Παντοῦ μπορεῖ ν' ἁγιάσει κανείς

Εἶναι μεγάλη τέχνη νὰ τὰ καταφέρετε νὰ ἁγιασθεῖ ἡ ψυχή σας. Παντοῦ μπορεῖ ν' ἁγιάσει κανείς. Καὶ στὴν Ὁμόνοια μπορεῖ ν' ἁγιάσει, ἂν τὸ θέλει. Στὴν ἐργασία σας, ὅποια κι ἂν εἶναι, μπορεῖτε νὰ γίνετε ἅγιοι. Μὲ τὴν πραότητα, τὴν ὑπομονή, τὴν ἀγάπη. Νὰ βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ ἀγάπη, προσευχή καὶ σιωπή. Ὄχι νὰ ἔχετε ἄγχος καὶ νὰ σᾶς πονάει τὸ στήθος.

Συμβαίνει, γιὰ παράδειγμα, νὰ σᾶς ἀναθέτουν ἐργασίες πέραν τῶν ὁρίων τῶν καθηκόντων σας. Δὲν εἶναι σωστὸ ν' ἀντιδράτε ἢ νὰ ἐκνευρίζεσθε καὶ νὰ διαμαρτύρεσθε. Αὐτὲς οἱ ταραχές φέρνουν κακὸ στὸν ἄνθρωπο. Νὰ τὰ θεωρεῖτε ὅλα σὰν εὐκαιρίες ἁγιασμοῦ. Καὶ κάτι ἀκόμη. Ὑπάρχει κι ἕνα ἄλλο κέρδος· μὲ τὸ νὰ σᾶς ἀναθέτουν πολλὴ ἐργασία μαθαίνετε τὸν τρόπο ὅλης τῆς δουλειᾶς, ἐξυπηρετεῖτε σὲ περισσότερες διακονίες, γίνεσθε πιὸ ὑπεύθυνοι. Παίρνετε γνώσεις, ποῦ ἴσως χρειασθοῦν ἀργότερα. Ἂν σᾶς ἀναθέτουν δουλειές πάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις σας, μπορεῖτε ὡστόσο νὰ πεῖτε, μὲ εὐγένεια βέβαια: «Συγχωρέστε με, δὲν θά μπορέσω νά κάνω αυτή την εργασία». Ἀλλά μπορείτε καί νά μή μιλήσετε καί νά σάς βγεί σέ καλό ὅλος αὐτός ὁ κόπος.

Ἔτσι κι ἐγώ, ὅπως σάς ἔχω πεῖ, ὅταν ἤμουνα μικρός, ὁ πατέρας μου πήγε στήν Ἀμερική νά δουλέψει στή διώρυγα τοῦ Παναμᾶ. Μικρός ἐγώ, φτωχοί οἱ γονεῖς μου. Ἡ μητέρα μου μ' ἔστειλε σ' ἕνα κατάστημα στή Χαλκίδα. Ἦταν ἐκεῖ κι ἄλλα δύο παιδιά. Ὅλοι διατάζανε ἐμένανε κι ἐγώ ἔτρεχα παντοῦ. Ὅ,τι μοῦ λέγανε, ἐγώ τό ἔκανα χωρίς νά πονηρεύομαι. Κι αὐτό μοῦ βγήκε σέ καλό. Μιά μέρα πού σκούπιζα τό κατάστημα, εἶχαν χυθεῖ μερικά σπυριά καφέ ἄλεστα. Ἐγώ ἔσκυψα καί τά ἔβαλα στό χέρι, γιά νά τά ρίξω πίσω στό τσουβάλι. Τό ἀφεντικό ἦταν στό γραφεῖο του, μέ εἶδε, κατάλαβε τί πήγα νά κάνω καί μέ φώναξε. Φώναξε καί τ' ἄλλα τά παιδιά καί τά δασκάλεψε. Γινόταν ἐκεῖ μεγάλες σπατάλες κι ἐγώ τοῦ ἔκανα καλή ἐντύπωση. Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα εἶπε καί μοιραστήκαμε τίς δουλειές καί βάλαμε τάξη στό κατάστημα. Δούλευα σ' ὅλα μέ ἐπιμέλεια καί χωρίς αντίρρηση. Ἔπαθα κανένα κακό; Νά ἐργάζεσθε μέ ἐγρήγορση, ἁπλά, ἁπαλά, χωρίς ἀγωνία, μέ χαρά κι ἀγαλλίαση, μέ ἀγαθή διάθεση. Τότε ἔρχεται ἡ θεία χάρις.

