Ἐφραίμ ὁ Σύρος – Περὶ παρθενίας

Τίς ἄρα μὴ θρηνήσει, καὶ τίς ἄρα μὴ κλαύσει, ὅτι ἐν μιᾷ ῥοπῇ χαυνοῦται ὁ λογισμός, καὶ τότε ἑκουσίως ἁμαρτάνει τῷ Θεῷ, καὶ διώκει ἀπ᾽ αὐτοῦ χάρισμα οὐράνιον, τὸν ἁγιασμὸν λέγω καὶ παρθενίαν [φημί]! Ὅσον γὰρ χρόνον ἐστὶν ἅγιος καὶ καθαρὸς ὁ ναὸς τοῦ σώματος, ὁ Θεὸς ὁ Ὕψιστος ἐνοικεῖ ἐν τῷ ναῷ. Ἐὰν δὲ διαφθαρῇ καὶ μιανθῇ ὁ ναός, παραχρῆμα ὁ ἅγιος καὶ ἄχραντος Δεσπότης ἀφίησι τὸν ναόν, καὶ ἀντὶ τοῦ ἁγίου καὶ οὐρανίου φωτὸς εἰσέρχεται ὁ μιαρός, καὶ αὐλίζεται ἐκεῖ· σὺν αὐτῷ δὲ εἰσέρχεται ἐπιθυμία κακὴ μαινομένη πάντοτε.

Τίς ἄρα ἐστὶν οὗτος ὁ μὴ ἔχων δάκρυα, καὶ λάβῃ ταῦτα πάντα εἰς τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν, ὅτι ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος ἀπώσατο τὸν ναόν, ἐνῴκησε δὲ ἐν αὐτῷ ἐπιθυμία κακή; Ἐὰν οὖν συνιῇ τοῦτο, τίς ἄρα ἀπώσατο, πόθεν που ἐξέπεσε, καὶ τίνος ἐχωρίσθη, οὐ μὴ κορεσθῇ ποτε δακρύων καὶ στεναγμῶν. Εἴ τις ἐν τῷ ἀγῶνι ἡττᾶται χαυνότητι, ἐὰν ἴδῃ ἕτερον ἐν τῷ αὐτῷ ἀγῶνι νικήσαντα τὴν πάλην, καὶ νικητὴν φανέντα στέμμασι καὶ βραβείοις, καὶ πάντας ἐπαινοῦντας κύκλωθεν τὸν νικητήν· ὅταν ἴδῃ ἐκεῖνος ὁ φυγὼν τὸν ἀγῶνα, τότε συνέχει αὐτὸν μεταμέλεια δεινή, ἑαυτὸν βασανίζει ἀπὸ λύπης μεγάλης, καὶ λέγει ἐν ἑαυτῷ· διὰ τί μιᾷ ῥοπῇ ἡττηθεὶς τῷ λογισμῷ ἔφυγα τὸν ἀγῶνα; Καὶ ἑτέρους θεωρῶ νικήσαντας τὸν ἀγῶνα, οἳ ἐν δόξῃ μεγάλῃ καὶ ἐπαίνοις μεγίστοις ἐτέλεσαν ἀγῶνα· ἐγὼ δὲ μετ᾽ αἰσχύνης κρυβήσομαι, ἀποδρὰς ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἀγῶνος.

Οὕτω καὶ ἐν ἡμέρᾳ τῆς ἀνταποδόσεως, ὅταν ἴδωσιν ἐκεῖ χαῦνοι καὶ ἁμαρτωλοὶ δικαίους καὶ ἁγίους μετὰ χαρᾶς μεγάλης τοὺς μὲν ἐν παραδείσῳ, ἄλλους δὲ ἐν βασιλείᾳ, ἑτέρους ἐν νεφέλαις ἱπταμένους ἐν φωτί, ἑαυτοὺς δὲ οἱ ἄθλιοι ἐν πυρὶ τῷ ἀσβέστῳ καὶ σκότει τῷ ἐξωτέρῳ. Τότε συνέχει αὐτοὺς μεταμέλεια δεινὴ καὶ κλαυθμὸς ἀνωφελής.