Νικόλαος Καβάσιλας – Εἰς τὸν ἅγιον Δημήτριον

Τίς τοίνυν διὰ πάντων ἤλασε τουτωνὶ τῶν ἀγαθῶν, καὶ πάνθ’ ἃ τοῖς ἀνθρώποις πρὸς ἐπαίνου γίνεται, συλλαβὼν ἔσχε; καὶ τοῦτο μὲν ἰδίᾳ καὶ τῷ καθ’ ἑαυτὸν ἄριστος ἦν, καὶ παρθενείας εἵνεκα καὶ φιλανθρωπίας καὶ εὐσεβείας καὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων, τοῦτο δὲ τῇ πρὸς τὸ κοινὸν πολιτείᾳ μετὰ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν μεγίστων τῆς εὐσεβείας κηρύκων, τοῦτο δ’, οἷς τὰ μέλλοντα προὔλεγεν, εἰς προφήτας ἐτέλει. Καὶ μὴν καὶ δεινὰ παθὼν ὑπὲρ τοῦ Σωτῆρος καὶ τεθνηκώς, καὶ μαρτύρων ἐπωνυμίᾳ μᾶλα προσῆκε· τίνι τῶν πάντων οὕτω δι’ ἁπάντων ἐλθεῖν ξυνέβη, καὶ γενέσθαι τῶν τοῦ πνεύματος χαρισμάτων ἁπάντων μόνον ὡς εἰπεῖν συντέλειαν; Προφήτας μὲν οὖν, ταύτην μεγίστην εἰσενέγκαι πρὸς τὸ κοινὸν ἐξεγένετο τὴν σπουδήν, τὸ τὴν εἰσέπειτ’ ἐσομένην εἰς ἀνθρώπους εὐεργεσίαν καὶ τὸν ἐν σαρκὶ Θεόν, πολλοῖς εἰπεῖν πρότερον χρόνοις, ὡς ἂν ἐν ἐλπίσιν ἔχοντες ἄνθρωποι, καὶ δέξωνται προσελθοῦσαν τὴν σωτηρίαν, καὶ μὴ τῷ μεγίστῳ καὶ ὑπερφυεῖ τοῦ πράγματος ἐκπλαγέντες, οὐ τὴν προσήκουσαν περὶ τοῦ Σωτῆρος λήψωνται δόξαν. Δημήτριος δὲ καὶ αὐτὸς οὐδὲν ἧττον ἐκείνων τεχνίτης καταστὰς τῶν μελλόντων, καὶ χρησάμενος ἂν τῷ πράγματι πρὸς τὴν τοῦ Σωτῆρος ἐπιδημίαν, εἴ γ’ ἐπ’ ἐκείνων ἦν.

Ὁ δ’, ἐπεί περ οὐκ ἔμελλεν ὁ Σωτήρ, ἀλλ’ ἐν τοῖς ἀνθρώποις ἦν ἤδη, τὸ μὲν οὐκ ἐποίησεν, ἑτέρως δὲ καὶ πολλῷ λυσιτελέστερον ἢ κατ’ ἐκείνους εἰς τὸ κοινὸν ἐπολιτεύσατο, τῆς μὲν ἀσεβείας ἀπάγων, ἐπὶ δὲ τὸν ἐλθόντα Θεὸν τοὺς ἀνθρώπους πατέρα καλῶν, καὶ τοὺς ἀπὸ Χριστοῦ καλουμένους ἅπαντας, κινδυνεύοντας καθάπαξ ἀπολωλέναι, αὐτὸς ἀναλαβὼν αὖθις.

