*Ὅταν γίνει κανείς αἰχμάλωτος τοῦ καλοῦ, παύει ἡ ἁμαρτία καὶ ζει ὁ Χριστός*

Μέσα μας ἔχομε δύο κόσμους, τὸν καλὸ καὶ τὸν κακό. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ ἀντλοῦν τὴ δύναμη ἀπὸ μία πηγή. Ἡ δύναμη αὐτὴ εἶναι σὰν τὴν μπαταρία. Ἄν βάλει τὴν πρίζα στὴν μπαταρία ὁ κακός, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν καταστροφή. Ἄν, ὅμως, τὴν βάλει ὁ καλός, τότε ὅλα εἶναι στὴ ζωὴ μας ὡραία, γαλήνια, θεία. Ἀλλὰ ἡ ἴδια δύναμη τροφοδοτεῖ τὸν καλὸ ἢ τὸν ἀντίθετο ἑαυτό μας. Κάθε φορά εἴμαστε αἰχμάλωτοι σ' ἕνα ἀπὸ τὰ δύο, ἢ στὸ καλὸ ἢ στὸ κακό. Νὰ ἐπιδιώκομε, ἀντὶ νὰ εἴμαστε στὸ κακό, νὰ εἴμαστε στὸ καλό.

Νὰ σᾶς πῶ κι ἕνα ἄλλο παράδειγμα. Σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου ὑπάρχουν τὰ ἐρτζιανὰ κύματα, ἀλλὰ δὲν τὰ συλλαμβάνομε. Μόλις ἀνοίξομε τὸ δέκτη μας, τότε τὰ συλλαμβάνομε, τ' ἀκοῦμε, τὰ αἰσθανόμαστε.

Τὸ ἴδιο γίνεται κι ὅταν μπαίνομε στὸν πνευματικὸ κόσμο. Ζοῦμε τὸν Χριστό, πετάμε! Τότε νιώθομε μεγάλες χαρές κι ἔχομε ὡραία πνευματικὰ βιώματα. Τότε σιγὰ σιγὰ γινόμαστε αἰχμάλωτοι τοῦ ἀγαθοῦ, αἰχμάλωτοι τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅταν γίνει κανείς αἰχμάλωτος τοῦ καλοῦ, τότε δὲν μπορεῖ νὰ κακολογήσει, δὲν μπορεῖ νὰ μισήσει, δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ ψέματα. Δὲν μπορεῖ, καὶ νὰ θέλει ἀκόμη.

Πῶς νὰ ἔλθει στὴν ψυχὴ του ὁ πονηρός, νὰ τοῦ φέρει ἀπελπισία, ἀπογοήτευση, νωθρότητα καὶ τὰ τοιαῦτα; Ἡ θεία χάρις τὸν γεμίζει κι ἐκεῖνα δὲν ἔχουν τὴ δύναμη νὰ μποῦνε μέσα. Δὲν μποροῦν νὰ μποῦνε, ὅταν τὸ δωμάτιό του εἶναι γεμάτο ἀπὸ φίλους του πνευματικούς, ποὺ εἶναι μέσα στὸν αἰθέρα, μέσα στὸν ἄπειρο —ἐννοῶ τοὺς ἀγγέλους, τοὺς ἀγίους, τοὺς μάρτυρες καὶ κυρίως τὸν Χριστό. Τὸ ἀντίθετο συμβαίνει, ὅταν γίνει κανείς αἰχμάλωτος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Τότε κατέχεται ὑπὸ τοῦ κακοῦ πνεύματος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὸ καλό, γεμίζει κακίες, κατακρίσεις, θυμούς κ.λπ.

Ὅταν σᾶς προσβάλλει τὸ κακό, νὰ ἔχετε εὐλυγισία καὶ νὰ στρέφεσθε στὸ καλό. Τὸ κάθε κακό νὰ τὸ μετατρέπετε, νὰ τὸ μεταστοιχειώσετε, νὰ τὸ μεταβάλλετε σὲ καλό. Ἡ μεταστοιχειώσις αὐτὴ γίνεται μόνο μὲ τὴν χάρι. Τὸ νερό, παραδείγματος χάριν, γίνεται κρασὶ στὸ γάμο τῆς Κανᾶ. Νὰ ἡ μεταστοιχειώσις. Εὐδοκεῖ ὁ ὑπὲρ φύσιν... Αὐτὸ εἶναι ὑπερφυσικό. Βέβαια, μπορεῖ νὰ γίνει κρασὶ ἢ βούτυρο καὶ μὲ χημικὰ στοιχεῖα καὶ νὰ γίνει ἀκριβῶς σὰν τὸ γνήσιο. Ἀλλ' αὐτὸ δὲν ἔχει μέσα του τὴ γνησιότητα. Τὴν ἀληθινὴ μεταβολὴ τὴν κάνει ἡ θεία χάρις. Γιὰ νὰ γίνει αὐτό, ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἔχει δοθεῖ «ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης καρδίας» στὸν Χριστό.

