Ὅταν προσευχόμαστε γιὰ τοὺς ἄλλους, νὰ λέμε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με»

Νὰ προσεύχεσθε γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν κόσμο, γιὰ ὅλους. Ὅλη ἡ χριστιανοσύνη εἶναι μέσα στὴν εὐχή. Ἂν προσεύχεσθε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό σας, αὐτὸ κρύβει ἰδιοτέλεια. Ἐνῶ, ὅταν προσεύχεσθε γιὰ τὴν Ἐκκλησία, μέσα στὴν Ἐκκλησία εἴστε κι ἐσεῖς. Στὴν Ἐκκλησία εἶναι ὁ

Χριστός ενωμένος με την Εκκλησία αλλά και με τόν Πατέρα και με τό Άγιον Πνεύμα. Η Αγία Τριάδα και η Εκκλησία είναι ένα. Η λαχτάρα σας πρέπει να είναι πάνω σ' αυτό, στο να αγιάσει ό κόσμος, να γίνουν όλοι του Χριστού. Τότε μπαίνετε στην Εκκλησία, ζείτε στη χαρά του Παραδείσου, στον Θεό, γιατί όλο τό πλήρωμα της θεότητος κατοικεί στην Εκκλησία.

Είμαστε όλοι ένα σώμα με κεφαλή τόν Χριστό. Όλοι είμαστε Εκκλησία. Η θρησκεία μας αυτό τό μεγαλειό έχει, ενώνει τόν κόσμο νοερός. Η δύναμη της προσευχής είναι μεγάλη, πολύ μεγάλη, κυρίως όταν γίνεται από πολλούς αδελφούς. Στην κοινή προσευχή ενώνει όλοι. Να νιώθομε τόν πλησίον μας σαν τόν εαυτό μας. Αυτό είναι η ζωή μας, τό αγαλλίαμά μας, ό θησαυρός μας. Όλα είναι εύκολα εν Χριστώ. Ο Χριστός είναι τό κέντρο· όλοι συντρέχουν προς τό κέντρο και ενώνονται εν ενί πνεύματι και μιᾶ καρδία. Κάτι τέτοιο συνέβη κατά την Πεντηκοστή. Όταν όλοι ακροώνται την ίδια ώρα, στον ίδιο χώρο τό Ψαλτήρι κι όλα τ' αναγνώσματα, ενώνει στην ακρόαση με την χάρι του Θεού, γιατί αυτό που λέει ό αναγνώστης, τ' ακούμε και συμμετέχουν όλοι. Η δύναμη τών πολλών πολλαπλασιάζεται, σαν να βλέπουν ένα ωραίο πράγμα και τό κοιτάζουν όλοι μαζί με λαχτάρα. Ε, η όρασή τους, που σμίγει σ' αυτό τό ωραίο, τους ενώνει. Παράδειγμα, η λύτρωση του Αποστόλου Πέτρου απ' τη φυλακή: «Προσευχή δε ην εκτενής γινομένη υπό της εκκλησίας». Αυτή η προσευχή έβγαλε τόν Πέτρο απ' τά δεσμά της φυλακής.

Η αγάπη, η λατρεία προς τόν Θεό, η λαχτάρα, η ένωσις μετά του Θεού, η ένωσις μετά της Εκκλησίας είναι ό επί γης Παράδεισος. Αν αποσπάσομε τη θεία χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα και ευλογία Θεού. Αντε να μου βρείς μία θρησκεία να κάνει τόν άνθρωπο τέλειο κι ευτυχισμένο. Κι αυτό τό μεγαλειό κρίμα να μην τό καταλαβαίνουμε!

Όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα εμείς ή κάποιος άλλος, να ζητάμε κι από άλλους προσευχές και να παρακαλούμε όλοι τόν Θεό με πίστη και αγάπη. Να είστε σίγουροι ότι ό Θεός ευαρεστείται σ' αυτές τις προσευχές και επεμβαίνει κάνοντας θαύματα. Αυτό δεν τό έχουμε καταλάβει καλά. Τό πήραμε έτσι απλά και λέμε: «Κάνε μία προσευχή για μένα».

Πιο πολύ θα προσευχέσθε για τους άλλους παρά για τόν εαυτό σας. Θα λέτε τό «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και θα έχετε μέσα σας πάντοτε και τους άλλους. Όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Πατέρα, είμαστε όλοι ένα γι' αυτό, όταν προσευχόμαστε για τους άλλους, λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και όχι, «ελέησέ τους». Τους κάνομε έτσι ένα με τόν εαυτό μας.