Ποῦ δὲ θήσεις τὴν ἐκείνου περὶ τὸ γένος φιλανθρωπίαν, καὶ τὸ δι’ ἐκείνους ἂν ἑλέσθαι τεθνάναι; οὗ πλὴν ὀλίγων, οἶμαι δὲ οὐδ’ ὀλίγων, οὐδενὶ τῶν τότε μετῆν. Καὶ μὴν εἰ πρὸς ἐπαίνου τοῖς προφήταις, ὅτι τὸν μέλλοντα Θεὸν ἐλεύσεσθαι προσεδόκων, πῶς οὐ πᾶσαν ἐπαίνων ὑπερβολὴν τὰ τοῦδε νικᾷ; Οὕτω μὲν τὸν Χριστὸν καὶ ἰδόντος καὶ φιλοῦντος καὶ συνόντος ἑκάστοτε, οὕτω δὲ τοῦ σταυροῦ καὶ τοῦ τεθνάναι μετασχόντος αὐτῷ, καὶ κατ’ ἐκεῖνον δι’ ἐκεῖνον σφαγέντος, ὡς καὶ θεοείκελον ἐντεῦθεν ἀκοῦσαι, ὃν ἐκεῖνοι, καὶ μάλα μανικῶς ἐρῶντες, οὐδὲν μᾶλλον ἔτυχον τοῦ Χριστὸν ἰδεῖν, καὶ τὸ ὑπὲρ ἡμῶν ἐκχυθὲν αἷμα καὶ τὸ τεθνάναι· τούτων ἐκεῖνον τῷ μὲν συνόντα, τῶν δ’ αὐτῷ κεκοινωνηκότα. Ἐπεὶ δὲ καὶ στρατηγοί τινες ἐν αὐτοῖς καὶ σωτῆρες τοῦ γένους, ἐκεῖνο λέγω, ὡς εἰ καὶ δυσχερῶν τινων ἀπήλλαξαν ἔστιν οὕς, καὶ τὴν ἐλευθερίαν σφίσι παρέχων, ἀλλ’ οὐ τὴν κατὰ ψυχὴν εὐεξίαν, οὐδὲ τὸ πρὸς Θεὸν ἐπεστράφθαι, οὗ χωρίς, τοῦ μηδενὸς ἄξια τὰ πάντα, κἂν δόξαν εἴποις, κἂν πλοῦτον, κἂν ἐλευθερίαν, κἂν ὁτιοῦν. Δημήτριος δὲ καὶ ταῦτα μὲν οὐδενὸς ἧττον ἐκείνων Ἑλλήνων ἄρχων ἐφάνη, πολλῷ δὲ πλέον, ἃ πολλοῦ τιμᾶται Θεός, τῆς τῶν ἀνθρώπων ἐφρόντισε σωτηρίας· καὶ τοῦ γ’ ἀπὸ μὲν τῶν νοητῶν πολεμίων τρόπαια στῆσαι, τῆς δ’ ἐκεῖθεν ἀχλύος τοὺς ἀνθρώπους καθάρας, ὃ δ’ ἔπειτα προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ τῶν ὀλίγων τοῖς προφήταις προσῆν.

Θεῷ δὲ οὐχ ἅπαξ οὐδὲ δὶς συνέμιξεν, οὐδὲ δὶς τοσαύτας, καθάπερ ἐκείνων ἐνίοις ἐξεγένετο δήπου, ἀλλὰ διὰ βίου παντός, εἴ γε τοῖς μὲν καθαροῖς τῇ καρδίᾳ, καὶ τὸ τὸν Θεὸν ὁρᾶν ἐξ ἀνάγκης ἕπεται. Δημητρίῳ δὲ παρθενίαν καὶ ἁγνείαν παρὰ πάντα τὸν χρόνον, παντὸς μᾶλλον ἅπαντες σύνισμεν.

Τήν γε μὴν Δημητρίου σωφροσύνην, καὶ τὸ παρὰ πάντα κεκαθάρθαι τὸν βίον, τό τε Χριστὸν μὴ μόνον αὐτὸν λαβεῖν, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις νομοθετῆσαι, καὶ πεῖσαι περὶ αὐτὸν εὐσεβοῦντας εἶναι, καὶ τελευτῶντα δι’ ἐκεῖνον τεθνάναι, ταῦτα δὲ τίνος περὶ τῶν προφητῶν εἰπεῖν ἔχομεν; Οὕτω πάντων εἵνεκα, καὶ βίου καὶ τῆς εἰς τὸ κοινὸν πολιτείας καὶ τοῦ Θεῷ μιγνύναι, προφητῶν ἐκράτησεν. Εἰ δὲ καὶ τὸν Ἰὼβ θαυμάζειν εἰκὸς τῆς περὶ τὰ δεινὰ καρτερίας, Δημήτριον τίνι χρὴ προσθεῖναι τῷ θαύματι; ὃς ἔδωκε μὲν τοῖς δεινοῖς τὸ σῶμα, ἐξέχεε δὲ τὸ αἷμα, προήκατο δὲ τὴν ψυχὴν διὰ τὰ Χριστοῦ βέλη καὶ φίλτρα, καὶ οὐκ ἠγάπα τοῖς δυσχερέσιν, ἀλλ’ ἤρα πολλῷ μειζόνων τε καὶ πλειόνων. Καὶ μὴν ἐκεῖνος μὲν πρὸς τὰ δεινὰ δυσχερῶς ὡς μάλιστα ἔχων, ἀγαπητῶς ἀπήλλαξεν ἄν, καὶ κατ’ εὐχὴν ἐνόμισε πρᾶξαι, φεύγων τὰς συμφοράς, Δημήτριος δὲ τοσοῦτον ἀπεῖχε τοῦ ταὐτὰ ἐκείνῳ παθεῖν καὶ νομίσαι, ὥστε καὶ τῶν δυσχερῶν ἐπιόντων μέν, ἡδέως εἶχεν, ὑποχωρούντων δέ, ταῖς εὐχαῖς αὖθις ἐχρῆτο, καὶ Θεὸν ἐπήγγελλεν αὖθις ἰδεῖν τὰ δεινά.

