Ὁ Χριστὸς εἶναι φίλος μας

Τὸν Χριστὸ νὰ Τὸν αἰσθανόμαστε φίλο μας. Εἶναι ὁ φίλος μας. Τὸ βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ὅταν λέει: «Ὑμεῖς φίλοι μου ἐστέ...». Σὰν φίλο νὰ Τὸν ἀτενίζομε καὶ νὰ Τὸν πλησιάζομε. Πέφτομε; Ἀμαρτάνομε; Μὲ οἰκείοτητα, ἀγάπη κι ἐμπιστοσύνη νὰ τρέχομε κοντὰ Του· ὄχι μὲ φόβο ὅτι θὰ μᾶς τιμωρήσει ἀλλὰ μὲ θάρρος, ποὺ θὰ μᾶς τὸ δίδει ἡ αἴσθηση τοῦ φίλου. Νὰ Τοῦ ποῦμε: «Κύριε, τὸ ἔκανα, ἔπεσα, συγχώρεσέ με». Ἀλλὰ συγχρόνως νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς ἀγαπάει, ὅτι μᾶς δέχεται τρυφερά, μὲ ἀγάπη καὶ μᾶς συγχωρεῖ. Νὰ μὴ μᾶς χωρίζει ἀπ' τὸν Χριστὸ ἡ ἁμαρτία. Ὅταν πιστεύομε πῶς μᾶς ἀγαπάει καὶ Τὸν ἀγαπάμε, δὲν αἰσθανόμαστε ξένοι καὶ χωρισμένοι ἀπ' Αὐτόν, οὔτε ὅταν ἁμαρτάνομε. Ἔχομε ἐξασφαλίσει τὴν ἀγάπη Του κι ὅπως καὶ νὰ φερθοῦμε, ξέρομε ὅτι μᾶς ἀγαπάει.

Ἂν ἀγαπάμε τὸν Χριστὸ πραγματικά, δὲν ὑπάρχει φόβος νὰ χάσομε τὸ σεβασμὸ μας σ' Ἐκείνον. Ἐδῶ ἰσχύει ἐκεῖνο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλίψις ἢ στενοχωρία... πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος, οὔτε ζωή... οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος... δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν». Εἶναι μία σχέση ἀνώτερη, μοναδική, ἡ σχέση τῆς ψυχῆς μὲ τὸν Θεό, ποὺ δὲν τὴ διασπᾶ τίποτα καὶ δὲν τὴ φοβίζει, οὔτε τὴν κλονίζει τίποτα.

Τὸ Εὐαγγέλιο, βέβαια, λέει μὲ συμβολικὲς λέξεις γιὰ τὸν ἄδικο ὅτι θὰ βρεθεῖ ἐκεῖ, ὅπου ὑπάρχει «ὁ τριγμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων», διότι μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἔτσι εἶναι. Καὶ ἀπὸ τοὺς νηπτικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πολλοὶ ὁμιλοῦν γιὰ φόβο θανάτου καὶ κολάσεως. Λένε: «Ἔχε μνήμην θανάτου διηνεκῶς». Αὐτὲς οἱ λέξεις, ἂν τὶς ἐξετάσομε βαθιά, δημιουργοῦν τὸ φόβο τῆς κολάσεως. Ὁ ἄνθρωπος, προσπαθώντας ν' ἀποφύγει τὴν ἁμαρτία, κάνει αυτές τις σκέψεις, για να κυριευθεί η ψυχή του απ' τό φόβο του θανάτου, της κολάσεως και του διαβόλου.

Όλα έχουν τη σημασία τους, τό χρόνο και την περίστασή τους. Η έννοια του φόβου είναι καλή για τα πρώτα στάδια. Είναι για τους αρχαρίους, γι' αυτούς που ζει μέσα τους ο παλαιός άνθρωπος. Ο άνθρωπος ο αρχάριος, που δεν έχει ακόμη λεπτυνθεί, συγκρατείται απ' τό κακό με τό φόβο. Και ο φόβος είναι απαραίτητος, εφόσον είμαστε υλικοί άνθρωποι και χαμερπείς. Αλλά αυτό είναι ένα στάδιο, ένας χαμηλός βαθμός σχέσεως με τό θεόν. Τό πάμε στη συναλλαγή, προκειμένου να κερδίσω τον Παράδεισο ή να γλιτώσω την κόλαση. Αυτό, αν τό καλοξετάσω, δείχνει κάποια ιδιοτέλεια, κάποιο συμφέρον. Εμένα δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος. Όταν ο άνθρωπος προχωρήσει και μπει στην αγάπη του Θεού, τί του χρειάζεται ο φόβος; Ό,τι κάνει, τό κάνει από αγάπη κι έχει πολύ μεγαλύτερη αξία αυτό. Τό να γίνει καλός κάποιος από φόβο στον Θεό κι όχι από αγάπη δεν έχει τόση αξία.

Προχωρώντας, και τό Ευαγγέλιο μας δίνει να καταλάβουμε πώς ο Χριστός είναι η χαρά, η αλήθεια, πώς ο Χριστός είναι ο Παράδεισος. Πώς τό λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης; «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ' ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον, ὅτι ὁ φόβος κόλασιν ἔχει· ὁ δὲ φοβούμενος οὐ τετελείωται ἐν τῇ ἀγάπῃ». Προσπαθώντας διά του φόβου μπαίνουμε σιγά σιγά στην αγάπη του Θεού. Πάει τότε η κόλαση, πάει ο φόβος, πάει ο θάνατος. Ενδιαφερόμαστε μόνο για την αγάπη του Θεού. Κάνομε τό πᾶν γι' αυτή την αγάπη. Ό,τι ο γαμπρός για την νύφη.

Αν θελήσω και Τόν ακολουθήσω, και τούτη η ζωή με τόν Χριστό είναι χαρά, έστω και μέσα σε δυσκολίες. Όπως τό λέει ο Απόστολος Παύλος: «Χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου». Αυτή είναι η θρησκεία μας, εκεί πρέπει να πάμε. Δεν είναι τα τυπικά, όσο είναι να ζει κανείς με τόν Χριστό. Όταν αυτό τό πετύχεις, τί άλλο θέλεις; Κέρδισες τό πᾶν. Ζείς τόν Χριστό και ο Χριστός ζει μέσα σου. Όλα μετά είναι πολύ εύκολα, η υπακοή, η ταπείνωση, η ειρήνη.