*Ἐγρήγορση εἶναι ὁ ἔρως γιά τόν Θεό*

Νά ἔχετε συνέχεια τή μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ νοῦς σας θ' ἀποκτήσει εὐλυγισία. Ἡ εὐλυγισία τοῦ νοῦ ἔρχεται ἀπ' τὴν ἐγρήγορση. Ἐγρήγορση εἶναι ὁ ἔρως γιὰ τὸν Θεό. Εἶναι νὰ ἔχεις πάντα στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά σου τὸν Χριστό, ἔστω κι ἂν κάνεις ἄλλες δουλειές. Θέλει ἔρωτα πρὸς τὸν Χριστό, λαχτάρα. Μνήμη Θεοῦ θ' ἀποκτήσετε μὲ τὴν εὐχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ...», μὲ τίς προσευχές τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τοὺς ὕμνους, μὲ τὸ νὰ φέρνετε στὸ νοῦ σας τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ χωρία ἀπ' τὴν Ἁγία Γραφὴ κι ἀπὸ ἄλλα πνευματικὰ βιβλία. Αὐτό, βέβαια, θέλει ἀγαθή προαίρεση· δὲν γίνεται μὲ ἐξαναγκασμὸ ἀλλὰ κυρίως διὰ τῆς θείας χάριτος. Ἡ θεία χάρις, ὅμως, θέλει τίς προϋποθέσεις, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση.

Ἂν ζεῖτε μέσα στὴ θεία χάρι, δὲν θὰ σᾶς προσβάλλει τὸ κακό. Ἂν δὲν ζεῖτε τὸ θεῖον, θὰ σᾶς κυκλώσει τὸ κακό, θὰ σᾶς πιάσει ἡ νωθρότης καὶ θὰ παιδεύεσθε. Ἄμα βλέπετε νωθρότητα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι καλὰ στὴν ψυχή. Ἐμεῖς πολλὲς φορές, ὅταν δοῦμε ἕναν ἄνθρωπο ἤσυχο, ἐχέμυθο, κάπως διακριτικό, λέμε: «Πολὺ καλὸς ἄνθρωπος, ἅγιος ἄνθρωπος». Κι ὅμως, μπορεῖ νὰ εἶναι νωθρός. Οἱ νωθροί, οἱ ὄκνηροι καὶ οἱ τεμπέληδες δὲν εἶναι ἐντάξει ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ. Ἡ τεμπέλια εἶναι πολὺ κακὸ πράγμα. Ἡ νωθρότητα εἶναι ἀρρώστια, εἶναι ἁμαρτία. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς θέλει νωθρούς. Ρέμπελα θὰ ζεῖτε; «Ἐξέχασα νὰ κάνω αὐτὴ τὴ δουλειά, παραδείγματος χάριν, νὰ κλείσω τὴν πόρτα, ὅταν βγήκα ἀπ' τὸ δωμάτιον». Τί θὰ πεῖ, «ἐξέχασα»; Νὰ θυμηθεῖς! Νὰ προσέξεις! Ἐνῶ ἡ πολλὴ προσπάθεια, ἡ κίνηση, ὁ κόπος, ἡ δράση εἶναι ἀρετή. Ὁ σωματικός κόπος εἶναι ἀγώνας, ἀγώνας πνευματικός. Ὅσο ἀπερίσκεπτοι εἶστε, τόσο θὰ βασανίζεσθε. Ἀντίθετα, ὅσο εὐλαβεῖς καὶ προσεκτικοί, τόσο εὐτυχεῖς.

Στὸ Ἅγιον Ὄρος, στὸ κελλὶ ποὺ ἔχω, ἡ πόρτα ἔχει μιὰ παλιά μπετούγια. Πρέπει νὰ τὴν πιέσει κανεὶς γιὰ ν' ἀνοίξει καὶ τότε κάνει ἕναν πολὺ δυνατὸ θόρυβο. Κάθε φορά ποὺ ἐρχόταν κάποιος καὶ τὴν πατοῦσε, ἡ μπετούγια ἔκανε «κράσσας!». Σὲ ἑκατὸ μέτρα ἀκουγόταν ὁ θόρυβος. Δὲν μποροῦσαν ν' ἀνοίξουν χωρὶς νὰ κάνουν θόρυβο. Ἐνῶ ἦταν εὔκολο καὶ τοὺς τὸ ἔδειξα καὶ δοκίμασαν, καὶ πάλι ἔκαναν θόρυβο.

Αὐτὰ τὰ πράγματα φαίνονται ἀπλά, ἀλλὰ ἔχουν σχέση μὲ ὅλη μας τὴ ζωή. Ὅσο πλησιάζετε τὸν Θεό, τόσο εἶστε πιὸ προσεκτικοί, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκετε, σὲ ὅλα τὰ πράγματα ἀλλὰ καὶ στὰ πνευματικά. Προσέχοντας γιὰ τὴν ψυχή σας, γίνεσθε μὲ τὴ θεία χάρι πιὸ ἔξυπνοι. Ἔχετε ἐργασθεῖ στὴ ζωή σας χωρὶς λογισμοὺς; Δὲν κάνετε λάθη. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ σᾶς σκεπάζει.

Ὁ χριστιανὸς δὲν πρέπει νὰ εἶναι νωθρός, δὲν πρέπει νὰ κοιμάται. Πρέπει, ὅπου κι ἂν πάει, καὶ μὲ τὴν προσευχή του καὶ μὲ τὴ φαντασία του νὰ πετάει. Καὶ πράγματι, δύναται ὁ χριστιανὸς ποὺ ἀγαπάει τὸν Θεὸ νὰ πετάει μὲ τὴ φαντασία του. Νὰ πετάει μὲς στ' ἄστρα, μὲς στ' ἄπειρο, μὲς στὸ μυστήριο, μὲς στὴν αἰωνιότητα, μὲς στὸν Θεό. Νὰ εἶναι ὑψιπέτης. Νὰ προσεύχεται καὶ νὰ αἰσθάνεται ὅτι γίνεται καὶ αὐτὸς Θεὸς κατὰ χάριν. Νὰ γίνεται πούπουλο καὶ νὰ πετάει μὲ τὴ σκέψη του. Καὶ ἡ σκέψη του δὲν εἶναι μιὰ σκέψη φαντασία. Αὐτὸ ποὺ λέμε «πετάει», δὲν εἶναι φαντασία, εἶναι πραγματικότητα, ὄχι φαντασιοπληξία. Ὁ χριστιανὸς δὲν ζεῖ στὰ σύννεφα, ὅπως λέμε συνήθως. Συλλαμβάνει τὴν πραγματικότητα καὶ τὴν ζεῖ. Αὐτὰ ποὺ διαβάζει στο Εὐαγγέλιο καὶ στοὺς Πατέρες, τὰ ἐνστερνίζεται, τὰ ζεῖ, μπαίνει στὶς λεπτομέρειες, τὰ ἐμβαθύνει, τὰ κάνει βιώματα. Γίνεται λεπτός δέκτης τῶν μηνυμάτων τοῦ Θεοῦ.