Τοσοῦτον καὶ ἀνδρίας εἵνεκα Δημητρίου, κἀκείνου τὸ μέσον· εἰ γὰρ δεῖ καὶ τἆλλα τὰ μείζω προσθεῖναι, δῆλον ὅσον Δημητρίῳ τὸ κράτος. Ἐπεὶ δὲ τὴν μὲν πάντων μεγίστην θυσίαν προσήγαγε, τὴν ψυχὴν τὴν ἑαυτοῦ, τῆς δὲ σφαγῆς τοῦ δι’ ἡμᾶς τυθέντος Χριστοῦ τύπος μὲν οὐκ ἔτ’ ἦν, αὐτὴν δὲ ἐκείνην πέπονθε τὴν σφαγήν· καὶ τοῦτο μὲν ἄγαλμα κατέστη τῶν τοῦ Θεοῦ πρὸς ὑμᾶς χαρίτων, καὶ πρὸς τὴν θείαν ἀρετήν, ὡς ἀνθρώπῳ γε ἔξεστι, ἡμιλλήθη, καὶ πρὸς οὐρανὸν αὐτός τε ἧκε, καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγωγὸς πρὸς αὐτὸν κατέστη· τοῦτο δὲ καὶ τῶν τῆς σαρκὸς κινημάτων τοσοῦτον μείζων ἐφάνη, ὡς μηδὲ προσήκειν ἤδη τῇ σαρκὶ τὸ πρόσρημα. Καὶ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαάκ, καὶ Ἰακώβ, καὶ τὸν Ἰωσὴφ νενικήκει, τὸν μέν, τὴν ἐκ στεάτων θυσίαν τῷ Θεῷ καὶ τὸν υἱόν· προσενηνοχότα, τὸν δέ, τύπον μόνον φανέντα τοῦ σφαγέντος ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἰακὼβ δὲ τῷ Θεῷ λιθίνην ἀνέντα, καὶ μόνον ἰδόντα τὴν πρὸς οὐρανὸν ὁδόν, καὶ ὄντα πρὸς τὸ θεῖον ἠγωνισμένον. Ἰωσήφ γε μὴν ἐκράτησε, διὰ βίου παρθενίᾳ συνεζηκώς, ἅπαξ πρὸς ἀκολασίαν ἠγωνισμένον. Τούτων μὲν οὖν οὕτω μετὰ πολλοῦ τοῦ περιόντος Δημήτριος πολλῷ γ’ ἀμείνων.

