Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 1:20

85. Εκείνους που διδάσκονται από τον Θεό, οι μαθητές των σοφών ανθρώπων αυτού του αιώνα τους θεωρούν μωρούς, ενώ στην πραγματικότητα οι ίδιοι είναι μωροί, έχοντας ακονιστεί από τη μωρανθείσα εξωτερική σοφία, την οποία εμώρανε ο Θεός, σύμφωνα με τον θείο απόστολο, και την οποία η θεολογική φωνή γνωρίζει ως επίγεια, ψυχική, δαιμονιώδη, γεμάτη από εριθεία και φθόνο. Διότι, εφόσον τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται έξω από το θείο φως και δεν μπορούν να δουν τα θαύματα που υπάρχουν μέσα σε αυτό, θεωρούν ως πλανεμένους εκείνους που κατοικούν μέσα στο φως, βλέπουν τα όσα υπάρχουν σε αυτό και τα διδάσκουν, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι ίδιοι πλανεμένοι και δεν έχουν γευθεί τα απόρρητα αγαθά του Θεού.

Πες, σοφία των σοφών που έχεις αθετηθεί, για να μην πω που έχεις μωρανθεί ενώπιον του Θεού, όπως λέει ο Παύλος και κάθε δούλος του Θεού· αυτός είναι άνδρας επιθυμιών του πνεύματος, αυτός που αν και πλησιάζει σώματα με το σώμα μπορεί να είναι άγιος κατά το πνεύμα· διότι έξω από τον κόσμο και από αυτά τα σώματα δεν υπάρχει ούτε όρεξη σαρκικού πάθους, αλλά κάποια απάθεια· αυτός που την αγάπησε και από την αγάπη της κέρδισε ζωή, έστω κι αν τον βλέπεις δήθεν να ασχημονεί και σαν να παραδίδεται στην πράξη, να γνωρίζεις ότι το σώμα το πράττει αυτό όντας νεκρό· δεν εννοώ χωρίς την ψυχή, μέσω της οποίας κινείται, αλλά εκτός της κακής επιθυμίας· διότι η ηδονή της καλής απάθειας και το φως από αυτήν που με αγαπά, βγάζοντάς με εκτός εαυτού, αρπάζει άρρητα όλο τον νου μου, και κρατώντας τον γυμνό με άυλο χέρι, δεν με αφήνει να εκπέσω από την αγάπη του ή να συλλάβω εμπάθη λογισμό, αλλά με ασπάζεται αδιαλείπτως, και ο πόθος καταφλέγει την ψυχή μου, και δεν υπάρχει μέσα μου άλλη αίσθηση· διότι όσο πιο πολύτιμος και πιο γλυκύς είναι ο καθαρότατος άρτος από την κοπριά, τόσο περισσότερο ασυγκρίτως ανώτερα είναι τα άνω από τα κάτω για όσους τα έχουν γευθεί σωστά. Ας καταισχυνθεί η σοφία των σοφών, η οποία στερείται της αληθινής γνώσης· διότι η απλότητα των δικών μας λόγων έχει αποκτήσει εμπράκτως την αληθινή σοφία, πλησιάζοντας και προσκυνώντας τον Θεό, από τον Οποίο δίδεται κάθε σοφία ζωής, μέσω της οποίας αναπλάθομαι και θεώνομαι, βλέποντας τον Θεό στους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 118η ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΚΛΟΝΗΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝΤΟΝΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΘΥΜΙΑΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΟΝΙΕΣ Αδελφοί και πατέρες, άλλοι χαίρονται και καυχιούνται για άλλου είδους διηγήσεις· δηλαδή, οι στρατιώτες για τα πολεμικά θέματα· οι ναυτικοί για τα θαλασσινά· οι γεωργοί για την καλλιέργεια της γης· όσοι ασχολούνται με τις άλλες τέχνες και επιστήμες για όσα αρμόζουν σε αυτές· και απλώς, δεν υπάρχει κανένας που να μην ευχαριστείται με τις διηγήσεις που τον αφορούν. Για εμάς όμως, η χάρη της διήγησης δεν βρίσκεται σε αυτά, διότι τα δικά μας θέματα δεν είναι σαρκικά, αλλά αφορούν τη σωτηρία της ψυχής, την ευαρέστηση του Θεού, την αναχώρηση από εδώ, την αποκατάσταση στον άλλο κόσμο, και όπως λέει ο Απόστολος: «Όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσα είναι αγνά, όσα είναι προσφιλή, όσα έχουν καλή φήμη, αν υπάρχει κάποια αρετή και αν υπάρχει κάποιος έπαινος»· αυτά αποτελούν για εμάς το αντικείμενο της συζήτησης, αυτά επιδιώκουμε. Και τι θα μπορούσε να είναι πιο χαριτωμένο αλλά και πιο μακάριο από αυτά; Και αυτό μπορεί να το δει κανείς από το τέλος της κάθε περίπτωσης· διότι για τους μεν, μαζί με την αρχή, είναι φυσικό να καταλύεται και το τέλος μαζί με τον παρόντα αιώνα. «Πού είναι γαρ ο σοφός; Πού ο γραμματέας; Πού ο συζητητής αυτού του αιώνα;» Πού υπάρχει κάποιος που, ενώ διακρίθηκε στα ανθρώπινα πράγματα, παρέμεινε μόνιμα σε αυτή τη ζωή;