Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:20

Αφού, λοιπόν, ανέπτυξε με φιλοσοφικό τρόπο αυτά και πάρα πολλά άλλα σχετικά με την ανάσταση και αποστόμωσε εύκολα εκείνους που προσπαθούσαν να αθετήσουν την ανάσταση, κηρύττει πλέον με θάρρος και ρητά την ανάσταση του Χριστού και λέει: «Τώρα όμως ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών και έγινε η απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί· διότι, επειδή μέσω ανθρώπου ήρθε ο θάνατος, έτσι και μέσω ανθρώπου έρχεται η ανάσταση των νεκρών· διότι, όπως ακριβώς εξαιτίας του Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και εν Χριστώ όλοι θα ζωοποιηθούν». Όπως ακριβώς, λέει, εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ ήρθε σε όλους ο θάνατος, έτσι και μέσω της ενανθρώπησης του Χριστού και του άμεμπτου και υπέρτιμου βίου Του όλοι θα ζωοποιηθούν. Αλλά δεν θα ζωοποιηθούν όλοι εξίσου, λέει, δηλαδή οι αμαρτωλοί και οι άπιστοι δεν θα έχουν την ίδια παρρησία ενώπιον του Χριστού με τους δικαίους· γι' αυτό και πρόσθεσε το «καθένας στη δική του τάξη». Έπειτα ερμηνεύει τι σημαίνει το «καθένας στη δική του τάξη» και λέει: «Απαρχή ο Χριστός», δηλαδή η απαρχή της αναστάσεως, «έπειτα όσοι ανήκουν στον Χριστό κατά την παρουσία Του», δηλαδή οι πιστοί του Χριστού και τηρητές των εντολών Του, «έπειτα το τέλος», δηλαδή (η ανάσταση) ολόκληρης της έμψυχης ανθρώπινης φύσης.

Αφού απέδειξε ως παράλογα βάσει υποθέσεως αυτά και τόσα άλλα τα οποία ακολουθούν την άρνηση της αναστάσεως, στη συνέχεια θεμελιώνει ευθέως την ύπαρξη της αναστάσεως και λέει: «Ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών». Αυτό το λαμβάνει ως ομολογημένο, εφόσον συνάγεται από τα προλεχθέντα: Διότι, εάν το κήρυγμά μας δεν είναι κενό, αλλά γεμάτο από χάρη και αλήθεια· εάν η πίστη μας δεν είναι κενή και μάταιη, αλλά βεβαία και ασφαλής, και αποβλέπει στον έσχατο σκοπό, παρέχοντας όχι μόνο την άφεση των αμαρτιών, αλλά και τη θεία υιοθεσία, την ουράνια βασιλεία και την αιώνια απόλαυση των άρρητων αγαθών· και εάν δεν είμαστε ψευδομάρτυρες, αλλά κήρυκες της αλήθειας, η οποία επιβεβαιώνεται μέσω των θείων σημείων που ακολουθούν· και εάν δεν είμαστε οι πιο άθλιοι και αξιοθρήνητοι από όλους τους ανθρώπους εξαιτίας των παθημάτων αυτής της ζωής, αλλά μακάριοι λόγω της δόξας και των στεφάνων που πρόκειται να αποκαλυφθούν σε εμάς στην άλλη ζωή, απέναντι στην τεράστια αξία των οποίων τα παρόντα δεινά υπολείπονται κατά πολύ· εάν επίσης όσοι κοιμήθηκαν εν Χριστώ δεν χάθηκαν, αλλά ζουν και σώζονται μέσω Εκείνου που είπε: «Εκείνος που πιστεύει σε εμένα, και αν πεθάνει, θα ζήσει· και καθένας που ζει και πιστεύει σε εμένα δεν θα δει ποτέ θάνατο στον αιώνα· και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει». Εάν, λοιπόν, εκείνα είναι παράλογα και ασύστατα, ενώ αυτά είναι απολύτως αληθινά και βέβαια, τότε είναι απολύτως αληθινό και το κεφάλαιο όλων αυτών, το οποίο είναι, ότι ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών.

Έχοντας λοιπόν εκλάβει αυτό με αυτόν τον τρόπο, προσθέτει και το επακόλουθό του: «έγινε η απαρχή των κεκοιμημένων»· από το όμοιο επιβεβαιώνεται το όμοιο. Διότι ο Χριστός έγινε σε όλα όμοιος με εμάς εκτός από την αμαρτία, δηλαδή έγινε τέλειος άνθρωπος. Όπως λοιπόν αυτός αναστήθηκε από τους νεκρούς, έτσι και όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν· συγχρόνως δε παρεμβάλλει στον λόγο του και μια άλλη απόδειξη, λέγοντας «απαρχή». Διότι «απαρχή» ονομάζεται κυρίως το μέρος κάποιου είδους που προσφέρεται υπέρ ολόκληρου του είδους. Επομένως, δεν αναστήθηκε απλώς ένας άνθρωπος, αλλά εκείνος που προσφέρθηκε και ως θυσία στον Θεό και Πατέρα υπέρ όλης της ανθρωπότητας, εφόσον ελήφθη από το ίδιο με αυτήν φύραμα, αναμάρτητος υπέρ των αμαρτωλών, για να εξαλείψει την αμαρτία, από την οποία προέρχεται ο θάνατος, και να ζωοποιήσει εκείνους που εξαιτίας της έγιναν νεκροί, στους οποίους συγκαταλέχθηκε και ο ίδιος, και να τους συναναστήσει μαζί του. Διότι πρέπει οπωσδήποτε μια τέτοια απαρχή να την ακολουθήσει και το υπόλοιπο φύραμα. Άραγε δεν είναι και από αυτό ολοφάνερος ο σκοπός του Αποστόλου, ότι δηλαδή ο λόγος του τώρα δεν αναφέρεται στη θεολογία, αλλά στην υπέρ ημών και καθ' ημάς οικονομία του Λόγου; Αλλά ας προχωρήσουμε και παρακάτω.

