Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής

Από αυτή τη λατρεία για τόν Χριστό προήλθε τό Άσμα ασμάτων του σοφού Σολομώντος. Αυτό τό βιβλίο καλλιεργεί τό θεῖο πόθο, τη θεία αγάπη, τη λατρεία και την εγρήγορση στη σχέση με τόν ουράνιο Νυμφίο. Τί ωραία λόγια, ερωτικά, γεμάτα αγάπη, πάθος, έρωτα θεῖο! Φαίνονται σαν ανθρώπινα, είναι όμως θεία. «Ότι τέτρωμαι της σής αγάπης εγώ», λέει ένα τροπάριο. Δηλαδή «πάσχω, υποφέρω, Σέ ζητάει η ψυχή μου, θέλει Εσένα που είσαι τό φως, η ζωή, ο Θεός, ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Κατεξοχήν στο Άσμα ασμάτων βλέπουμε τόν Χριστό ως Νυμφίο. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας. Η ψυχή μας, νύμφη Του, Τόν ακολουθεί σ' όλα. Και στο μαρτύριο και στο Γολγοθά και στη Σταύρωση αλλά και στην Ανάσταση. Όταν φθάσομε σ' αυτή την αγάπη, τότε ο Χριστός θα εγκύψει μέσα μας και θα γεμίσει την ψυχή μας.

Διαρκώς ν' ατενίζετε προς τα άνω, προς τον Χριστό, να εξοικειώνεσθε με τον Χριστό, να εργάζεσθε με τον Χριστό, να ζείτε με τον Χριστό, ν' αναπνέετε με τον Χριστό, να πονάτε με τον Χριστό, να χαίρεσθε με τον Χριστό. Να είναι το παν για σας ο Χριστός. Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει τον Νυμφίο της: «Σε, Νυμφί μου, ποθώ...». Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος, είναι ο Πατέρας, είναι το παν. Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα στη ζωή από το ν' αγαπάμε τον Χριστό. Ό,τι θέλομε είναι στον Χριστό. Ο Χριστός είναι το παν. Όλη η χαρά, όλη η ευφροσύνη, όλη η παραδεισιακή ζωή. Όλα τα μεγαλεία έχουμε, όταν έχουμε τον Χριστό μέσα μας. Η ψυχή που είναι ερωτευμένη με τον Χριστό είναι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη, όσους κόπους και θυσίες κι αν της κοστίσει αυτό.

Κανείς δεν μπορεί ν' αρνηθεί ότι το πλήρωμα είναι ο Χριστός. Όσοι αρνούνται αυτή την αλήθεια είναι άρρωστοι ψυχικώς, κατέχονται υπό του κακού πνεύματος. Αρνούνται αυτό που τους λείπει. Έτσι βρίσκει κενή την ψυχή τους και μπαίνει ο διάβολος μέσα τους. Κι όπως το παιδί πληγώνεται πολύ βαθιά, αν στερηθεί στη ζωή του τον πατέρα και την μητέρα του, έτσι, και πολύ περισσότερο, αν στερηθεί ο άνθρωπος τον Χριστό και την Παναγία.

Λέει στο Άσμα ασμάτων η νύμφη για τον Νυμφίο

Χριστό: «Εγώ καθεύδω και η καρδία μου αγρυπνεί. Φωνή αδελφιδού μου κρούει επί την θύραν».

Η νύμφη αγρυπνεί και ονειρεύεται Αυτόν. Αν και κοιμάται, στρέφεται η ψυχή της προς Αυτόν. Εκφράζει, έτσι, την αγάπη της και την πλήρη αφοσίωσή της. Τον έχει συνεχώς στο νου της, στην καρδία της, ακόμη και στον ύπνο. Τον λατρεύει. Καταλάβατε; Η λατρεία να γίνεται εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας. Τι θα πει αυτό; Η μόνη σας έννοια να είναι ο Θεός. Όχι όπως οι άλλες έννοιες. Αυτή η έννοια να είναι διαφορετική. Είναι ένα είδος λατρείας προς τον Χριστό. Αυτή είναι η έννοια που θέλγει και ευχαριστεί. Δεν είναι κάτι που γίνεται αγγάρια. Νιώθετε ευχαρίστηση και ηδονή πνευματική. Δεν είναι όπως το μάθημα που διαβάζει το παιδί, για να πάει στο σχολείο. Είναι όπως ο έρωτας μεταξύ δύο ανθρώπων αλλά ανώτερος, πνευματικός.

