Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 11:31

Μετά από αυτά όμως θα εξέλθουν από εκεί με πολλή περιουσία· εσύ όμως θα αναχωρήσεις προς τον πατέρα σου, έχοντας φθάσει σε βαθιά γεράματα· και στην τέταρτη γενιά θα επιστρέψουν εδώ· διότι δεν έχουν ακόμη συμπληρωθεί οι αμαρτίες των Αμορραίων. Έτσι λοιπόν και ο Πέτρος, ο οποίος πρώτος αξιώθηκε τον θείο μακαρισμό και του εμπιστεύθηκαν τα κλειδιά της βασιλείας ως ανταμοιβή για την ομολογία του, αλλά βέβαια και ο Παύλος, το σκεύος της εκλογής, παρέδωσε ότι όχι μόνο θάνατοι, αλλά και ασθένειες μας επιφέρονται σύμφωνα με τη θεία κρίση ή πρόγνωση, όπως είναι φανερό από όσα έγραψε στους Κορινθίους: «Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς, και αρκετοί πεθαίνουν. Διότι, αν ανακρίναμε τους εαυτούς μας, δεν θα κρινόμασταν· κρινόμενοι όμως από τον Κύριο, παιδαγωγούμαστε, ώστε να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο». Επιπλέον αυτών και ο Προφήτης λέει: «Δεν υπάρχει συμφορά σε πόλη, την οποία να μην προκάλεσε ο Κύριος»· και κάποιος άλλος πάλι:

Και τούτο πρέπει απαραιτήτως να το επισημάνουμε, ότι οι ασθένειες πολλές φορές επιφέρονται και από τον Θεό και όχι πάντοτε από σωματικές αιτίες, είτε για να επιπλήξει όσους σφάλλουν (όπως συνέβη στον Ασά, τον βασιλιά της Ιουδαίας, ο οποίος σε γεροντική ηλικία έπαθε ασθένεια στα πόδια, οπότε και λέγεται ότι παρόργισε τον Κύριο επειδή δεν αναζήτησε Αυτόν, αλλά αναζήτησε τους ιατρούς, όπως είναι γραμμένο) είτε για να οικονομήσει τη μελλοντική σωτηρία μέσω της παρούσας κακοπάθειας και να λύσει με αυτόν τον τρόπο την ενοχή των αμαρτημάτων. Καθώς είπε στους Κορινθίους ο απόστολος: «Γι' αυτό υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και αρκετοί πεθαίνουν. Διότι, αν κρίναμε τους εαυτούς μας, δεν θα κρινόμασταν. Κρινόμενοι όμως από τον Κύριο παιδαγωγούμαστε, για να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο». Επομένως, θεωρούμε ότι τα άλλα μας συμβαίνουν ποικιλοτρόπως και με πολλούς τρόπους, για διάφορες αιτίες και λόγους, όμως για τους θανάτους που επέρχονται στους ανθρώπους δεν πρέπει να νομίζουμε κάτι άλλο, παρά σύμφωνα με τον λόγο του σοφότατου Βασιλείου: «όταν συμπληρωθούν τα όρια της ζωής, τα οποία από την αρχή για τον καθένα καθόρισε η δίκαιη κρίση του Θεού, ο Οποίος προνοεί από μακριά για το συμφέρον του καθενός μας».

Διότι λέγει, όσους επιστρέφουν από μόνοι τους σε μετάνοια, ο Κύριος τους αγκαλιάζει και τους αποδέχεται, ενώ εκείνους που δεν μετανοούν από δική τους πρωτοβουλία, τους συνετίζει και τους ανακαλεί. Αναπτύσσοντας δε αυτήν την έννοια ο απόστολος λέγει: «Διότι, εάν κρίναμε μόνοι μας τον εαυτό μας, δεν θα κρινόμασταν· κρινόμενοι όμως από τον Κύριο παιδευόμαστε, ώστε να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο». Το δε «ώστε να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο» δεν το λέγει για το δημιούργημα (διότι το δημιούργημα του Θεού είναι καλό), αλλά ονομάζει εδώ «κόσμο» την πονηρία που υπάρχει μέσα στον κόσμο, τα σκάνδαλα του πονηρού.

