Η ευχή αυτή ήταν πολύ μεγαλοπρεπής

Μερικές φορές, εκτός των Θεοφανείων, με φωνάζανε να κάνω αγιασμό στα σπίτια με διάφορες ευκαιρίες. Μία φορά μου συνέβηκε τό εξής.

Ήταν κατοχή κι εγώ ήμουν στην Πολυκλινική. Ήλθε κάποιος εκπρόσωπος του Έρυθρου Σταυρού, να με πάρει να πάμε για αγιασμό.

— Α, του λέω, πρέπει να πάρετε παπά απ' τόν Άγιο Κωνσταντίνο — αυτή ήταν η ενορία του.

— Όχι, λέει, θα έλθεις εσύ. Υπάρχει λόγος και, θέλεις δεν θέλεις, θα έλθεις στην 3ης Σεπτεμβρίου!

Κι ἐγὼ ὁ καημένος τὸν ἀκολούθησα, παίρνοντας μαζί μου τὸ Σταυρό, τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο καὶ τὸ καλὸ τὸ ράσο. Ὅταν ἐφθάσαμε, τὰ ἔχασα! Βρέθηκα μπροστά σέ κόσμο μορφωμένο, κυρίες, κυρίους, στὸν πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου, ποὺ δίδασκε τὴ φιλοσοφία — Βέης, νομίζω, ἦταν τὸ ὄνομά του. Μόλις μπῆκα μέσα, παρουσιάστηκα μὲ θάρρος καὶ χαιρέτησα. Ἀλλὰ βιβλίο δὲν εἶχα πάρει, κι ἐγὼ ἀγράμματος.

— Νὰ κάνουμε ἁγιασμό, τοὺς λέω.

Μ' ἔπιασε τρεμούλα ποὺ τοὺς εἶδα καλοντυμένους, μὲ τοὺς δίσκους γεμάτους ἐπιδόρπια σ' ἐποχή κατοχῆς.

Φόρεσα τὸ ράσο, τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο, πῆρα τὸ Σταυρό. Ἄρχισα τὸν ἁγιασμό χωρὶς βιβλίο, πῆρα θάρρος καὶ τὰ ἔλεγα καθαρά, μία μία τὶς λέξεις. Μετὰ τὰ ἔλεγα καλύτερα, ἀλλὰ κοίταζα μόνο στὴ λεκάνη.

«Εἰρήνη πᾶσι», «Τὰς κεφαλὰς ἡμῶν τῷ Κυρίῳ κλίνωμεν», «Κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς Σου καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ ἐν Ἰορδάνῃ βαπτισθῆναι καταδεξάμενος καὶ ἁγιάσας τὰ ὕδατα· καὶ εὐλόγησον πάντας ἡμᾶς, τοὺς διὰ τῆς κλίσεως τοῦ ἑαυτῶν αὐχένος σημαίνοντας τὸ τῆς δουλείας πρόσχημα· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ἐμπλησθῆναι τοῦ ἁγιασμοῦ Σου διὰ τῆς τοῦ ὕδατος τούτου μεταλήψεως τε καὶ ῥαντισμοῦ· καὶ γενέσθω ἡμῖν, Κύριε, εἰς ὑγείαν ψυχῆς τε καὶ σώματος. Σὺ γὰρ εἶ ὁ ἁγιασμὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν καὶ Σοὶ τὴν δόξαν καὶ εὐχαριστίαν καὶ προσκύνησιν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ ἀνάρχῳ Σου Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ Σου Πνεύματι...».

Τὰ ἔλεγα σὰν δεσπότης. Ὅταν τελείωσα τὸν ἁγιασμό, δὲν ἐπῆγα νὰ τοὺς ἁγιάσω — πολλοὶ δὲν τὸ θέλουν αὐτό— ἀλλὰ βάστηξα τὸ Σταυρὸ στὸ χέρι καὶ κοίταγα ποῖος θὰ ἔλθει. Κι ἦλθε πρῶτος ὁ ὑπουργὸς καὶ μετὰ οἱ ἄλλοι. Εἶπα καὶ εὐχές: «Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ, νὰ φωτίζει καὶ νὰ δυναμώνει». Εἶχα, ὅμως, τὸ αἴσθημα συνέχεια ὅτι εἶμαι ἀγράμματος. Πρὶν φύγω, ἔκανα κι ἕνα σταυρὸ στὸν ἀέρα, τοὺς εὐλόγησα, εἶπα, «καλημέρα, παιδιά!». Καὶ ἦταν καὶ καθηγηταὶ τοῦ Πανεπιστημίου!

— Ἡ εὐχή αὐτὴ ἦταν πολὺ μεγαλοπρεπῆς, εἶπε ὁ κύριος πρύτανης, πολὺ εὐχαριστήθηκα. Χάρηκα πολὺ μὲ τὸν ἁγιασμό, ποὺ τὰ εἶπες ὅλα τόσο καλά κι ἀπ' ἔξω. Θεολόγος εἶσαι; Ἔκανες, ὅμως, ἕνα λάθος στὸ Εὐαγγέλιο. Εἶπες «ὑγιὴς ἐγένετο», ἐνῶ εἶναι «ἐγίνετο».

— Σᾶς εὐχαριστῶ, τοῦ λέω. Εἶμαι ἀγράμματος.

Τὸ Εὐαγγέλιο αὐτὸ τὸ διαβάζομε τὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου, ποὺ ἑορτάζομε τὸ σχετικὸ θαῦμα. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι τὸ ἑξῆς:

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγόμενη ἑβραῖστι Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβᾶς μετὰ τὴν ταραχήν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο, ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι».

Σάς θυμίζω και τό κοντάκιο της ημέρας. Μάς λέει:

«Την ψυχήν μου, Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίαις και ἀτόποις πράξει δεινῶς παραλελυμένην ἔγειρον τῇ θεϊκῇ Σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ καὶ τὸν παράλυτον ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος, Οἰκτίρμον, δόξα, Χριστέ, τῷ κράτει Σου».

Αὐτό τό κοντάκιο εἶναι καλό νά τό θυμόμαστε καὶ νά τό λέμε ὡς προσευχή.