Ὅλα νά τ' ἀντιμετωπίζετε μέ ἀγάπη, μέ καλοσύνη, μέ πραότητα, μέ ὑπομονή καί μέ ταπείνωση

Συμβαίνει πολλές φορές νά αἰσθάνεται κανείς ὑπερβολική στενοχώρια γιά τήν κατάσταση τοῦ κόσμου. Νά ὑποφέρει πού βλέπει ὅτι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ δέν γίνεται σήμερα ἀπ' τούς ἀνθρώπους ἤ κι ἀπ' τόν ἴδιο. Νά πονάει μέ τόν πόνο τό σωματικό καί τόν ψυχικό τῶν ἄλλων. Ἡ εὐαισθησία αὐτή εἶναι ἕνα δώρο τοῦ Θεοῦ. Στίς γυναῖκες τή συναντάμε συχνότερα. Οἱ ψυχές πού ἔχουν αὐτή τή λεπτότητα εἶναι ἰδιαίτερα δεκτικές στά μηνύματα καί στή θέληση τοῦ Θεοῦ. Αὐτές οἱ εὐαίσθητες ψυχές ἔχουν τή δυνατότητα νά προχωρήσουν πολύ στήν ἐν Χριστῷ ζωή, διότι ἀγαπᾶνε τόν Θεό καί δέν θέλουν νά Τόν λυπήσουν. Διατρέχουν, ὅμως, ἕναν κίνδυνο. Ἄν δέν δώσουν στόν Χριστό μέ ἐμπιστοσύνη τή ζωή τους, εἶναι δυνατόν τό πονηρό πνεῦμα νά ἐκμεταλλευθεῖ τή λεπτότητά τους καί νά τίς ὁδηγήσει σέ λύπη καί σέ ἀπελπισία.

Ἡ εὐαισθησία δέν ἔχει διόρθωση. Μπορεῖ μόνο νά μετασχηματισθεῖ, νά μεταποιηθεῖ, νά μετατραπεῖ, νά μεταμορφωθεῖ, νά μεταστοιχειωθεῖ, νά γίνει ἀγάπη, χαρά, θεία λατρεία. Πῶς; Μέ τή στροφή πρός τά ἄνω. Νά στρέψετε τήν κάθε θλίψη στή γνώση τοῦ Χριστοῦ, στήν ἀγάπη Του, στή λατρεία Του. Κι ὁ Χριστός, πού συνεχῶς περιμένει μέ λαχτάρα νά μᾶς βοηθήσει, θά σᾶς δώσει τήν χάρι Του καί τή δύναμή Του καί θά μετατρέψει τή θλίψη σέ χαρά, σέ ἀγάπη γιά τούς ἀδελφούς, σέ λατρεία πρός τόν ἴδιο. Ἔτσι θά φύγει τό σκοτάδι. Νά θυμᾶσθε τόν Ἀπόστολο Παύλο.

Τί έλεγε; «Νῦν χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου».

Ἡ ψυχή σας νά δίδεται στήν εὐχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», γιά ὅλες σας τίς ἔγνοιες, γιά ὅλα καί γιά ὅλους. Μήν κοιτάζετε αὐτό πού σᾶς συμβαίνει, ἀλλά νά κοιτάζετε τό φῶς, τόν Χριστό, ὅπως τό παιδί κοιτάζει τήν μητέρα του, ὅταν κάτι τοῦ συμβεῖ. Ὅλα νά τά βλέπετε χωρίς ἄγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά προσπαθείτε καί νά σφίγγεσθε. Ὅλη σας ἡ προσπάθεια νά εἶναι ν' ἀτενίσετε πρός τό φῶς, νά κατακτήσετε τό φῶς. Ἔτσι, ἀντί νά δίδεσθε στή στενοχώρια, πού δέν εἶναι τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, θά δίδεσθε στή δοξολογία τοῦ Θεοῦ.

Ὅλα τά δυσάρεστα, πού μένουν μέσα στήν ψυχή σας καί φέρνουν ἄγχος, μποροῦν νά γίνουν ἀφορμή γιά τή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί νά παύσουν νά σᾶς καταπονοῦν. Νά ἔχετε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Τότε ξενοιάζετε καί γίνεσθε ὄργανά Του. Ἡ στενοχώρια δείχνει ὅτι δέν ἐμπιστευόμαστε τή ζωή μας στόν Χριστό. «Ἐν παντί θλιβόμενοι, ἀλλ' οὐ στενοχωρούμενοι», δέν λέει πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Ὅλα νά τ' ἀντιμετωπίζετε μέ ἀγάπη, μέ καλοσύνη, μέ πραότητα, μέ ὑπομονή καί μέ ταπείνωση. Νά εἴστε βράχοι. Ὅλα νά ξεσπάνε πάνω σας καί σάν τά κύματα νά γυρίζουν πίσω· ἐσεῖς νά εἴστε ἀτάραχοι. Ἀλλά θά πείτε: «Ἔ, γίνεται αὐτό;». Ναί, μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ γίνεται πάντοτε. Ἀν τά παίρνομε ἀνθρώπινα, δέν γίνεται. Ἀντί, ὅμως, νά σᾶς ἐπηρεάζουν δυσμενῶς, μποροῦν ὅλα νά σᾶς κάνουνε καλό, νά σᾶς στερεώνουνε στήν ὑπομονή, στήν πίστη. Διότι γυμναστική εἶναι γιά μᾶς ὅλες οἱ ἀντιδράσεις τοῦ περιβάλλοντος καί οἱ δυσκολίες γύρω μας. Γυμνάζομε τόν ἑαυτό μας πάνω στήν ὑπομονή, στήν καρτερία. Ἀκούστε ἕνα παράδειγμα.