Θυμηθεῖτε τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο. Κατείχετο ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ, ἐνῶ ἐδιώκετο καὶ ἐλιθοβολεῖτο, ἔλεγε γιὰ τοὺς διώκτες του: «Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην...». Γιατί φέρθηκε ἔτσι ὁ Ἅγιος Στέφανος; Ἀπλούστατα, γιατί δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ἀλλιῶς. Ἦταν αἰχμάλωτος τοῦ καλοῦ. Νομίζετε, εἶναι εὔκολο νὰ ρίχνουν πάνω σας σωρὸ τὶς πέτρες; Γιὰ νὰ σοῦ ρίξουν καμία πέτρα! Καλός, καλός, ἀλλὰ ἅμα σοῦ ἔλθει ἡ πέτρα, «ἀ!», θ' ἀρχίσεις νὰ φωνάζεις, «παλιόπαιδο!» κ.λπ. Αὐτὸ δείχνει ὅτι παθαίνουμε κατάληψη ἀπὸ τὸ κακὸ πνεῦμα. Καὶ τότε ποῦ νὰ μπεῖ ὁ Χριστός, ποῦ νὰ σταθεῖ; Εἶναι ὅλα μέσα μας κατειλημμένα. Μόλις, ὅμως, μπούμε στὴν πνευματικὴ ζωή, μόλις μπούμε στὸν Χριστό, ἀλλάζουν ὅλα. Καὶ κλέπτης νὰ ἦταν κανείς, παύει νὰ κλέβει, καὶ φονιάς, παύει νὰ εἶναι φονιάς, καὶ αἱμοβόρος καὶ κακὸς καὶ μνησίκακος... Παύουν ὅλα. Παύει ἡ ἁμαρτία καὶ ζεῖ ὁ Χριστός. Ἔτσι καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Ἡ ἐλευθερία δὲν κερδίζεται, ἂν δὲν ἐλευθερώσομε τὸ ἐσωτερικὸ μας ἀπ' τὰ μπερδέματα καὶ τὰ πάθη. Κι αὐτό, βέβαια, μόνο σὺν Χριστῷ γίνεται. Στὸν Χριστὸ εἶναι ἡ χαρά. Ὁ Χριστὸς τὸ πάθος τὸ μεταβάλλει σὲ χαρὰ.

Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας, αὐτὴ εἶναι ἡ χαρὰ μας, αὐτὸ εἶναι τὸ πᾶν γιὰ μᾶς. Καὶ ὁ ἄνθρωπος σήμερα αὐτὸ ζητάει. Καὶ παίρνει τὰ δηλητήρια καὶ τὰ ναρκωτικά, γιὰ νὰ ἔλθει σὲ κόσμους χαρᾶς· ἀλλὰ ψεύτικης χαρᾶς. Κάτι αἰσθάνεται ἐκείνη τὴ στιγμή καὶ αὔριο εἶναι τσακισμένος. Τὸ ἕνα τὸν τρίβει, τὸν τρώει, τὸν τσακίζει, τὸν ψήνει. Ἐνῶ τὸ ἄλλο, δηλαδὴ τὸ δόσιμο στὸν Χριστό, τὸν ζωογονεῖ, τοῦ δίνει τὴ χαρὰ, τὸν κάνει νὰ χαίρεται τὴ ζωή, νὰ νιώθει δύναμη, μεγαλεῖο.

Αὐτὴ εἶναι ἡ θρησκεία μας. Ὕψος, μεγαλεῖο, χάρις, χαρά, ἀγαλλίασις! Πόσο τὰ ζοῦσε αὐτὰ ὁ προφήτης Δαβίδ! Ἔλεγε: «Ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχή μου εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου». Τί ὡραῖα!