Μὲ τὴ θεία ἀγάπη γίνονται ὅλα Χριστός, γίνονται Παράδεισος

Γιὰ τὴ θεία ἀγάπη πολὺ ὡραῖα μιλάει καὶ ὁ κανόνας τοῦ Ἁγίου Παχωμίου, ποὺ τὸν ἔχει γράψει ὁ Θεοφάνης.

«Ἀπαθείας ἔρωτι θερμῷ, πάτερ, κατεχόμενος τὰς ὑλικὰς τῶν παθῶν κατεμάρανας ἀφορμάς, Παχώμιε, καὶ κατέλαβες δι' ἀγάπης πτερούμενος πᾶσαν τὴν πηγαίαν ἔλλαμφιν, παμμάκαρ, τῆς θεότητος.

»Ἀγάπη Θεοῦ διδαχαῖς ὁμιλήσας τοῦ Πνεύματος, ἐξ ὧν φωτιζόμενος ἀρετῆς ἀκρότητα κατείληφας, τῶν παθῶν ἀπαλλάξας τὴν τῆς ψυχῆς κατάστασιν.

»Νυττόμενος τοῦ δεσπότου τῷ πόθῳ, κατέσβεσας σαρκὸς τὴν εὐπάθειαν δι' ἐγκρατείας, Παχώμιε, ὅλον δὲ τὸν βίον σου ὡς εὐωδέστατον θῦμα καθιέρωσας».

Ἄ, αὐτὸ εἶναι θησαυρός, εἶναι πολὺ ἀκριβὰ αὐτά, εἶναι σπουδαῖος ποιητής ὁ Θεοφάνης! «Ἀκρότης ἀρετῆς» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι τελεία καὶ ἀπόλυτη. «Νυττόμενος». Ὅταν νυγεῖ ἡ ψυχή μας, ὅταν τρωθεῖ ἀπὸ τὸ θεῖο πόθο, ἡ εὐπάθεια τῆς σαρκὸς μαραίνεται. Ὁ θεῖος πόθος νικάει κάθε πόνο κι ἔτσι κάθε πόνος μεταποιείται καὶ γίνεται ἀγάπη Χριστοῦ. Ἀγαπήστε τὸν Χριστὸ καὶ θὰ σᾶς ἀγαπήσει κι Ἐκεῖνος. Ὅλοι οἱ πόνοι θὰ περάσουν, θὰ νικηθοῦν, θὰ μεταποιηθοῦν. Τότε γίνονται ὅλα Χριστός, γίνονται Παράδεισος. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ζοῦμε στὸν Παράδεισο, πρέπει νὰ ἀποθάνομε, νὰ ἀποθάνομε γιὰ ὅλα, νὰ εἴμαστε σὰν νεκροί. Τότε θὰ ζοῦμε πραγματικά, θὰ ζοῦμε στὸν Παράδεισο. Ἄν δὲν νεκρωθοῦμε κατὰ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, δὲν γίνεται τίποτα.

Ἀγαπῶ πολὺ τὸ ποίημα τοῦ Βερίτη, Συντροφιὰ μὲ τὸν Χριστό.

«Συντροφιὰ μὲ τὸν Χριστὸ λαχτάρησα νὰ ζήσω, τὴν ἀγάπη Του θερμὴ στὰ στήθια μου νὰ κλείσω.

Καὶ τὰ στήθια εἶν' στενὰ κι ἀνοίγουν καὶ πλαταίνουν κι ὅσο πιὸ πολὺ ἀγαποῦν, τόσο καὶ δὲν χορταίνουν».

Τόσο καὶ δὲν χορταίνεις. Ὅσο πίνεις κρασί, τόσο καὶ πιὸ πολὺ θέλεις νὰ πίνεις. Ὅσο πιὸ πολὺ δίνεσαι στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τόσο καὶ πιὸ πολὺ θέλεις νὰ δίνεσαι. Αὐτὸν πρέπει νὰ ἀγαπήσομε μὲ ὅλη μας τὴν ψυχή, τὴν καρδιά, τὴν ἰσχύ, τὴν δύναμη, τὴν διάνοια. Νὰ βάλομε τὴν πρίζα τῆς καρδιάς μας στὴν ἀγάπη Του, γιὰ νὰ ἐνωθοῦμε μαζί Του. Αὐτὸ ζητάει ὁ Κύριος ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτὸ Του, ἀπὸ ἐγώισμα, ἀλλὰ γιὰ μᾶς, γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὸ πᾶν, τὴν χαρὰ, τὴν εὐτυχία.

