Μέσα στὴν Ἐκκλησία εἴμαστε ὅλοι ἕνα καὶ ὁ Χριστὸς κεφαλή

Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ σῶμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, οἱ χριστιανοί. Λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Αὐτὸς ἔστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνα. Τὸ σῶμα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρὶς τὴν κεφαλή του. Τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τρέφεται, ἁγιάζεται, ζεῖ μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος, ὁ παντοδύναμος, ὁ παντογνώστης, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ στηριγμός μας, ὁ φίλος μας, ὁ ἀδελφός μας. Ὁ στύλος καὶ τὸ ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸς εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, ἡ βάσις, τὸ πᾶν. Χωρὶς Χριστό, Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει. Νυμφίος, ὁ Χριστὸς νύμφη, ἡ καθεμία ψυχή.

Ὁ Χριστὸς ἕνωσε τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ. Μὲ τοὺς ἀγγέλους, τοὺς ἀνθρώπους καὶ όλα τά δημιουργήματα, μέ όλη τήν κτίση τοῦ Θεοῦ, μέ τά ζώα καί τά πουλιά, μέ κάθε μικρό αγριολούλουδο, μέ κάθε μικρό έντομο. Έγινε έτσι η Εκκλησία «πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πάσι πληρουμένου», δηλαδή τοῦ Χριστοῦ. Όλα ἐν Χριστῷ καί σύν Χριστῷ, μέσα καί μαζί μέ τόν Χριστό. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Χριστός φανερώνεται μέσα στήν ἑνότητα τή μεταξύ μας καί στήν ἀγάπη Του, τήν Ἐκκλησία. Ἐκκλησία δέν εἶμαι μόνος ἐγώ, ἀλλά μαζί κι ἐσείς. Ἐκκλησία εἴμαστε ὅλοι. Μέσα στήν Ἐκκλησία ὅλοι ἐνσωματώνονται. Εἴμαστε ὅλοι ἕνα καί ὁ Χριστός κεφαλή. Ἕνα σῶμα, σῶμα Χριστοῦ: «Ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καί μέλη ἐκ μέρους». Εἴμαστε ὅλοι ἕνα, γιατί ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας κι εἶναι παντοῦ. Ὅταν τό ζήσομε αὐτό, εἴμαστε μέσα στήν Ἐκκλησία. Αὐτή εἶναι ἡ εὐχή τοῦ Κυρίου μας στήν Ἀρχιερατικὴ Του Προσευχή, «ἵνα ὦσιν ἕν», γιά ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἔ, αὐτό μόνο διά τῆς χάριτος τό καταλαβαίνει κανείς. Ζοῦμε τή χαρά τῆς ἑνότητος, τῆς ἀγάπης. Καί γινόμαστε ἕνα μ' ὅλους. Δέν ὑπάρχει πιό ὡραῖο πράγμα!

Τό σπουδαῖο εἶναι νά μπούμε στήν Ἐκκλησία. Νά ἐνωθοῦμε μέ τούς συνανθρώπους μας, μέ τίς χαρές καί τίς λύπες ὅλων. Νά τούς νιώθομε δικούς μας, νά προσευχόμαστε γιά ὅλους, νά πονάμε γιά τή σωτηρία τους, νά ξεχνάμε τούς ἑαυτούς μας. Νά κάνομε τό πᾶν γι' αὐτούς, ὅπως ὁ Χριστός γιά μᾶς. Μέσα στήν Ἐκκλησία γινόμαστε ἕνα μέ κάθε δυστυχισμένο καί πονεμένο κι ἁμαρτωλό.

Κανείς δέν πρέπει νά θέλει νά σωθεῖ μόνος του, χωρίς νά σωθοῦν καί οἱ ἄλλοι. Εἶναι λάθος νά προσεύχεται κανείς γιά τόν ἑαυτό του, γιά νά σωθεῖ ὁ ἴδιος. Τούς ἄλλους πρέπει ν' ἀγαπάμε καί νά προσευχόμαστε νά μή χαθεῖ κανείς· νά μποῦν ὅλοι στήν Ἐκκλησία. Αὐτό ἔχει ἀξία. Καί μ' αὐτή τήν ἐπιθυμία πρέπει νά φεύγει κανείς ἀπ' τόν κόσμο, γιά νά πάει στό μοναστήρι ἤ στήν ἔρημο.