Μέτειμι δὲ ἐπὶ τὸν Ἰωάννην τὸν Ζαχαρίου, τὸν πάνυ, καὶ δείξω κἀνταῦθα τὸ συγκεχωρηκὸς εἰληφότα. Ὁ μὲν οὖν, προφήτης τε ἦν, καὶ προφητῶν ἁπάντων τοσοῦτον ἄριστος, ὅσον ἄρα τῷ χρόνῳ προὔχοντας εἶχεν· ἐδείχθη δὲ καὶ Δημητρίῳ ταῦτα προσόντα, καὶ οὗτος τῶν αὐτῶν μετέχων ἐπαίνων τούτῳ τῷ μέρει. Ἀλλ’ οἷς, τῷ μὲν ἐδέησεν ἐρημίας καὶ τοῦ πόῤῥω τῶν ἀνθρώπων γενέσθαι, καὶ τροφῆς ξένης δή τινος καὶ ἀήθους πρὸς τὸ τὰ τῆς σαρκὸς κινήματα καταστεῖλαι, καὶ πᾶν ἀπὸ τῆς ψυχῆς πονηρὸν ποιησάμενον, καθαρὸν ἔπειτα τῷ καθαρῷ Θεῷ συγγενέσθαι· Δημήτριος δὲ δίχα ταυτησὶ τῆς ἐπικουρίας, ἴσχυσεν ἀπὸ παντὸς πονηροῦ τρόπαιον ἀναστῆσαι, καὶ τοσοῦτον ψυχὴν καθᾶραι, ὡς αὐτὸν ἔνοικον ἐσχηκέναι Θεόν· οὐκ ἔτ’ ἴσα σφίσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ Δημητρίῳ μὲν μείζονος ἀρετῆς καὶ ἀνδρίας ἐξενήνεκται δεῖγμα, Ἰωάννου δὲ ἧττον ἔχει, ὥσπερ δυοῖν στρατιώταιν ὁμοίως νενικηκότοιν, ὁ δίχα πολλῆς παρασκευῆς ὅπλων κρατήσας, τοῦ μετὰ ταυτησὶ τῆς συμμαχίας κεκρατηκότος, ἄμεινον ἔχει ῥώμης εἵνεκα· εἰ δ’ ἐκεῖνος, πολλοῦ τινος ἄξιος, τὸν Χριστὸν δείξας τοῖς ἀνθρώποις ἁπλῶς οὑτωσί, πλείονος οὗτος εἰκότως ἂν εἴη, πάντα καὶ εἰπὼν καὶ ποιήσας καὶ πεπονθὼς ὑπὲρ τοῦ Θεὸν αὐτὸν τοὺς ἀνθρώπους ὄντα διδάξαι, καὶ δοξάσας αὐτὸν οὐ λόγοις μόνον καὶ ἔργοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς αὐτοῦ μέλεσι, καὶ τῷ δεινὰ παθεῖν, καὶ τεθνάναι.

Καὶ βαπτίσας αὐτὸν μὲν οὐκ ἔτι (οὐ γὰρ ἐνῆν), δι’ αὐτὸν δέ, καὶ ἑαυτὸν καὶ πολλοὺς ἑτέρους, τὸ μέγιστον καὶ ἱερώτατον βαπτισμάτων ἁπάντων τὴν διὰ μαρτυρίου καὶ αἵματος τελευτήν· καὶ ἀποθανὼν οὐχ ὑπὲρ νόμων ὥσπερ ἐκεῖνος, ἀλλ’ ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ τὸν νόμον θέντος Χριστοῦ. Οὕτως ἄρα καὶ τῷ τῶν ἀνθρώπων μεγίστῳ, τὰ μέν, τῶν ἴσων μετέσχε, τὰ δέ, καὶ νενίκηκεν.

Τῶν δὲ τοῦ Χριστοῦ συγγεγονότων τοὺς κορυφαίους, Πέτρον ἴσμεν καὶ Παῦλον, καὶ τὸν υἱὸν τῆς βροντῆς. Παῦλος μὲν οὖν θαυμαστὸν εἶχε περὶ τὸν Δεσπότην τὸ φίλτρον, καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας μανικός τις ἦν ἐραστής· ἀλλ’ εἰς πολεμίους τὸ πρόσθεν τῷ Χριστῷ τάττων, ἔπειτα δι’ ἐμφανείας φρικώδους τῶν ἑταίρων αὐτῷ κατέστη. Δημήτριος δὲ τὴν περί τε τὸ θεῖον, περί τε τοὺς ἀνθρώπους ἀγάπην οὐδὲν ἔλαττον ἔχων τοῦ Παύλου· τῆς γὰρ μεγίστης ἀγάπης καὶ ἧς οὐδεὶς ἔχει μείζω κατὰ τὸν θεῖον χρησμὸν ἐξήνεγκε δεῖγμα, δεινὰ παθῶν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τὴν ψυχὴν προέμενος, οἷς εὐθὺς ἀπὸ γραμμῆς κατὰ τὴν παροιμίαν ἀγαθὸς ἦν, καὶ Χριστὸν ἐφίλησε, καὶ τῶν ἀγαθῶν τῶν αὐτοῦ καὶ αὐτὸς κατείχετο καὶ τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις αἴτιος ἦν, παρελήλυθε Παῦλον. Εἰ δὲ μὴ τὸν ἴσον ἐκείνῳ κύκλον τὸν Χριστὸν κηρύττων διῆλθεν, οὐδὲν πρὸς τὸν λόγον· πάνυ γὰρ βουλόμενον, οὐκ ἀφῆκεν ὁ χρόνος, μᾶλλον δὲ τὸ περὶ τὸν Χριστὸν φίλτρον πεῖσαν ἐν νεότητι θανάτου καταφρονεῖν. Καὶ μὴν δῆλος ἐγένετο, τοσοῦτον ἂν διεληλυθὼς κύκλον, εἰ τοσοῦτον χρόνον μετὰ τῶν ἀνθρώπων ἦν, οἷς κατὰ ταὐτὰ τῷ Παύλῳ τὸν Χριστὸν ἐφίλησεν.

