαίνω μέσα στὴν αὐλή, ποὺ ἦταν γεμάτη ἀπὸ μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, καὶ προχωρῶ στὴ σκάλα. Ἦταν μία σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μία κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου τό «Έν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...». Μέ σταματάει απότομα. Έν τώ μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. «Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής», είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει.

— Νά φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν τό Σταυρό. Νά φιλήσω εγώ τό Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ.

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό κι επιτιμητικό ύφος και της λέω:

— Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω.

— Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν τό Σταυρό αυτές.

— Μά δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν τό Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ό Θεός και ζητήσει να Του πω ποίος κάνει να φιλήσει τό Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: «Οι κοπέλες κάνει να τόν φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου».

Εκείνη τη στιγμή εκκύκλασε λίγο. Της λέω λοιπόν:

— Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν τό Σταυρό.

Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα τό «Έν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...», διότι είχα μία χαρά μέσα μου, που ό Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές.

Φιλήσανε όλες τό Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα:

— Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μας αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Όλοι Τόν έχουμε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ό Θεός. Μόνο να φροντίζουμε να Τόν γνωρίσουμε και να Τόν αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνουμε καλοί. Νά Τόν αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε.

Κοιτάζανε απορημένες. Κάτι πήρε ή ψυχούλα τους ή ταλαιπωρημένη.

— Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ό Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά!

— Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.