Ὁ ποιητὴς τὸ πέτυχε αὐτό. Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ ἀγαπήθηκε ἀπ' Αὐτὸν. Εἶχε βρεῖ τὸ μυστικὸ τῆς θείας ἀγάπης. Δὲν εἶναι δύσκολο, ἀντίθετα εἶναι τόσο εὔκολο νὰ τὸ ἀνακαλύψουμε. Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν τρόπο καὶ τὴν προετοιμασία, θέλει ὀρθόδοξο πνεῦμα.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη καὶ αὐτὸς ὁ ἔρωτας καὶ αὐτὸς ὁ ἐνθουσιασμὸς σὲ φέρνει καὶ στὸ μαρτύριο ἀκόμη. Σὲ κάνει νὰ θυσιάζεσαι, νὰ μὴ λογαριάζεις τίποτα. Νὰ μὴ φοβᾶσαι τίποτα. Νὰ φεύγεις μακριά, στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Αὐτὴ τὴ θεία τρέλα εἶχε καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης, ὁ Ἅγιος ποὺ μ' ἐνέπνευσε. Ἀπ' τὴ θεία τρέλα ξεκινώντας οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρες, δὲν ἐδίσταζαν σὲ τίποτα, ἔτρεχαν στὸ μαρτύριο μὲ χαρὰ κι ἐνθουσιασμὸ. Ὅποιος ἀγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Ὅποιος ἀγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο κι ὅποιος ἀγαπάει πάρα πολύ, τί ἔχει ἀντάξιο νὰ δώσει; Δίνει τὸν ἑαυτό του!

Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἀγάπης τοὺς πρὸς τὸν Χριστὸ οἱ ἅγιοι δὲν αἰσθανόντουσαν τοὺς πόνους τῶν μαρτυρίων, ὅσο σκληρὰ κι ἂν ἦταν. Θυμηθεῖτε τοὺς τρεῖς Παῖδας ἐν τῇ καμίνῳ· ὑμνοῦντες καὶ δοξολογοῦντες ἐδροσίζοντο στὴν κάμινον τοῦ πυρός. Θυμηθεῖτε τὸν Ἅγιο Δημήτριο, τὸν Ἅγιο Γεώργιο, τὴν Ἁγία Αἰκατερίνα, τὴν Ἁγία Βαρβάρα, τὴν Ἁγία Παρασκευή, τοὺς Σαράντα Μάρτυρες μέσα στὴν παγωμένη λίμνη. «Νέφος μαρτύρων», ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρες, ὅπως ἐδῶ στὴ γῆ, ἔτσι καὶ πολὺ περισσότερο τώρα στὸν οὐρανὸ ὑμνοῦν καὶ δοξάζουν τὸν Κύριο. Εἶναι στὸν Παράδεισο καὶ βλέπουν τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον». Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πᾶν. Πῶς τὸ λέει στὴν Εὐχαριστία μετὰ τὴν Θεία Μετάληψη ἡ πρώτη εὐχή; Δὲν λέει κάπου, «τῶν καθορώντων τοῦ Σοῦ προσώπου τὸ κάλλος τὸ ἄρρητον; Νὰ ὁ Παράδεισος! Παράδεισος εἶναι τὸ νὰ βλέπει κανεὶς διὰ παντὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἀνώτερο ἀπ' τὰ λουλούδια κι ἀπ' τὰ ἐξωτικὰ πουλιά κι ἀπ' τὰ γάργαρα νερά κι ἀπ' τὰ τριαντάφυλλα κι ἀπ' ὅλα τὰ ὡραία ποὺ ὑπάρχουν στὴ γῆ, ἀπ' ὅλες τὶς μικρὲς ἀγάπες.

Ὅταν ἀγαπάεις τὸν Χριστό, παρόλες τὶς ἀδυναμίες καὶ τὴ συναίσθηση ποὺ ἔχεις γι' αὐτὲς, ἔχεις τὴ βεβαιότητα ὅτι ξεπέρασες τὸ θάνατο, γιατὶ βρίσκεσαι στὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Πάνω σ' αὐτὰ ἀγωνίζομαι κι ἐγώ — ἀλλὰ ὁ Θεὸς νὰ μ' ἐλεήσει! Πάνω σ' αὐτά, ὄντως, καταγίνομαι μέρα καὶ νύκτα. Ἔτσι εἶναι, ὅταν ἀγαπήσεις τὸν Χριστό, θέλεις νὰ ὑποφέρεις γιὰ τὸν Χριστό.

Νὰ εὐχόμαστε νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ δοῦμε τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου κι ἀπὸ δῶ, ἀπ' τὴ γῆ.