Θεόδωρος ὁ Στουδίτης – Κανὼν εἰς κοιμηθέντα μοναχόν

Ὃν ἔλυσας τῷ θανάτῳ ἐκ τῶν δεσμῶν τῆς παρούσης ζωῆς, οἰκτίρμων, εἰς φῶς πορευθῆναι ἀτελεύτητον, ὡς ἀπαύστως ψάλλοντα, ἀξίωσον· «ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου <καὶ ἐφοβήθην· δόξα τῇ δυνάμει σου>». Γυμνὸν τῇ ἀκτημοσύνῃ ζήσαντα καὶ μεταστάντα τὸν σὸν οἰκέτην τὸ τῆς ἀφθαρσίας περιβόλαιον ἔνδυσον ὡς ψάλλοντά σοι, Κύριε· «ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου <καὶ ἐφοβήθην· δόξα τῇ δυνάμει σου>». τριαδ. Υἱὸν ἐκ Πατρὸς καὶ Πνεῦμα δοξάζω, ὡς ἐξ ἡλίου φῶς καὶ ἀκτῖνα, τὸν μὲν γεννητῶς ὅτι καὶ γέννημα, τὸ δὲ προβλητῶς ὅτι καὶ πρόβλημα, συνάναρχον, μίαν οὐσίαν προσκυνουμένην ἀπὸ πάσης κτίσεως. θεοτ. Παρθένος βρέφος τεκοῦσα καὶ τὴν ἁγνείαν τηροῦσα, ἁγνή, σὺ ὤφθης τὸν Θεὸν γεννήσασα καὶ ἄνθρωπον, ἕνα τὸν αὐτὸν ἐν ἑκατέρᾳ μορφῇ· τὸ θαῦμά σου, Παρθενομῆτορ, ἐκπλήττει πᾶσαν ἀκοὴν καὶ ἔννοιαν. ᾠδὴ εʹ. Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντα Ἐκ νυκτὸς τὸν δοῦλόν σου τοῦ βίου λαβών, γνώρισον, Κύριε, τῆς ἡμέρας σου υἱὸν καὶ τοῦ φωτὸς ἐκείνου, οὗ ἀπολαῦσαι ποθῶν, ἔφυγε ζόφον κόσμου.

Τὸν δρόμον τελέσαντι τῆς ὑπακοῆς, στέφανον δώρησαι ἀφθαρσίας, ὦ Θεός, ἀνεκλαλήτου δόξης ἐν οὐρανοῖς συντρυφᾶν τῷ πρωτομάρτυρί σου. Μεταστάς, ἀείμνηστε, ἐν τοῖς οὐρανοῖς πρόσαγε δέησιν ἐκτενῶς ὑπὲρ ἡμῶν, εὑρίσκων παρρησίαν τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ, καλῶς ἡμᾶς βιῶσαι. τριαδ. Μονάδα τῇ φύσει σε, Τριάς, ἀνυμνῶ ἄναρχον, ἄκτιστον, ἀρχικὴν βασιλικήν, ὑπερτελῆ ἑνάδα, Θεὸν καὶ φῶς καὶ ζωήν, δημιουργὸν τοῦ κόσμου. θεοτ. Ἐν τῇ ὑπὲρ φύσιν σου κυήσει, ἁγνή, νόμοι σοι φύσεως καταλύονται σαφῶς· καὶ γὰρ ἀσπόρως τίκτεις τὸν πρὸ αἰώνων Θεὸν ἐκ Πατρὸς γεννηθέντα. ᾠδὴ ϛʹ. Ἐβόησα ἐν ὅλῃ καρδίᾳ <μου> Τὸν τὴν στενὴν τρίβον διοδεύσαντα τῆς θλιπτικῆς ὑποταγῆς εἰς χαρὰν ἀγήρω, κατάταξον θανόντα τοῦ κατατρυφᾶν σου ἀεί, ὦ πανοικτίρμον.

Τὸν σαρκικὸν χιτῶνα ὁ δοῦλός σου ἀποδυσάμενος, Χριστέ, τῶν φθαρτῶν μετέστη γυμνὸς πρὸς ἀφθαρσίαν· ἀλλ’ ἐν κόλποις τοῦτον τοῦ Ἀβραὰμ νῦν θάλψον [Λόγε]. Τὸν ἑαυτὸν ξίφει θανατώσαντα ὑπακοῇ σου, ὦ Θεός, ἐν τῇ γῇ τῶν ζώντων παράθου μεταστάντα τῶν ἐν οὐρανοῖς ἀγαθῶν νῦν ἀπολαύειν <Λόγε>. τριαδ. Τριαδικῆς μονάδος θεότητα ὑμνῶ Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ τὸ θεῖον Πνεῦμα, μιᾶς ἀρχῆς τὸ κράτος συνδιῃρημένης τρισὶν τοῖς χαρακτῆρσιν. θεοτ. Πύλη σὺ εἶ, ἣν μόνος διώδευσεν ὁ εἰσελθὼν καὶ ἐξελθὼν καὶ τὰς κλεῖς μὴ λύσας, ἁγνή, τῆς παρθενίας, Ἰησοῦς ὁ πλάσας Ἀδὰμ καὶ ὁ Υἱός σου. ᾠδὴ ζʹ. Ἡμάρτομεν ἠνομήσαμεν Κριτήριον φοβερώτατον προκαθέζεσθαί σου μέλλον, τότε, Λόγε, αἱ πρακτικαὶ ἡμῶν βίβλοι ἀνοιγήσονται εἰς ἀξίαν ἀπόλαυσιν· ἐξ αὐτῶν πᾶν ἁμάρτημα ἀπάλειψον τοῦ μεταστάντος, Σωτήρ.