Γι' αυτό ακριβώς και ένας τέτοιος άνθρωπος στη μέλλουσα κρίση και δίκη δεν κρίνεται, διότι έχει ήδη κριθεί· ούτε ελέγχεται από το φως εκείνο, διότι έχει ήδη φωτιστεί· ούτε εισερχόμενος σε τούτο το πυρ δοκιμάζεται ή καίγεται, διότι έχει ήδη δοκιμαστεί· ούτε θεωρεί ότι η ημέρα του Κυρίου φανερώθηκε τότε, διότι ολόκληρος, εξαιτίας της αναστροφής και της κοινωνίας με τον Θεό, έχει γίνει ημέρα φωτεινή και λαμπρή· ούτε βρίσκεται τότε μέσα στον κόσμο ή μαζί με τον κόσμο, αλλά βρίσκεται εξ ολοκλήρου έξω από αυτόν. «Διότι εγώ», λέει, «σας εξέλεξα από τον κόσμο», και ο Απόστολος: «Διότι, αν κρίναμε τους εαυτούς μας, δεν θα κρινόμασταν· κρινόμενοι δε από τον Κύριο, παιδαγωγούμαστε, για να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο», και πάλι: «Να περιπατείτε ως τέκνα φωτός», λέει.

Αυτός λοιπόν που μολύνει τη σάρκα δεν είναι μέλος του Χριστού, αυτός που μνησικακεί δεν είναι μέλος του Χριστού, αυτός που κυριεύεται από κάποιο άλλο πάθος δεν είναι μέλος του Χριστού, ούτε βέβαια είναι άξιος να μετέχει στα Άγια· διότι λέει ο Απόστολος: «Ας εξετάζει δε ο καθένας τον εαυτό του, και έτσι ας τρώει από τον άρτο και ας πίνει από το ποτήριο· διότι εκείνος που τρώει και πίνει αναξίως, τρώει και πίνει καταδίκη για τον εαυτό του, επειδή δεν διακρίνει το σώμα του Κυρίου. Γι' αυτόν τον λόγο υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και αρκετοί κοιμώνται· διότι, αν κρίναμε αυστηρά τους εαυτούς μας, δεν θα κρινόμασταν· κρινόμενοι όμως από τον Κύριο παιδαγωγούμαστε, ώστε να μην κατακριθούμε μαζί με τον κόσμο». Ώστε ας αγιαζόμαστε και ας καθαριζόμαστε, για να ονομαζόμαστε επάξια μέλη του Χριστού και να μετέχουμε στα Άγια. Εάν δε συμβαίνει ακόμη να ανάβει μέσα μας από απροσεξία κάποια πονηρή επιθυμία ή οργή ή φθόνος ή μίσος ή κάτι άλλο από όσα μισεί ο Θεός, δεν είναι παράξενο· αλλά πρέπει να επανερχόμαστε το ταχύτερο πάλι στην προηγούμενη καλή κατάσταση και να θεραπευόμαστε και να μην επιμένουμε στην κακία· διότι η επιμονή σε αυτήν επιφέρει αναπόφευκτη την καταδίκη. Ή μήπως και ο θάνατος δεν επέρχεται αιφνιδίως; Να, χθες επισκεφθήκαμε τον ασθενούντα επίσκοπο και τον βρήκαμε σε δεινή κατάσταση, ολότελα εξαντλημένο από τον πυρετό, γεμάτο αμηχανία από την αθυμία, να κοιτάζει από εδώ και από εκεί, και να μη βρίσκει πουθενά βοήθεια, παρά μόνο τη συνείδησή του, είτε καλή είναι αυτή είτε κακή.