Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Εἰς τὸ πάθος τοῦ Σωτῆρος

Προσκυνῶ σε, Δέσποτα, εὐλογῶ σε, ἀγαθέ, ἱκετεύω, ἅγιε, προσπίπτω, φιλάνθρωπε, καὶ δοξάζω σε, Χριστέ, ὅτι σὺ μονογενὴς Δεσπότης τῶν ἁπάντων, μόνος ἀναμάρτητος, ὑπὲρ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἐμοῦ τοῦ ἀναξίου θανάτῳ παρεδόθης, θανάτῳ δὲ σταυροῦ, ἵνα ἐλευθερώσῃς ψυχὴν τοῦ ἁμαρτωλοῦ τῶν δεσμῶν ἁμαρτιῶν.

Καὶ τί σοι ἀποδώσω περὶ τούτων, Δέσποτα; Δόξα σοι, φιλάνθρωπε. Δόξα σοι, ἐλεῆμον. Δόξα σοι, μακρόθυμε. Δόξα σοι, συγχωρητὰ πάντων παραπτωμάτων. Δόξα σοι, ὁ κατελθὼν σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Δόξα σοι, ὁ σαρκωθεὶς ἐν μήτρᾳ τῆς Παρθένου. Δόξα σοι, ὁ δεσμευθείς. Δόξα σοι, ὁ μαστιχθείς. Δόξα σοι, ὁ ἐμπαιχθείς.

Δόξα σοι, ὁ σταυρωθείς. Δόξα σοι, ὁ [καὶ] ταφείς. Δόξα σοι, ὁ ἐγερθείς. Δόξα σοι, ὁ κηρυχθείς. Δόξα σοι, ὁ πιστευθείς. Δόξα σοι, ὁ ἀναληφθείς. Δόξα σοι, ὁ καθεσθεὶς μετὰ δόξης μεγάλης ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, καὶ πάλιν ἐρχόμενος μετὰ δόξης τοῦ Πατρὸς καὶ ἁγίων Ἀγγέλων κρῖναι ἅπασαν ψυχὴν τὴν ἀθετήσασαν ἅγιά σου παθήματα ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ τῇ φρικτῇ καὶ φοβερᾷ, ὅταν σαλευθήσονται αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν, ὅταν ἔρχωνται ὁμοῦ Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι, Χερουβεὶμ καὶ Σεραφεὶμ μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἔμπροσθεν τῆς δόξης σου, ὅταν τρέμωσι πάλιν τὰ θεμέλια τῆς γῆς καὶ φρίσσει πᾶσα πνοὴ ἀπὸ τῆς ἀνεικάστου δόξης σου τῆς μεγάλης. Ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ κρύψει με ἡ χάρις σου ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῆς, καὶ ῥυσθῇ μου ἡ ψυχὴ ἐκ τοῦ φοβεροῦ πυρὸς καὶ βρυγμοῦ τῶν ὀδόντων καὶ σκότους ἐξωτέρου καὶ κλαυθμοῦ αἰωνίου, ἵνα λέγω εὐλογῶν· δόξα τῷ θελήσαντι σῶσαι τὸν ἁμαρτωλόν, διὰ πολλοὺς οἰκτιρμοὺς τῆς αὑτοῦ εὐσπλαγχνίας.