Η προσευχή για τους άλλους, που γίνεται απαλά και με βαθιά αγάπη, είναι ανιδιοτελής κι έχει μεγάλη πνευματική ωφέλεια. Χαριτώνει τόν προσευχόμενο, αλλά χαριτώνει κι εκείνον για τόν όποιο προσευχέσθε, του φέρνει την χάρι του Θεού. Όταν έχετε μεγάλη αγάπη και αυτή η αγάπη σας κινεί σε προσευχή, τότε τά κύματα της αγάπης σας πηγαίνουν και επηρεάζουν αυτόν για τόν όποιο προσεύχεσθε καὶ δημιουργεῖτε γύρω του μία ἀσπίδα προστασίας καὶ τὸν ἐπηρεάζετε, τὸν ὀδηγεῖτε πρὸς τὸ ἀγαθόν. Βλέποντας τὴν προσπάθειά σας ὁ Θεὸς δίδει πλούσια τὴν χάρι Του καὶ σ' ἐσᾶς καὶ σ' ἐκεῖνον. Ἀλλὰ πρέπει ν' ἀποθάνομε γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Καταλάβατε; Ἐσεῖς στενοχωρεῖσθε, ὅταν οἱ ἄλλοι δὲν εἶναι καλοί, ἐνῶ πρέπει νὰ ἐπιδίδεσθε σὲ προσευχές, γιὰ νὰ ἔλθει τὸ ποθούμενον μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἐσεῖς μὲ τὴ σοφία σας ὑποδεικνύετε, ἐνῶ αὐτὸ δὲν εἶναι καὶ τόσο σωστό. Τὸ μυστικό εἶναι ἄλλο, ὄχι αὐτὸ ποὺ θὰ ποῦμε, ποὺ θὰ ὑποδείξουμε στοὺς ἄλλους. Τὸ μυστικό εἶναι ἡ ἀφοσίωσή μας, ἡ προσευχή μας στὸν Θεό, γιὰ νὰ ἐπικρατήσει αὐτὸ ποὺ πρέπει στοὺς ἀδελφούς μας μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι. Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε, θὰ τὸ κάνει ἡ χάρις Του.

Στὴ ζωὴ μου τὴν πρώτη θέση ἔχει ἡ προσευχή. Δὲν φοβοῦμαι τὴν κόλαση καὶ δὲν σκέπτομαι τὸν Παράδεισο. Ζητῶ μόνο ἀπ' τὸν Θεὸ νὰ ἐλεήσει ὅλο τὸν κόσμο κι ἐμένα. Ἄν λέγω τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἔντονα, ἀκόμη κι ὅταν ἔχω κόσμο, δὲν ἀποσπῶμαι ἀπ' τὴν προσευχή. Τὸ ἴδιο εἶναι. Προσεύχομαι, τοὺς δέχομαι ὅλους μὲ Πνεῦμα Χριστοῦ καὶ εἶμαι πρόθυμος νὰ εὔχομαι γιὰ τὸν κόσμο. Προσπαθῶ ν' ἀγαπήσω τὸν Χριστό. Αὐτὸ εἶναι ἡ ἐπιδίωξή μου. Λόγῳ τῶν πολλῶν μου ἀσθενειῶν, δὲν μπορῶ νὰ μιλάω πολύ. Περισσότερο, ὅμως, βοηθάει ἡ προσευχή παρὰ τὰ λόγια.

Προσεύχομαι γιὰ τὰ θέματά σας, ἀλλ' αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Πρέπει ἡ προσευχή μου νὰ βρίσκει κι ἀπὸ σᾶς μία ἀνταπόκριση. Ὁ Θεός, ποὺ στέλνει τὴν χάρι Του σ' ἐμᾶς, πρέπει νὰ βρεῖ τὴν ἀγκαλιά μας ἀνοικτή, ὥστε νὰ τὴ δεχθεῖ. Κι ὅ, τι ἐπιτρέψει Ἐκεῖνος θὰ εἶναι πρὸς ψυχικὴ μας ὠφέλεια. Ὄχι ὅμως, ἡμῶν προσευχομένων, ὑμῶν δὲ κοιμωμένων.

