Νικόλαος Καβάσιλας – Εἰς τὴν κοίμησιν τῆς Θεοτόκου

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΣΕΠΤΟΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΟΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟΥ ΘΕΟΤΟΚΟΥ. 1. Τοῦ νῦν ἀγῶνος, ὡς οὐδὲν ἂν γένοιτο μεῖζον, εἴ τις πειρῷτο σῴζειν τὸ δέον, ἀγνοεῖν οὐδένα νομίζω· ἐγὼ δὲ τοσοῦτον ἀπέχω τὴν γιγνομένην ἐνταῦθα ζητῆσαι φωνὴν, ὥστε ἡγοῦμαι τῶν μὲν ἄθλων τούτων ὀφειλέτας εἶναι τῇ παρθένῳ πάντας ἀνθρώπους, τὸ δὲ πρὸς τὸ μέγεθος τῶν πραγμάτων ἕλκειν τοὺς λόγους οὐδ’ ἐλπίζειν ἀνθρώποις ἐξεῖναι. Ὅθεν οὔτε τόλμης ἄν τις ἡμᾶς ἕλοι δίκας. Ποῦ γὰρ τόλμης;

Τῶν δυνατῶν ἅπτεσθαι λόγων, καὶ παραιτεῖσθαι περὶ τῆς ἥττης, οὐκ ἂν εἴη λόγον σῷζον· ὧν μὲν γὰρ οὐκ ἔστιν ὃς τυχεῖν ἠδυνήθη, τοῖς ἀπολειφθεῖσιν οὐδ’ ἂν εἷς ἐγκαλέσαι· παραιτεῖσθαι δὲ πῶς ἔνι, περὶ ὧν οὐδεὶς ἐγκαλεῖ; Καὶ δὴ τὴν φωνὴν τῇ δυνάμει μετρήσας, ἐπὶ τοὺς ὕμνους ἀφίξομαι, ἐκεῖνο προσθεὶς, ὡς οὐχ ἵνα διδάξω, τῶν χαρίτων παρῆλθον τῆς ὑμνουμένης εἴ τι διέφυγε, τοὺς ἀκροωμένους· οὐ γὰρ ἔστιν, ὃς τὸ κοινὸν ἠγνόησεν ἀγαθόν· ἀλλ’ ὥστε μόνον οἷς ἔξεστι, μνησθέντα τῆς ἐμαυτοῦ σωτηρίας, τῇ μνήμῃ τὴν ψυχὴν ἀμείνω ποιῆσαι· ὑπὲρ οὗ μοι δοκοῦσι καὶ πάντες τὴν παναγίαν ὑμνῆσαι, καὶ εἶναι μηδένα, ὃς οὐκ εἰς τοῦτον ἀπεδύσατο τὸν ἀγῶνα, ὁ μὲν μικρὸν, ὁ δὲ μεῖζον πρὸς τὴν ὑπόθεσιν δυνηθείς· ἐπεὶ καὶ πολυύμνητός ἐστιν, οὐκ ἐξ οὗ γέγονε μόνον, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀνθρώποις δοθῆναι.