Ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα διεξελθὼν ἐπάγει καὶ περὶ τῆς κατὰ τὸν ἄνθρωπον οἰκονομίας διδασκαλίαν, διὰ τί σὰρξ ὁ λόγος ἐγένετο. φανεροῦ γὰρ ἅπασιν ὄντος ὅτι οὐδὲν ἐν ἑαυτῷ κτιστὸν ἢ ἐπείσακτον ὁ ἐπὶ πάντων ἔχει θεός, οὐ δύναμιν, οὐ σοφίαν, οὐ φῶς, οὐ λόγον, οὐ ζωήν, οὐκ ἀλήθειαν οὐδὲ ὅλως τι τῶν ἐν τῷ πληρώματι τοῦ θείου κόλπου θεωρουμένων, ἅπερ πάντα ἐστὶν ὁ μονογενὴς θεός, ὁ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ πατρός, οὐκ ἄν τινι τῶν ἐν τῷ θεῷ θεωρουμένων εὐλόγως ἐφαρμοσθείη τὸ τῆς κτίσεως ὄνομα, ὥστε εἰπεῖν τὸν ἐν τῷ πατρὶ υἱὸν ἢ τὸν ἐν τῇ ἀρχῇ λόγον ἢ τὸ ἐν τῷ φωτὶ φῶς ἢ τὴν ἐν τῇ ζωῇ ζωὴν ἢ τὴν ἐν τῇ σοφίᾳ σοφίαν ὅτι Κύριος ἔκτισέ με. εἰ γὰρ κτιστὴ τοῦ θεοῦ ἡ σοφία, Χριστὸς δὲ θεοῦ δύναμις καὶ θεοῦ σοφία, ἐπείσακτον ἔσχε πάντως ὁ θεὸς τὴν σοφίαν, ὕστερον ἐκ κατασκευῆς προσλαβὼν ὃ μὴ παρὰ τὴν πρώτην εἶχεν. ἀλλὰ μὴν ὁ ἐν τοῖς κόλποις ὢν τοῦ πατρὸς οὐδέποτε κενὸν ἑαυτοῦ δίδωσι νοεῖν τὸν πατρῷον κόλπον. ἄρα οὐ τῶν ἔξωθεν ἐγγενομένων ἐστὶ τῷ κόλπῳ, ἀλλὰ παντὸς ἀγαθοῦ πλήρωμα ὢν πάντοτε ἐν τῷ πατρὶ νοεῖται ὁ ἐν ἀρχῇ ὤν, οὐκ ἀναμένων τὸ διὰ κτίσεως ἐν αὐτῷ γενέσθαι, ὡς ἂν μήποτε κενὸς ἀγαθῶν ὁ πατὴρ νοηθείη, ἀλλ᾽ ὁ ἐν τῇ ἀϊδιότητι τῆς πατρικῆς θεότητος εἶναι νοούμενος ἀεὶ ἐν αὐτῷ ἐστι, δύναμις ὢν καὶ ζωὴ καὶ ἀλήθεια καὶ φῶς καὶ σοφία καὶ τὰ τοιαῦτα.
Μετάφραση
Αφού ανέπτυξε αυτά και τα παρόμοια, εισάγει επίσης και τη διδασκαλία περί της οικονομίας για τον άνθρωπο, για ποιον λόγο δηλαδή ο Λόγος έγινε σάρκα. Διότι, εφόσον είναι φανερό σε όλους ότι ο επί πάντων Θεός δεν έχει μέσα Του τίποτα το κτιστό ή επείσακτο, ούτε δύναμη, ούτε σοφία, ούτε φως, ούτε λόγο, ούτε ζωή, ούτε αλήθεια, ούτε απολύτως κανένα από όσα θεωρείται ότι υπάρχουν στο πλήρωμα του θείου κόλπου –τα οποία όλα είναι ο μονογενής Θεός, ο οποίος βρίσκεται στους κόλπους του Πατέρα– δεν θα μπορούσε ευλόγως να εφαρμοστεί η ονομασία του κτίσματος σε κανένα από όσα θεωρούνται ότι υπάρχουν μέσα στον Θεό, ώστε να πει για τον Υιό που βρίσκεται μέσα στον Πατέρα ή για τον Λόγο που υπήρχε εξαρχής ή για το φως που είναι μέσα στο φως ή για τη ζωή που είναι μέσα στη ζωή ή για τη σοφία που είναι μέσα στη σοφία, ότι «ο Κύριος με έκτισε». Διότι, εάν η σοφία του Θεού είναι κτιστή, και εφόσον ο Χριστός είναι δύναμη Θεού και σοφία Θεού, τότε ο Θεός είχε ασφαλώς τη σοφία ως κάτι επείσακτο, προσλαμβάνοντας αργότερα μέσω κατασκευής αυτό που δεν είχε εξαρχής. Αλλά βέβαια, Εκείνος που βρίσκεται στους κόλπους του Πατέρα δεν επιτρέπει ποτέ να νοηθεί ο πατρικός κόλπος κενός από τον Εαυτό Του. Επομένως, δεν συγκαταλέγεται σε όσα εισήλθαν στον κόλπο απέξω, αλλά, όντας πλήρωμα κάθε αγαθού, Εκείνος που υπήρχε εξαρχής νοείται ότι βρίσκεται πάντοτε μέσα στον Πατέρα, μη αναμένοντας να υπάρξει μέσα σε Αυτόν μέσω δημιουργίας, για να μη νοηθεί ποτέ ο Πατέρας κενός από αγαθά· αντιθέτως, καθώς νοείται ότι υπάρχει στην αϊδιότητα της πατρικής θεότητας, βρίσκεται πάντοτε μέσα σε Αυτόν, όντας δύναμη και ζωή και αλήθεια και φως και σοφία και όλα τα παρόμοια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες