Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά

Στὴν ἐκκλησία, ἐννοῶ στὸν Ἅγιο Γεράσιμο, πολὺ συγκινιόμουνα. Ἄκουγα τό Εὐαγγέλιο καὶ συγκινιόμουνα. Τό πάθαινα αὐτό, ἐπειδὴ «ἔβλεπα» τὴν εἰκόνα, τὸν Χριστὸ τὸν ἴδιο.

Μία Μεγάλη Παρασκευὴ κάναμε τὴν ἀκολουθία. Ἡ ἐκκλησία ἦταν γεμάτη κόσμο. Τί ἔπαθα ἐκεῖ! Διάβαζα τό Εὐαγγέλιο κι ὅταν ἔφθασα στὴ φράση: «Ἡλί, Ἡλί, λιμᾶ σαβαχθανί· τοῦτ' ἔστι Θεέ μου, Θεέ μου, ἵνατί με ἐγκατέλιπες;», δὲν μπόρεσα νὰ τὴν τελειώσω. Δὲν εἶπα τό «ἵνατί με ἐγκατέλιπες;». Μὲ πλημμύρισε ἡ συγκίνηση. Κόπηκε ἡ φωνὴ μου. Μπροστά μου εἶχα ὅλη τὴν τραγικὴ σκηνή. Εἶδα ἐκεῖνο τό πρόσωπο. Ἄκουσα ἐκείνη τὴ φωνή. Τὸν ἔβλεπα τὸν Χριστὸ πολὺ ζωντανά. Ὁ κόσμος κάτω περίμενε. Ἐγὼ τίποτα, ἀδύνατον νὰ προχωρήσω. Ἀφήνω τό Εὐαγγέλιο στὸ τετράποδο καὶ γυρίζω μέσα στὸ Ἱερό. Κάνω τό σταυρὸ μου, ἀσπάζομαι τὴν Ἁγία Τράπεζα. Ἔβαλα μία ἄλλη εἰκόνα, πιὸ ὠραία, μέσα μου. Ὄχι πιὸ ὠραία. Πιὸ ὠραία ἀπὸ κείνη δὲν ὑπῆρχε, ἀλλὰ ἦλθε στὸ νοῦ μου ἡ Ἀνάσταση. Ἀμέσως γαλήνευσα. Μετὰ βγήκα στὴν Ὡραία Πύλη καὶ εἶπα:

— Συγχωρέστε με, παιδιά μου, παρασύρθηκα.

Μετὰ πῆρα τό Εὐαγγέλιο καὶ τό εἶπα ἀπ' τὴν ἀρχή. Ἐκείνη, ὅμως, τὴν ὥρα ὅλο τό ἐκκλησίασμα πέταξε δάκρυα.

Ἦταν κακὸ αὐτό. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκέπτεται ὅ,τι θέλει. Δὲν εἶναι, ὅμως, καλὸ ν' ἀφηνόμαστε. Πρέπει νὰ εἴμαστε συγκρατημένοι.