«Μέγα έστι το της εύσσεδίας μυστήριον»

Η Ἐκκλησία είναι άναρχη, ατελεύτητη, αιώνια, όπως ὁ ἱδρυτής της, ὁ Τριαδικός Θεός, είναι άναρχος, ατελεύτητος, αιώνιος. Ἡ Ἐκκλησία είναι άκτιστη, όπως καὶ ὁ Θεός είναι άκτιστος. Ὑπῆρχε πρὸ τῶν αἰώνων, πρὸ τῶν ἀγγέλων, πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. «Πρὸ καταβολῆς κόσμου», λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Εἶναι θεῖο καθίδρυμα καὶ σ' αὐτήν «κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος». Εἶναι ἔκφραση τῆς πολυποίκιλης σοφίας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων. Ὑπῆρξε ἀφανέρωτο καὶ ἐφανερώθη «ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων». Ἡ Ἐκκλησία παραμένει ἀπαρασάλευτη, γιατί εἶναι ριζωμένη στὴν ἀγάπη καὶ στὴ σοφὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Τὴν αἰώνια Ἐκκλησία ἀποτελοῦν τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Στὴ σκέψη καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ὑπῆρχαν ἀπ' ἀρχῆς καὶ οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἄνθρωποι. Ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δὲν γεννηθήκαμε τώρα, μέσα στὴν παντογνωσία τοῦ Θεοῦ ὑπήρχαμε πρὸ τῶν αἰώνων.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔπλασε κατ' εἰκόνα καὶ καθ' ὁμοίωσιν Του. Μᾶς συμπεριέλαβε στὴν Ἐκκλησία παρ' ὅτι ἐγνώριζε τὴν ἀποστασία μας. Μᾶς ἔδωσε τὰ πάντα, γιὰ νὰ μᾶς κάνει κι ἐμᾶς θεοὺς κατὰ χάριν καὶ δωρεάν. Ἐν τούτοις ἐμεῖς, κάνοντας κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας μας, ἐχάσαμε τὸ ἀρχέγονον κάλλος, τὴν ἀρχέγονη δικαιοσύνη καὶ ἀποκοπήκαμε ἀπ' τὴν Ἐκκλησία. Ἔξω ἀπ' τὴν Ἐκκλησία, μακριὰ ἀπ' τὴν Ἁγία Τριάδα, ἐχάσαμε τὸν Παράδεισο, τὸ πᾶν. Ἔξω, ὅμως, ἀπ' τὴν Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει σωτηρία, δὲν ὑπάρχει ζωή. Γι' αὐτὸ ἡ σπλαγχνικὴ καρδιά τοῦ Θεοῦ-Πατέρα μας δὲν μᾶς ἄφησε ἔξω ἀπ' τὴν ἀγάπη Του. Ἄνοιξε γιὰ μᾶς πάλι τίς πύλες τοῦ Παραδείσου, ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων καὶ ἐφανερώθη ἐν σαρκί.

Μὲ τὴ θεία σάρκωση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ φανερώθηκε πάλι στοὺς ἀνθρώπους τὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὸν Τιμόθεο: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον. Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι λόγια πυκνὰ σὲ νοήματα, θεία λόγια, οὐράνια!

Ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἀπείρῳ ἀγάπῃ Του μᾶς ἕνωσε πάλι μὲ τὴν Ἐκκλησία Του στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μπαίνοντας στὴν ἄκτιστη Ἐκκλησία, ἐρχόμαστε στὸν Χριστό, μπαίνομε στὸ ἄκτιστον. Καλούμαστε, δηλαδή, κι ἐμεῖς οἱ πιστοὶ νὰ γίνουμε ἄκτιστοι κατὰ χάριν, νὰ γίνουμε μέτοχοι τῶν θείων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ, νὰ μπούμε μέσα στὸ μυστήριο τῆς θεότητος, νὰ ξεπεράσομε τὸ κοσμικὸ μας φρόνημα, νὰ ἀποθάνομε κατὰ «τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον» καὶ νὰ γίνουμε ἔνθεοι. Ὅταν ζοῦμε στὴν Ἐκκλησία, ζοῦμε τὸν Χριστό. Αὐτὸ εἶναι πολὺ λεπτό θέμα, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε. Μόνο τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μπορεῖ νὰ μᾶς τὸ διδάξει.