Ἡ ἀγάπη στόν Χριστό δέν χορταίνεται

Ὁ Χριστὸς εἶναι τό ἄκρον ἐφετόν, τό ἄκρον ἐπιθυμητόν, δέν ὑπάρχει ἀνώτερο. Ὅλα τά αἰσθητά ἔχουν κόρο, ἀλλά ὁ Θεὸς δέν ἔχει κόρο. Αὐτός εἶναι τό πᾶν. Ὁ Θεὸς εἶναι τό ἄκρον ἐφετόν. Καμιά ἄλλη χαρά, κανένα ἄλλο κάλλος, τίποτα δέν μπορεῖ νά παραβγεῖ μ' Αὐτόν. Τί ἄλλο ἀπό τό ἀνώτατον; Ὁ ἔρωτας πρὸς τόν Χριστό εἶναι κάτι ἄλλο. Δέν ἔχει τέλος, δέν ἔχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει ὑγεία, δίνει, δίνει... Κι ὅσο δίνει, τόσο πιό πολύ ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐρωτεύεται. Ἐνῶ ὁ ἀνθρώπινος ἔρωτας μπορεῖ νά φθείρει τόν ἄνθρωπο, νά τόν τρελάνει. Ὅταν ἀγαπήσομε τόν Χριστό, ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες ὑποχωροῦν. Οἱ ἄλλες ἀγάπες ἔχουν κορεσμό. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει κορεσμό. Ἡ σαρκικὴ ἀγάπη ἔχει κορεσμό. Μετά μπορεῖ ν' ἀρχίσει ἡ ζήλεια, ἡ γκρίνια, μέχρι κι ὁ φόνος. Μπορεῖ νά μεταβληθεῖ σέ μίσος. Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη δέν άλλοιώνεται. Ή κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη όλοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ' απελπισία. Ο θεός έρωτας, όμως, μάς ανεβάζει στη σφαίρα του Θεού, μάς χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ήδονες κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δεν χορταίνεται. Είναι μία ηδονή άκορεστος, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Είναι τό άκρον αγαθόν.

Μόνο σ' ένα σημείο σταματάει ο κορεσμός· όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Χριστό. Αγαπάει, αγαπάει, αγαπάει κι όσο αγαπάει, τόσο βλέπει ότι θέλει ακόμη ν' αγαπήσει. Το βλέπει ότι δεν έχει ενωθεί, δεν έχει δοθεί στην αγάπη του Θεού. Έχει συνεχώς την έφεση, την επιθυμία, τη χαρά, για να κατορθώσει να φθάσει στο άκρον έφετόν, στον Χριστό. Όλο νηστεύει κι όλο κάνει μετάνοιες κι όλο προσεύχεται κι όμως όλο δεν ικανοποιείται. Δεν το καταλαβαίνει ότι έφθασε ήδη σ' αυτή την αγάπη. Αυτό που επιθυμεί, δεν το νιώθει ότι τον γέμισε, ότι το πήρε, ότι το αισθάνεται, ότι το ζει. Αυτό το θείο έρωτα, αυτή τη θεία αγάπη λαχταρούν και ποθούν όλοι οι ασκηταί. Μεθούν με τη θεία μέθη. Μ' αυτή τη θεία μέθη το μέν σώμα μπορεί να γηράσκει, να παρέρχεται, το πνεύμα, όμως, νιώθει και ανθεί.

Οι ύμνοι και τα τροπάρια της Εκκλησίας μας είναι γεμάτα με θείο έρωτα. Ακούστε τι λέει στον κανόνα του Αγίου Αποστόλου Τιμοθέου:

«Ποθήσας θερμώς των εφετών το ακρότατον και δι' αγάπης συγκραθείς, πόθω κατάλληλον ζωήν μετήλθες, θεόληπτε, διά παντός σου κατοπτεύων τον έρωτα και της αυτού θεωρίας πιμπλάμενος».

«Συγκραθείς» σημαίνει γίνεσαι ένα, ενώνεσαι με τον ερωμένο. Και «πιμπλάμενος», από το «πιμπλήμι», σημαίνει γεμίζω, χορταίνω. Ω, λέξεις σπουδαίες! Να κάνετε συλλογή από τέτοιες λέξεις, που δείχνουν τη θεία αγάπη, τη θεία τρέλα. Δεν τις χορταίνεις! Ναι, δεν χορταίνεται η αγάπη στον Χριστό. Όσο Τον αγαπάεις, νομίζεις ότι δεν Τον αγαπάεις κι όλο θέλεις πιο πολύ να Τον αγαπάεις. Συγχρόνως, όμως, πλημμυρίζει η ψυχή σου απ' την παρουσία Του και την εν Κυρίω χαρά την αναφαίρετο. Δεν θέλεις τότε τίποτα να επιθυμήσεις. Κάτι παρόμοιο γράφει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος:

«Η χαρά, ήτις πηγάζει από τον Θεόν, υπάρχει δυνατώτερα της ένταυθα ζωής και όστις γευθή αυτήν, όχι μόνον δεν θέλει προσέχει εις τα πάθη, αλλά ουδὲ την ένταυθα ζωήν αυτού θέλει επιθυμήσει, ούτε άλλο τι αισθητόν θέλει προτιμήσει αυτής της χαράς, εάν αυτή υπάρχει αληθής και όχι πλάνη. Η αγάπη του Θεού είναι γλυκυτέρα της προσκαίρου ζωής... είναι γλυκυτέρα υπέρ μέλι και κηρίον· δεν λυπείται η αγάπη να δεχθή μέγαν θάνατον υπέρ των αγαπώντων αυτήν... και εις εκείνην την καρδίαν, ήτις δέχεται αυτήν, πάσα γλυκύτης τούτου του κόσμου θεωρείται περιττή· διότι κανέν άλλο πράγμα δεν δύναται να εξομοιωθή με την γλυκύτητα της επιγνώσεως του Θεού».

Καί στο Κεκραγάριον τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου διαβάζομε:

«Σέ ἀγαπῶ, Κύριε ὁ Θεός μου, κι ἐπιθυμῶ νά Σ' ἀγαπῶ πάντα καὶ πιὸ πολύ. Γιατί Ἐσύ σοι πράγματι ἀπ' τὸ καλύτερο μέλι γλυκύτερος, ἀπ' τὸ ἐκλεκτότερο γάλα θρεπτικότερος κι ἀπ' ὅλο τὸ φῶς ἀστραφτερότερος. Γι' αὐτὸ εἶσαι γιὰ μένα κι ἀπὸ τὸ χρυσάφι κι ἀπὸ τ' ἀσήμι κι ἀπ' τὰ πολύτιμα πετράδια πολυτιμότερος...

»Ὦ ἀγάπη, ποὺ πάντα εἶσαι παραπάνω ἀπὸ ὀλόθερμη καὶ δὲν καταπέφτει ποτὲ σὲ χλιαρότητα! Περίφλεξέ με!...

»Θὰ Σ' ἀγαπήσω, Κύριε, γιατί Σὺ πρῶτος μ' ἀγάπησες. Καὶ ποῦ νὰ βρῶ λόγια ἀρκετά, ὥστε νὰ περιγράψω ὅλα τὰ δείγματα τῆς μεγίστης ἀγάπης Σου γιὰ μένα;...

»Μὲ καταλάμπρυνες προσέτι καὶ μὲ τοῦ προσώπου Σου τὸ φῶς, ποὺ τὸ βάλες ἐπιγραφή πάνω στὸ ἀνώφλι τῆς καρδιάς μου...».