Μείναμε ὥρες στὸ θεῖο φῶς...

Στὸν Ἅγιο Νικόλαο, στὰ Καλλίσια, τίς πιὸ πολλές ὥρες τίς διέθετα γιὰ ἐξομολόγηση. Ὑπῆρχε, βέβαια, καὶ πολύς χρόνος γιὰ προσευχή, ἰδιαίτερα τὸ βράδυ. Θὰ σᾶς πῶ κι ἕνα σχετικὸ περιστατικό.

Μιὰ φορά — βράδυ ἦταν — συμφωνήσαμε μὲ τὴν ἀδελφή μου νὰ πάμε στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου οἱ δύο μας, γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε. Εἴπαμε νὰ φᾶμε πρῶτα, νὰ ἡσυχάσουν ὅλοι καὶ μετὰ σηκωθήκαμε κι ἐπήγαμε στὴν ἐκκλησία κρυφά. Κλείσαμε τὴν πόρτα. Ἀρχίσαμε τὴν προσευχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ». Μετὰ ἀπὸ λίγη ὥρα μᾶς πλημμύρισε ἕνα φῶς, θεῖο φῶς. Συνεχίσαμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...» καὶ νιώθαμε μία χαρά, μία ἄρρητη χαρά. Μείναμε ὥρες ἐκεῖ στὸ θεῖο φῶς καὶ μετὰ, ποὺ σιγὰ σιγὰ αὐτὸ ἔφυγε, συνεχίσαμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Μετὰ ἐγυρίσαμε στὸ κελλί. Ἡ μητέρα μᾶς περίμενε ἐξάρμην καὶ μόλις ἀνοίξαμε τὴν πόρτα, λέει:

— Ποῦ ἐπήγατε; Γι' αὐτὸ μὲ βάλατε στὸν ὕπνο; Νομίσατε πῶς δὲν σᾶς εἶδα; Σᾶς εἶδα ἀπ' τὸ παράθυρο. Τὰ εἶδα ὅλα. Εἶδα ἕνα φῶς, ἕνα φῶς ποὺ κατέβηκε ἀπ' τὸν οὐρανὸ καὶ μπῆκε μὲς στὴν ἐκκλησία. Τὸ κοίταζα κι ἔκλαιγα. Νά, τὰ μάτια μου εἶναι γεμάτα δάκρυα.

Ἡ γριὰ ἦταν στενόχωρη ἀλλὰ εὐσεβεστάτη. Ἐνῶ ἡ πόρτα ἦταν κλειστή, εἶδε τὸ φῶς. Τὸ φῶς εἶχε πλημμυρίσει τὴν ἐκκλησία.

Ἄλλη μιὰ φορά ποὺ κατοικούσαμε στὴν Πεντέλη — ἦταν μεγάλη γιορτή, Χριστούγεννα ἢ Πάσχα, δὲν θυμᾶμαι — σηκώθηκε ἡ γριὰ καὶ λέει:

— Θὰ πάω στὸν Ἅγιο Νικόλαο, εἶναι σβηστὰ τὰ καντήλια του, ἔτσι αἰσθάνομαι.

Μιάμιση ὥρα νὰ πάει κι ἄλλη τόση νὰ ἐπιστρέψει μὲ τὰ πόδια. Πῆγε καὶ ηὗρε τὴν ἐκκλησία ὅλη φῶς καὶ τὰ καντήλια ἀναμμένα.