«Και ως η ωδίνουσα εγγίζει του τεκείν και επί τη ωδίνι αυτής εκέκραξεν, ούτως εγενήθημεν τώ αγαπητώ σου διά τον φόβον σου, Κύριε. Εν γαστρί ελάβομεν και ωδινήσαμεν και ετέκομεν», λέγει στον Ησαία.

Έτσι κι η ψυχή μας φωνάζει στον Θεό εξαιτίας της οδύνης που νιώθει, όταν Τον αναζητάει. Και κάνει και κάποιο κόπο, κάποια προσπάθεια. Τι σημαίνει ο κόπος της τικτούσης και το κλάμα; Δεν είναι ο πόνος κι η οδύνη, ώσπου να έλθει μέσα μας ο Χριστός; Αυτή η οδύνη είναι η πιο μεγάλη. Τη γνωρίζουν όσοι την εδοκίμασαν. Είναι μαρτύριο αφόρητο...

“Όποιος θέλει νά γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα νά γίνει ποιητής”

Η ψυχή του Χριστιανού πρέπει νά είναι λεπτή, νά είναι ευαίσθητη, νά είναι αισθηματική, νά πετάει, όλο νά πετάει, νά ζει μές στά όνειρα. Νά πετάει μές σ' άπειρο, μές σ' άστρα, μές στά μεγαλεία του Θεού, μές στή σιωπή.

“Όποιος θέλει νά γίνει χριστιανός, πρέπει πρώτα νά γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει νά πονάεις. Ν' αγαπάεις και νά πονάεις. Νά πονάεις γι' αυτόν που αγαπάεις. Η αγάπη κάνει κόπο για τόν αγαπημένο. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τά πόδια, για νά συναντηθεί με τόν αγαπημένο. Κάνει θυσίες, δέν λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη προς τόν Χριστό είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

Και όταν λέμε αγάπη, δέν είναι οι άρετες που θ' αποκτήσομε αλλά ή αγαπώσα καρδία προς τόν Χριστό και τους άλλους. Τό καθετί εκεί νά τό στρέφομε. Βλέπομε μία μητέρα νά έχει τό παιδάκι της στήν αγκαλιά, νά τό φιλάει και νά λαχταράει ή ψυχούλα της; Βλέπομε νά λάμπει τό πρόσωπό της, που κρατάει τ' αγγελούδι της; Όλ' αυτά ό άνθρωπος του Θεού τά βλέπει, του κάνουν εντύπωση και μέ δίψα λέει: «Νά είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα στόν Θεό μου, στόν Χριστό μου, στήν Παναγίτσα μου, στους αγίους μας!». Νά, έτσι πρέπει ν' αγαπήσομε τόν Χριστό, τόν Θεό. Τό επιθυμείς, τό θέλεις και τό αποκτάς μέ τήν χάρι του Θεού.

“Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για τόν Χριστό; Τρέχομε, όταν είμαστε κατάκοποι, νά ξεκουρασθούμε στήν προσευχή, στόν Αγαπημένο ή τό κάνουμε αγγάρια και λέμε: «Ω, τώρα έχω νά κάνω και προσευχή και κανόνα...»; Τί λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ό θείος έρως. Δέν έχει αξία νά γίνεται μία τέτοια προσευχή. Ίσως μάλιστα κάνει και κακό.

“Αν στραπατσαρισθεί ή ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης του Χριστού, διακόπτει ό Χριστός τις σχέσεις, διότι ό Χριστός «χοντρός» ψυχές δέν θέλει κοντά Του. Η ψυχή πρέπει νά συνέλθει πάλι, για νά γίνει άξια του Χριστού, νά μετανοήσει «έως εβδομηκοντάκις επτά». Η μετάνοια ή αληθινή θα φέρει τόν αγιασμό. “Όχι νά λέεις, «πάνε τά χρόνια μου χαμένα, δέν είμαι αξίας» κ.λπ., αλλά μπορείς νά λέεις, «θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις άργες, που δέν ζούσα κοντά στόν Θεό...». Και στή δική μου τη ζωή κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. “Ημουν δώδεκα χρονών, που έφυγα για τό Άγιον Όρος. Δέν ήταν αυτά χρόνια; Μπορεί βέβαια νά ήμουν μικρό παιδί, αλλά έζησα δώδεκα χρόνια μακράν του Θεού· τόσα πολλά χρόνια!...