Εισέλθετε, λοιπόν, όλοι στη χαρά του Κυρίου μας· και οι πρώτοι και οι δεύτεροι λάβετε τον μισθό. Πλούσιοι και φτωχοί, πανηγυρίστε μαζί· εγκρατείς και ράθυμοι, τιμήστε την ημέρα· όσοι νηστέψατε και όσοι δεν νηστέψατε, ευφρανθείτε σήμερα. Το τραπέζι είναι γεμάτο, απολαύστε όλοι· το σιτευτό μοσχάρι είναι άφθονο, κανείς ας μην αναχωρήσει πεινασμένος. Όλοι απολαύστε τον πλούτο της αγαθότητας· κανείς ας μη θρηνεί για τη φτώχεια του, γιατί φανερώθηκε η κοινή βασιλεία. Κανείς ας μην οδύρεται για τα σφάλματά του, γιατί συγχώρεση ανέτειλε από τον τάφο. Κανείς ας μη φοβάται τον θάνατο, γιατί μας ελευθέρωσε ο θάνατος του Σωτήρα. Τον έσβησε, ενώ κρατούνταν από αυτόν· κατήργησε τον άδη εκείνος που κατέβηκε στον άδη. Τον πίκρανε, όταν εκείνος γεύτηκε τη σάρκα Του. Και προλαμβάνοντας αυτό ο Ησαΐας, βροντοφώναξε: «Ο άδης», λέει, «πικράνθηκε», όταν σε συνάντησε κάτω. Πικράνθηκε, γιατί νεκρώθηκε· πικράνθηκε, γιατί εμπαίχτηκε. Πήρε σώμα, και βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Θεό· πήρε γη, και συνάντησε ουρανό. Πήρε αυτό που έβλεπε, και γκρεμίστηκε από αυτό που δεν έβλεπε. «Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; Πού είναι, άδη, η νίκη σου;». Ανέστη ο Χριστός, και έπεσαν οι δαίμονες· ανέστη ο Χριστός, και χαίρονται οι άγγελοι· ανέστη ο Χριστός, και η ζωή κυριαρχεί· ανέστη ο Χριστός, και κανένας νεκρός δεν παραμένει στο μνήμα. Διότι ο Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, έγινε η απαρχή αυτών που έχουν κοιμηθεί. Ο Κύριος εγέρθηκε από τους νεκρούς, και μαζί Του ένα μεγάλο πλήθος αγίων.

Ας μη δειλιάσουμε· ο διάβολος έχει ριχτεί κάτω· κερδίσαμε τη νίκη εναντίον του· ο Χριστός έχει αναστηθεί. Ο θάνατος δεν κυριαρχεί πλέον· η εξουσία του Βελίαρ έχει συντριβεί. Εσείς, τίμιοι υιοί, οι τρυφεροί με την ομαλότητα της αρετής, πολυτιμότατοι, καθαρότεροι από τον χρυσό, λαμπρότεροι από τους διαφανείς λίθους, νυμφωφανείς, θεοπόθητοι, ουρανογέννητοι, αξιοθαύμαστοι. Διότι το μόνο απόκτημα για εσάς και η μόνη πατρίδα, και η μόνη ζωή, και η μόνη συγγένεια Θεού είναι ο Κύριος των πάντων και δημιουργός της κτίσης.

Εάν λοιπόν είναι ύπνος, προφανώς αποτελεί αίτιο ανάπαυσης και απαρχή, καθίσταται προϋπόθεση της αιώνιας ζωής, όπως λέει ο ιερός Απόστολος: «Τώρα όμως ο Χριστός έχει αναστηθεί από τους νεκρούς, και έγινε η απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί.» Και πάλι: «Καταπόθηκε ο θάνατος από τη νίκη. Πού είναι, θάνατε, το κεντρί σου; Πού είναι, άδη, η νίκη σου; Το δε κεντρί του θανάτου είναι η αμαρτία, και η δύναμη της αμαρτίας είναι ο νόμος. Ας ευχαριστήσουμε δε τον Θεό, ο οποίος μας δίνει τη νίκη μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.» Ιδού, καταπόθηκε ο θάνατος· ιδού, δωρήθηκε η νίκη· διότι λέει: «Σε εκείνον που νικά, θα δώσω να φάει από το ξύλο της ζωής που βρίσκεται στον παράδεισο του Θεού μου.» Δες, έχει ανοίξει το στάδιο της βασιλείας των ουρανών· δες, βρίσκεται μπροστά μας ο τρισμακάριος αγώνας, και στον νικητή ανήκει ο στέφανος και η απόλαυση της ζωής.