Συχνὰ μὲ κατηγοροῦν, ἀλλὰ ἐγὼ «ὡσεὶ κωφὸς οὐκ ἤκουον καὶ ὡσεὶ ἄλαλος οὐκ ἀνοίγων τὸ στόμα αὐτοῦ». Γι' αὐτοὺς ποὺ σᾶς κατηγοροῦν νὰ κάνετε προσευχή. Νὰ λέτε, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ὄχι «ἐλέησέ τον», καὶ θὰ εἶναι μὲς στὴν προσευχή αὐτὴ κι ἐκεῖνος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ. Σᾶς λέει ὁ ἄλλος κάτι στενόχωρο; Ὁ Θεὸς τὸ ξέρει. Ἐσεῖς ν' ἀνοίγετε τὰ χέρια σας στὸν Θεὸ λέγοντας, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με». Νὰ τὸν κάνετε ἕνα μὲ τὸν ἑαυτό σας. Κι Ἐκεῖνος γνωρίζει τί τὸν βασανίζει βαθιά μέσα του καὶ βλέποντας τὴν ἀγάπη σας σπεύδει εἰς βοήθειαν. Ἐκεῖνος ἐρευνᾶ τοὺς πόθους τῆς καρδίας. Τί λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πρὸς τοὺς Ρωμαίους; «Ὁ δὲ ἐρευνῶν τὰς καρδίας οἶδε τί τὸ φρόνημα τοῦ Πνεύματος, ὅτι κατὰ Θεὸν ἐντυγχάνει ὑπὲρ ἁγίων».

Νὰ προσεύχεσθε γιὰ τὴν κάθαρση κάθε ἀνθρώπου, γιὰ νὰ μιμηθεῖτε τὸν ἀγγελικὸ τρόπο στὴ ζωή σας. Ναί, οἱ ἄγγελοι δὲν προσεύχονται γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Ἐγὼ ἔτσι προσεύχομαι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν ὥρα ποὺ προσεύχεσθε γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαλλάσσεσθε κι ἀπ' τὰ πάθη. Τὴν ὥρα ποὺ δοξολογεῖτε, ἀπαλύνεται ἡ ψυχοῦλα σας καὶ ἁγιάζεται ὑπὸ τῆς θείας χάριτος. Αὐτὴ τὴν τέχνη θέλω νὰ μάθετε.

Ὁ Θεός θέλει νὰ ὁμοιωθούμε μὲ τοὺς ἀγγέλους. Οἱ ἄγγελοι μόνο δοξολογοῦν τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ προσευχή τους, μόνο ἡ δοξολογία. Εἶναι λεπτό πράγμα ἡ δοξολογία· ξεφεύγει ἀπ' τὰ ἀνθρώπινα. Ἐμεῖς εἴμαστε ἄνθρωποι πολὺ ὑλικοὶ καὶ χαμερπεῖς, γι' αὐτὸ καὶ προσευχόμαστε στὸν Θεὸ ἰδιοτελῶς. Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς τακτοποιήσει τὰ θέματά μας, νὰ πᾶνε καλά τὰ καταστήματά μας, οἱ ὑποθέσεις μας, ἡ ὑγεία μας, τὰ παιδιά μας. Προσευχόμαστε, ὅμως, ἀνθρώπινα καὶ μὲ ἰδιοτέλεια. Ἡ δοξολογία εἶναι ἀνιδιοτελῆς προσευχή. Οἱ ἄγγελοι δὲν προσεύχονται, γιὰ νὰ κερδίσουν κάτι, εἶναι ἀνιδιοτελεῖς. Ὁ Θεὸς ἔδωσε καὶ σ' ἐμᾶς αὐτὴ τὴ δυνατότητα, νὰ εἶναι ἡ προσευχή μας μία διαρκὴς δοξολογία, προσευχή ἀγγελική. Ἐδῶ βρίσκεται τὸ μεγάλο μυστικό. Ὅταν μπούμε σ' αὐτὴ τὴν προσευχή, θὰ δοξάζομε τὸν Θεὸ συνεχῶς, ἀφήνοντάς τὰ ὅλα σ' Αὐτόν, ὅπως εὔχεται ἡ Ἐκκλησία μας: «...πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Αὐτὰ εἶναι τὰ «ἀνώτερα μαθηματικά» τῆς θρησκείας μας!