Μέγας Φώτιος – Εἰς τὴν πρὸς Κολοσσαεῖς ἐπιστολήν (ἐν ταῖς σειραῖς)

Kol 4,6 〈Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι.〉 ὥσπερ 〈ἅλατι〉 ἔστω 〈ἠρτυμένος·〉 ὥσπερ γὰρ οὐδὲν τῶν σῶμα τρεφόντων σχεδὸν χωρὶς ἅλατος ἡδύνει καὶ εἰς τροφὴν εὔχυμον ἀναδίδοται, οὕτως καὶ ὁ διδασκαλικὸς λόγος ὁ τὴν ψυχὴν τρέφων, ἂν μὴ ᾖ τῇ χάριτι ἠρτυμένος, οὔτε θρέψει, οὔτε ἀναδοθήσεται.

Kol 4,16 〈Ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων.〉 ἦν τι πάντως τῶν γραφέντων καὶ πρὸς τὴν διόρθωσιν τῶν Λαοδικέων συντεῖνον. ἢ ὅτι πλέον ἔμελλον προσέχειν ἑαυτοῖς, ὁρῶντες τὰ ἑτέρων ἐλεγχόμενα πλημμελήματα. 〈Καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας.〉 οὐ τὴν ἀπὸ Παύλου πρὸς Λαοδικέας —ἢ γὰρ ἂν εἶπε· καὶ τὴν ἐν Λαοδικείᾳ—ἀλλὰ τὴν ἀπὸ Λαοδικέων πρὸς Παῦλον· ἦν γάρ τι πάντως ἐν αὐτῇ ὠφελοῦν τοὺς Κολοσσαεῖς.

Kol 4,17 Περὶ τοῦ διδασκάλου γράφει, ἵνα ἐπιτιμῶνται καὶ παραινούμενοι πείθωνται, εἰδότες τὰ δηλωθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ Παύλου. ἴσως δὲ ἐπίσκοπος ἦν αὐτῶν, ἢ ἄλλην ἐγκεχείριστο ψυχῶν διακονίαν. διό φησιν· 〈ἐν κυρίῳ διακονίαν〉 καὶ οὐ 〈κατ᾽ ἄνθρωπον〉 οὖσαν.

Kol 4,18 Μᾶλλον αὐτὴν τοῦ ἀσπασμοῦ τὴν λέξιν ἰδίᾳ χειρὶ ἔγραψεν, ἵνα πάσχωσί τι πλέον τὴν χεῖρα ὁρῶντες τοῦ Παύλου. Μεγίστη προτροπὴ πρὸς τὸ φέρειν γενναίως τοὺς πειρασμούς, τὸ εἰδέναι καὶ διὰ παντὸς μνημονεύειν εἶναι τοῦτον ἐν 〈δεσμοῖς.〉 Δηλονότι μεθ᾽ ἧς πάντα τὰ ἐπιταγέντα πληρώσουσιν. χάριτος εἰς τὸ σωθῆναι δέονται. τί γὰρ ἂν ποιήσοι ἄνθρωπος ἄνευ χάριτος;