Ὅταν ξεχωρίζουμε τόν ἑαυτό μας, δέν εἴμαστε χριστιανοί. Ἀληθινοί χριστιανοί εἴμαστε, ὅταν αἰσθανόμαστε βαθιά ὅτι εἴμαστε μέλη τοῦ μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, μέ μία συνεχή σχέση ἀγάπης. Ὅταν ζοῦμε ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ, δηλαδή ὅταν ζοῦμε τήν ἑνότητα μέσα στήν Ἐκκλησία Του μέ τό αἴσθημα τοῦ ἑνός. Γι' αὐτό ὁ Χριστός προσεύχεται στόν Πατέρα Του λέγοντας, «ἵνα ὦσιν ἕν». Τό λέει καί τό ξαναλέει κι οἱ ἀπόστολοι παντοῦ τό τονίζουν. Αὐτό εἶναι τό μεγαλύτερο βάθος, ἡ μεγαλύτερη ἔννοια πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία. Ἐκεῖ βρίσκεται τό μυστήριο· νά ἐνωθοῦν ὅλοι σάν ἕνας ἄνθρωπος ἐν Θεῷ. Ἄλλη τέτοια θρησκεία δέν ὑπάρχει. Καμία θρησκεία δέν λέει τέτοια. Κάτι λένε, ἀλλά ὄχι αὐτό τό μυστήριο, αὐτή τή λεπτότητα τοῦ μυστηρίου πού ζητάει ὁ Χριστός καί μᾶς λέει ὅτι ἔτσι πρέπει νά γίνομε, ὅτι θέλει νά εἴμαστε δικοί Του.

Εἴμαστε ἕνα ἀκόμη καί μέ τούς ἀνθρώπους πού δέν εἶναι κοντά στήν Ἐκκλησία. Εἶναι μακριά ἀπό ἄγνοια. Νά κάνομε προσευχή, ὁ Θεός νά τούς φωτίσει καί νά τούς ἀλλάξει, νά ἔλθουν κι αὐτοί στόν Χριστό. Ἐμεῖς τά βλέπομε ἀνθρώπινα, κινούμαστε μ' ἄλλον τρόπο καί νομίζουμε ὅτι ἀγαπᾶμε τὸν Χριστό. Ὁ Χριστός, ὅμως, ὁ ὁποῖος «βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» μᾶς λέγει: «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν». Νὰ εὐχόμαστε νὰ εἴμαστε ὅλοι μαζί, ὅλοι μαζί στὸν Θεό. Τότε, ἂν τὸ ζοῦμε αὐτό, θὰ ἔχουμε τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα, θὰ εἴμαστε ὅλοι ἀγαπημένοι καὶ ἐνωμένοι.

Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει ἀπόσταση, ἔστω κι ἂν εἶναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Ὅπου κι ἂν βρισκόμαστε, εἴμαστε ὅλοι μαζί. Ὅσο μακριὰ κι ἂν βρίσκονται οἱ συνάνθρωποί μας, πρέπει νὰ τοὺς συμπαραστεκόμαστε. Ἐμένα μὲ παίρνουνε κάποιοι συνάνθρωποί μας στὸ τηλέφωνο ἀπὸ μία πολιτεία, ποὺ εἶναι στὶς ὄχθες τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ· λέγεται Ντέρμπαν —ἂν τὸ λέγω καλά— εἶναι στὴ Νότιο Ἀφρική, δύο ὥρες ἔξω ἀπ' τὸ Γιοχάνεσμπουργκ. Μάλιστα αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἦλθαν ἐδῶ, γιὰ νὰ συνοδεύσουν κάποιον ἄρρωστο στὴν Ἀγγλία καὶ περάσανε νὰ τοῦ διαβάσω μιὰ εὐχή. Συγκινήθηκα πολὺ.

Ὅταν μᾶς συνδέει ὁ Χριστός, ἀποστάσεις δὲν ὑπάρχουν. Ὅταν φύγω ἀπ' τὴ ζωὴ αὐτή, θὰ εἶναι πιὸ καλά. Θὰ εἶμαι πιὸ κοντά σας.