Ἐγὼ δὲ καὶ κατ’ αὐτό γε καὶ μάλιστα τοῦτο παρελάσαι Παῦλον τὸν Δημήτριόν φημι, ὅτι τῷ μὲν πολλοῦ τινος ἐδέησε χρόνου πρὸς τὸ σκεῦος ἐκλογῆς γεγενῆσθαι, Δημήτριος δὲ κατὰ τὸν σοφὸν Σολομῶντα, τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, μακροὺς ἐπλήρωσε χρόνους, καὶ Παῦλος ἐφάνη, καὶ Παύλου μείζων. Κατ’ αὐτὰ δὲ ταῦτα, καὶ Πέτρον νενικήκει τὸν μέγαν, καὶ πρός γε ἔτι, θαυμαστὸν μὲν ὄντα πρόσθεν τὸν ζῆλον, ἐν δὲ ταῖς συμφοραῖς, καὶ τοῦ Χριστοῦ δεινὰ πάσχοντος, μᾶλλον δὲ μελλόντων τῶν δεινῶν, καὶ τοῦ καιροῦ τὸν ἄνδρα καλοῦντος, παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν ὡς εἰπεῖν ὑφιέντα. Αὐτὸς ἐν ταῖς ὑπὲρ εὐσεβείας συμφοραῖς, πολλῷ θαυμαστότερον ἐπιδειξάμενος τὸ περὶ αὐτὸν φίλτρον, καὶ μείζω τὴν καρτερίαν· ἔτι δέ, Πέτρος μὲν ὡμίλησε γάμῳ, ὁ δὲ παρθενίας ἦν ἀθλητής. Ἰωάννῃ δὲ τῷ πάνυ, μηδεμίαν ὑπερβολήν, οὐ παρθενίας, οὐ θεολογίας, οὐ φιλοθεΐας ἀφείς, ὁ δ’ ἔπειτ’ ἄλλον τρόπον καὶ αὐτὸν παρελαύνει, ὑπὲρ τοῦ ποθουμένου πληγεὶς καὶ ἀποθανών· ἐκείνῳ γὰρ οὐ ταῦτα ξυνέβη.

Κοινῇ δὲ πάντας ἀποστόλους κοινωνοὺς μὲν ἴσχει τῶν ὑπὲρ εὐσεβείας ἀγώνων καὶ τῶν κινδύνων, νικᾷ δέ, τῷ μὴ Χριστὸν ἰδών, μηδ’ ὧν αὐτουργὸς κατέστη θαυμάτων, μὴ τοὺς ἀπογεγονότας αὖθις ἐπὶ φῶς ἰόντας, ὥσπερ ἐκεῖνοι, ἔπειτα Χριστῷ προσχωρήσας καὶ τῶν αὐτῶν αὐτοῖς μετασχὼν κινδύνων ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ μακάριος οὗτος μᾶλλον ἐκείνων μὴ ἰδὼν καὶ πιστεύσας κατὰ τὸν θεῖον χρησμόν.

