Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 12:27

Αλλά γίνε για εμάς ένας από τους δώδεκα αποστόλους, ω μακαριότατε, και ξύπνησε τον ακοίμητο οφθαλμό, που κοιμάται κατ' οικονομίαν, διότι χανόμαστε ολοκληρωτικά. Αν τυχόν υπάρχει και κάποιο άλλο φάρμακο βοηθείας, σπεύσε ως ικανός ιατρός να θεραπεύσεις εκείνους που έχουν ασθενήσει. Ναι, δεόμαστε, αγιώτατε, ικετεύουμε, παρακαλούμε· είμαστε μέλη σου, εφόσον όλοι οι πιστοί είναι σώμα Χριστού και ο καθένας μέλος του. Επίτρεψε και στους άλλους αγίους πατέρες μας να τείνουν χείρα πρεσβείας, ώστε το έλεος του Θεού να έλθει σε εμάς μέσω πολλών προσώπων. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει σταλεί η παρούσα επιστολή, και ο κομιστής της είναι απεσταλμένος σύμφωνα με την πρόθεση όλων, έστω κι αν γράφτηκε μόνο από εμάς τους ελαχίστους, οι οποίοι εκπροσωπούμε και τους υπολοίπους. Για να γνωρίσει εν μέρει η κορυφαιότητά σου ποια είναι τα δόγματα των αθέων, απέστειλα μαζί με το γράμμα και αυτά μέσα σε τετράδια, τα οποία εγώ ο αμαθής αποφάσισα να ανατρέψω, κατόπιν προτροπής άλλων. Ζητώ δε από τη δική σου θεοσοφία να τα εξετάσει και να διορθώσει τις ελλείψεις, και να μου χορηγήσεις συγγνώμη για τα σφάλματα, καθώς επίσης και να ενισχυθεί ο σύνδουλός μας αδελφός προς τη διάδοση των επιστολών που απευθύναμε προς άλλα άγια πρόσωπα και, αν θέλει ο Θεός, για την ασφαλή επιστροφή του πάλι εδώ.

Επειδή η επίτευξη αυτής της αλληλογραφίας συνέβη πέρα από κάθε προσδοκία, θα αναφωνήσω γεμάτος θαυμασμό: «Από πού μου ήλθε αυτή η ευλογία, να αξιωθώ εγώ ο ευτελής να γράψω σε εσάς, τους αγίους πατέρες μου;» Διότι ιδού, πώς μας κατέλαβε εξαιτίας των αμαρτιών μας αυτός ο σκληρότατος διωγμός, η είδηση του οποίου οπωσδήποτε έχει φτάσει μέχρι και σε εσάς. Σκεφτόμουν και ερευνούσα εγώ ο ταπεινός, πώς και μέσω ποιου προσώπου θα μπορούσα να εκφράσω τον πόνο μου και προς εσάς τους αγίους για τα δεινά που μας έχουν βρει, για κανέναν άλλο λόγο παρά για να παρακινήσω σε συμπάθεια τις άγιες ψυχές σας, ώστε να μας συνδράμετε με τις προσευχές σας, καθώς είναι φανερό ότι γνωρίζετε να συμπάσχετε σύμφωνα με την αποστολική διδασκαλία, εφόσον όλοι είμαστε σώμα Χριστού και μέλη ο καθένας ξεχωριστά. Και καθώς ακριβώς αυτά συλλογιζόμουν, εμφανίστηκε ξαφνικά ο κομιστής του γράμματος, προερχόμενος από τα μέρη σας, ο οποίος είναι και πνευματικό μου τέκνο και εξαιρετικά έμπιστος. Πώς λοιπόν να μην εκπλαγώ εγώ ο αμαρτωλός μπροστά σε αυτό το αναπάντεχο δώρο, και πώς να μην ευχαριστήσω τον Κύριο και Θεό μου όπως οφείλω;

Προς τον Θεόδωρο τον ξενοδόχο. Ιδού για εσένα, δέσποτα, η επιστολή, όπως την ζήτησες, και απάλλαξέ μας από την κατηγορία. Και γιατί, ίσως πεις, δεν την έστειλα γρηγορότερα; Διότι νιώθαμε συστολή να απευθύνουμε τον λόγο στην τιμιότητά σου με τρόπο νουθετικό και διδακτικό. Επειδή όμως το επιθυμείς, δέξου την, αγαπητότατε. Ο αληθινός χριστιανός, λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μίμηση και αποτύπωμα του Χριστού, οφείλοντας να ενώνεται τόσο στενά μαζί Του, όπως κάθε μέλος με την κεφαλή και το κλήμα με το αμπέλι· διότι ο ίδιος ο Κύριος έχει πει: «Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα»· και πάλι ο Απόστολος: «Εσείς είστε σώμα Χριστού και ο καθένας ξεχωριστά μέλη Του». Ας καρποφορήσουμε, λοιπόν, δέσποτα, τους βότρυες των αρετών και ας μην είμαστε άκαρποι· διότι λέει ο Κύριος: «Κάθε κλήμα που δεν κάνει καλό καρπό, κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά», δηλαδή της γέεννας. Ας φοβηθούμε τη φοβερή απειλή, ας δοξάσουμε τον Θεό με το σώμα μας και με το πνεύμα μας, προστάζει πάλι ο Απόστολος· διότι ο ίδιος λέει και τούτο: «Να πάρω, λοιπόν, τα μέλη του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Μη γένοιτο». Έτσι ας προφυλασσόμαστε. Ας αγαπούμε τις γυναίκες μας όπως τα ίδια μας τα σώματα και ας μην επιθυμήσουμε ασελγές σώμα. «Η γυναίκα», λέει, «να σέβεται τον άνδρα της»· διότι, αναμειγνύοντας τον σεβασμό με την αγάπη, θα ζήσει τον πιο άριστο βίο. «Τα τέκνα, να υπακούτε στους γονείς», όπως λέει πάλι· διότι είναι δίκαιο οι γονείς να τιμώνται και να γηροκομούνται από τα παιδιά τους.