Εἶχε ἔλθει ἕνας μιά φορά καί μοῦ ἔλεγε τά παράπονά του γιά τήν γυναίκα του. Τοῦ λέγω, λοιπόν:

— Τόσο κουτός ἄνθρωπος εἶσαι;

— Κουταμάρες εἶναι αὐτά πού λέω;

— Μεγάλες κουταμάρες, λέω. Ἐτούτη ἐδῶ, ἡ γυναίκα σου, σ' ἀγαπάει πολύ.

— Ναί, ἀλλά μοῦ κάνει αὐτά...

— Σοῦ τά κάνει αὐτά, γιά νά σ' ἁγιάσει, ἀλλά ἐσένα δέν κόβει τό μυαλό σου. Ἐξοργίζεσαι καί, ἀντί ν' ἁγιάζεις, κολάζεσαι.

Ἄν εἶχε, ὅμως, ὑπομονή καί ταπείνωση, δέν θά ἔχανε τίς εὐκαιρίες τοῦ ἁγιασμοῦ.

Εἶναι μεγάλο πράγμα, μεγάλη ἀρετή ἡ ὑπομονή. Ὁ Χριστός εἶπε: «Ἄμα δέν ἔχετε ὑπομονή, θά χάσετε τίς ψυχές σας· γιά νά τίς κερδίσετε, πρέπει νά ἔχετε ὑπομονή». Ἡ ὑπομονή εἶναι ἀγάπη καί χωρίς ἀγάπη δέν μπορεῖς νά ἔχεις ὑπομονή. Εἶναι, ὅμως, καί θέμα πίστεως. Στήν πραγματικότητα, εἴμαστε ἄπιστοι, γιατί δέν ξέρουμε πῶς τά φέρνει ὁ Θεός καί μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπ' τίς δυσκολίες καί τίς στενοχώριες. Νά παρακαλεῖτε τήν Παναγία:

«Στρέψον τὸν κοπετὸν εἰς χαρὰν, εἰς εὐθυμίαν δὲ τὸ πένθος μετάβαλε, τὸν θρῆνον εἰς εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασιν νῦν, Θεοτόκε μόνη παντευλόγητε».

Ἡ διάθεση ν' ἀγαπήσομε τὸν Θεὸ ἔχει μέσα της καὶ κάποιον πόνο. Ὅταν θέλομε νὰ ζήσουμε πνευματικά, πονάμε, διότι πρέπει νὰ κόβουμε κάθε δεσμό ποὺ μᾶς ἔνωνε με τὴν ὕλην. Ὅταν, ὅμως, θέλομε νὰ ἱκανοποιήσουμε τὸν ἑαυτό μας ἢ τοὺς ἄλλους, αὐτὸ ποὺ δίνουμε εἶναι μία ἀγάπη, μία ἐνέργεια· εἶναι μία δύναμη τῆς ψυχῆς μας, ποὺ μέρος τὸ «ξοδεύουμε» κι ἐκεῖ. Θέλει προσοχή, τί τάξη καὶ σειρά θὰ βάλομε στὴ ζωή μας, γιὰ ποιὸν θὰ γίνει τὸ «ἔξοδο».

Ἡ θλίψη, ἡ κατὰ Θεόν, ἔχει μέσα της χαρὰ. Προχωρεῖ κανεὶς ἐμπρός ἐξαιτίας της. Δὲν ἀφήνει μέσα του τὴν κατάθλιψη, ποὺ φθείρει τὴν ψυχή. Ὅταν ὑπάρχει ταπείνωση, δὲν ὑπάρχει κατάθλιψη. Ὁ ἐγώστης στενοχωριέται πολὺ μὲ τὸ καθετί. Ὁ ταπεινὸς εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἀνεξάρτητος ἀπ' ὅλους κι ἀπ' ὅλα. Αὐτὸ γίνεται μόνο μὲ τὴν ἕνωση μὲ τὸν Χριστό. Ὅλες οἱ αἰσθήσεις νὰ λειτουργοῦν σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Κυρίου. Νὰ εἶστε ἕτοιμοι νὰ κενωθεῖτε στὸν ὁποιοδήποτε. Αὐτὸ εἶναι ἐλευθερία. Ὅπου ἀγάπη, ἐκεῖ ἐλευθερία. Ζώντας μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ζεῖτε μέσα στὴν ἐλευθερία.