Οὕτως, ὦ πάντων ἀνθρώπων βέλτιστε, σὺ καὶ προφήτης εἶ, καὶ προφητῶν μακρῷ πάντων ἄριστος, καὶ ἀπόστολος καὶ ἀποστόλων γε μέγ’ ἀμείνων, καὶ μάρτυς, καὶ παρὰ πάντων τῶν ἐνταῦθα γενομένων σχήματος τὸ συγκεχωρηκὸς ἔχων· καὶ οὐδεὶς ἔστιν ὁ τῷ κατά σε πράγματι τῶν ἴσων ἀμφισβητήσας, οὐδ’ ὅ γ’ εἰς ἔπειτ’ ἀμφισβητήσων, ἀλλ’ ὥσπερ ὁ ἥλιος μόνος τε εἶ, καὶ μόνος ἴσχεις τὸ πάντων θαῦμα, καὶ μόνος παντοδαπὸν ἀγαθὸν ἔσῃ τῷ βίῳ· καὶ οὔτ’ αὐτὸν σέ, βέλτιστε, εἰς παράδειγμα ἔστιν ἀνενέγκαι, ἀλλ’ εἴτινα δεῖ καὶ λαβεῖν εἰκόνα τῶν σῶν, πᾶσαν ἐροῦμεν τὴν περὶ Θεὸν ἑταιρίαν, καὶ οὐχ ἕνα δήπουθεν, οὔτ’ αὖ ἐσεῖται τὰ σὰ παράδειγμα. Ἀλλ’ ὃ πολλοῖς εἴρηται περὶ πολλῶν πολλάκις, τοῦτ’ αὐτὸς ἀκούειν ἁπάντων δικαιότατος εἶ, τὸ πρῶτος καὶ μέσος καὶ τελευταῖος.

Καὶ νενίκηκας μὲν τὸν τῶν ἁγίων σύμπαντα κύκλον, καὶ καθ’ ἕνα καὶ κατὰ φατρίας, καὶ πάντας ὁμοῦ· τὸ μὲν ἅ γε πάντες εἰσί, μόνος αὐτὸς γενόμενος, κοινῇ δὲ πάντας, οἷς, ἃ πᾶσι πρόσεστι, μόνος ἁπάντων μετέχων, καὶ τὸ μεθ’ ὑπερβολῆς προσειλήφεις, τῷ δὲ πάντων Δεσπότῃ, τῶν ἴσων ὥσπερ ἐφιλονείκησας μετασχεῖν. Καὶ δή, ἐμαρτύρησεν ἐκεῖνος ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου τὴν καλὴν ὁμολογίαν, ἐμαρτύρησας καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν ὁμολογίαν ἐκείνῳ· δεδεμένον ἔμαθες, ἐδέθης αὐτός· ἐδέξατο τῇ πλευρᾷ τὴν πληγὴν ὁ Δεσπότης, καὶ σὺ τούτῳ τῷ μέρει τὰς πολλὰς ἐκείνας ἐδέξω, τὸ ὑστέρημα τῶν τοῦ Χριστοῦ παθημάτων, κατὰ Παῦλον τὸν σὸν ἑταῖρον, ἀναπληρῶν.

Τὸ δὲ σχῆμα τοῦ θανάτου· ὑπὲρ ἀνθρώπων ἐκεῖνος εἵλετο τὴν τελευτήν, ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων ἐτελεύτησας αὐτός, εἰ καὶ τρόπον ἕτερον, ἴσως διὰ τοῦτο καὶ πολλαπλασίους ἢ κατὰ τὸν Δεσπότην τὰς πληγὰς δεδεγμένος, ἅθ’ ὑπέρ τε τοῦ Δεσπότου καὶ τῶν ὁμοφύλων ἠγωνισμένος. Ἦν δὲ εἰκάσαι τοὺς μὲν λόγους, οἷς ἐχρήσω πρὸς τὸν κρατοῦντα, τοῖς τοῦ Σωτῆρος ἐπὶ τοῦ Πιλάτου λόγοις, τὸ δὲ δεσμωτήριον, τῷ σταυρῷ, τὴν δὲ πλευρὰν τὴν σήν, τῇ τοῦ Δεσπότου πλευρᾷ, τὰ δόρατα δέ, τῷ δόρατι, τὸ δὲ σὸν αἷμα, τῷ θείῳ, τὸ δὲ μὴ ἐκεῖνον τὰ δεινότατα πάσχοντα δυσχεράναι, τῷ μηδὲ σέ. Οὕτω παρελήλυθας μὲν τὴν κοινὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν, θείας δὲ μοίρας ἐπιτυχὴς γεγονώς, προφήτης κατέστης, ἀπόστολος, ἄγγελος, θεός.