Προς τον Μιχαήλ, σύγκελλο Αγιοπολίτη. Τώρα στέλνω επιστολή στην τιμιότητά σου, καθώς με το θέλημα του Θεού ευοδώθηκε να βρω κομιστή για το γράμμα, επειδή ήθελα να το πράξω αυτό ευθύς μετά την κάθειρξή σας, και όχι μόνο μία φορά, αλλά και δύο και ίσως πολλές φορές. Διότι δεν συμβαίνει ότι, επειδή εσείς είστε αλλοδαποί, εμείς είμαστε διαφορετικοί από εσάς, αλλά επειδή έχουμε γεννηθεί από τη μία μητέρα της υιοθεσίας και έχουμε διαμορφωθεί με τον ίδιο χαρακτήρα της ειλικρινούς πίστεως, είμαστε και αδελφοί και συμπολίτες, έχοντας ως κεφαλή τον Χριστό. Εφόσον λοιπόν αποτελούμε το δικό Του σώμα και τα επιμέρους μέλη του, έχουμε χρέος να χαιρόμαστε μαζί για τα καλά και να λυπούμαστε πάλι για τα δυσάρεστα.

Ούτε πρέπει να παραβλέπεται σε κανέναν αυτό που του αξίζει, επειδή όλοι είναι οικεία μέλη του ενός όλου σώματος, αν και ο ορθός λόγος δεν απαιτεί την ίδια τιμή για όλους. Διότι με διαφορετικό τρόπο δοξάζεται ο οφθαλμός, που προβάλλει σε όλο το σώμα σαν λυχνάρι, με διαφορετικό το χέρι, ως υπηρέτης της αναγκαίας εργασίας, και με άλλον το πόδι, που στηρίζει το βάρος όλων των οικείων μελών που βρίσκεται πάνω του. Και το αυτί ακούει, η μύτη οσφραίνεται, ο λάρυγγας γεύεται τις τροφές, και το καθένα, κινούμενο με διαφορετικό τρόπο, συνεισφέρει στην κοινή ανάγκη, χωρίς να επαναστατούν το ένα εναντίον του άλλου, αλλά παραμένοντας στη θέση που το καθένα έχει κληθεί από τον Θεό. Έτσι λοιπόν, αυτό γίνεται φανερό και αναγνωρίζεται και σε εσάς. Διότι είστε σώμα Χριστού και μέλη, τα οποία συναρμολογούνται και συνδέονται κατά μέρος μέσω της συναφείας του Αγίου Πνεύματος.

Άλλο. νστ΄. Εάν είμαστε σώμα του Χριστού, και μέλη Του ο καθένας κατά το μέρος του, και κεφαλή μας είναι ο Χριστός, τότε θα έπρεπε οπωσδήποτε, σε αναλογία με τα μέλη, και η κεφαλή να είναι περιγραπτή. Εάν όμως είναι απερίγραπτος, τότε χάνουμε την ιδιότητά μας ως μέλη του Χριστού, εφόσον εμείς υποπίπτουμε στην κατηγορία του περιγραπτού.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΟΖ' ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΟΘΕΥΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ Αδελφοί και πατέρες, άλλο είναι το κατά σάρκα σιτηρέσιό σας και άλλο το κατά πνεύμα· το πρώτο δίνεται από τον οικονόμο σε φαγητά, ποτά και ενδύματα, ενώ το δεύτερο από εμένα τον ταπεινό με τον λόγο και τη διδασκαλία. Και όπως ακριβώς εκείνο δίνεται ως αναγκαίο, έτσι και τούτο οφείλεται εξίσου ως αναγκαίο· επομένως, δεν κάνω κάτι σπουδαίο με το να σας απευθύνω αυτά τα σύντομα και φτωχά λόγια· μάλιστα, είμαι γεμάτος φόβο και τρέμω, «επειδή πρόκειται να δώσω λόγο για τις ψυχές σας», όχι σε βασιλιά, ηγεμόνα και άρχοντα, αλλά στον Κριτή των πάντων και Θεό, ενώπιον του οποίου «θα καμφθεί κάθε γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει», για το οποίο γεγονός αγωνιούν ακόμη και οι ίδιοι οι άγιοι που έλαμψαν με τον βίο και τον λόγο τους, πόσο μάλλον εγώ ο ταλαίπωρος. Αλλά, παρακαλώ, βοηθήστε και τους εαυτούς σας και εμένα, ως φιλάδελφοι· τους εαυτούς σας με την κατόρθωση της αρετής, και εμένα με τις προσευχές· εξάλλου το δικό σας κατόρθωμα είναι και δικό μου κατόρθωμα, όπως και το αντίστροφο· εφόσον όλοι είμαστε ένα σώμα «και μέλη του ο καθένας ξεχωριστά». «Και αν πάσχει ένα μέλος», λέει, «συμπάσχουν όλα τα μέλη· αν δοξάζεται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα μέλη».