Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:22

Και αποκρίθηκε ο Γέροντας: «Επειδή, αφού ο άνθρωπος δημιουργήθηκε εξαρχής από τον Θεό και τοποθετήθηκε στον παράδεισο, παραβαίνοντας την εντολή, υπέπεσε στη φθορά και στον θάνατο· έπειτα, αν και κυβερνιόταν από την ποικίλη πρόνοια του Θεού σε κάθε γενεά, επέμενε να προχωρά προς το χειρότερο, παρασυρόμενος από τα ποικίλα πάθη της σάρκας προς την απελπισία της ζωής. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο μονογενής Υιός του Θεού, ο προαιώνιος Λόγος του Θεού Πατέρα, η πηγή της ζωής και της αθανασίας, φανερώθηκε σε εμάς που καθόμασταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. Αφού σαρκώθηκε εκ Πνεύματος Αγίου και από την Αγία Παρθένο, μας υπέδειξε θεοειδή τρόπο ζωής· και αφού μας έδωσε άγιες εντολές, υποσχέθηκε τη βασιλεία των ουρανών σε όσους πολιτεύονται σύμφωνα με αυτές, ενώ απείλησε με αιώνια κόλαση αυτούς που τις παραβαίνουν· και αφού υπέμεινε το σωτήριο πάθος και αναστήθηκε από τους νεκρούς, μας δώρισε την ελπίδα της αναστάσεως και της αιώνιας ζωής, λύνοντας την καταδίκη της προγονικής αμαρτίας μέσω της υπακοής Του και καταργώντας το κράτος του θανάτου με τον δικό Του θάνατο· ώστε, "όπως ακριβώς στον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και σε Αυτόν όλοι θα ζωοποιηθούν"· και αφού αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα, κατέπεμψε το Άγιο Πνεύμα ως αρραβώνα της ζωής, και για φωτισμό και αγιασμό των ψυχών μας, καθώς και για βοήθεια εκείνων που αγωνίζονται για τη σωτηρία τους, ώστε να τηρήσουν τις εντολές Του».

Αφού, λοιπόν, ανέπτυξε με φιλοσοφικό τρόπο αυτά και πάρα πολλά άλλα σχετικά με την ανάσταση και αποστόμωσε εύκολα εκείνους που προσπαθούσαν να αθετήσουν την ανάσταση, κηρύττει πλέον με θάρρος και ρητά την ανάσταση του Χριστού και λέει: «Τώρα όμως ο Χριστός έχει αναστηθεί εκ νεκρών και έγινε η απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί· διότι, επειδή μέσω ανθρώπου ήρθε ο θάνατος, έτσι και μέσω ανθρώπου έρχεται η ανάσταση των νεκρών· διότι, όπως ακριβώς εξαιτίας του Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και εν Χριστώ όλοι θα ζωοποιηθούν». Όπως ακριβώς, λέει, εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ ήρθε σε όλους ο θάνατος, έτσι και μέσω της ενανθρώπησης του Χριστού και του άμεμπτου και υπέρτιμου βίου Του όλοι θα ζωοποιηθούν. Αλλά δεν θα ζωοποιηθούν όλοι εξίσου, λέει, δηλαδή οι αμαρτωλοί και οι άπιστοι δεν θα έχουν την ίδια παρρησία ενώπιον του Χριστού με τους δικαίους· γι' αυτό και πρόσθεσε το «καθένας στη δική του τάξη». Έπειτα ερμηνεύει τι σημαίνει το «καθένας στη δική του τάξη» και λέει: «Απαρχή ο Χριστός», δηλαδή η απαρχή της αναστάσεως, «έπειτα όσοι ανήκουν στον Χριστό κατά την παρουσία Του», δηλαδή οι πιστοί του Χριστού και τηρητές των εντολών Του, «έπειτα το τέλος», δηλαδή (η ανάσταση) ολόκληρης της έμψυχης ανθρώπινης φύσης.

Ο Απόστολος, αφού επιβεβαίωσε την κοινή ανάσταση μέσω της αναστάσεως του Χριστού, για να μην τον επικρίνει κανείς ότι θεμελιώνει το καθολικό με βάση το μερικό, αποδεικνύει με τα όσα προσθέτει στη συνέχεια, ότι ούτε μερική πρόταση χρησιμοποιεί στην απόδειξή του, διότι ο Χριστός δεν είναι μερικός ούτε κάποιος από τους πολλούς ανθρώπους, αλλά άνθρωπος απόλυτα· επιπλέον δε, δεν προσέλαβε ανθρώπινη υπόσταση, για να μη νοούνται δύο υποστάσεις σύμφωνα με τη φλυαρία του Νεστορίου, αλλά την όλη μας φύση, δηλαδή όλα τα φυσικά της ιδιώματα, τα ενυπόστασε στον Εαυτό Του, αποτελώντας ο Ίδιος την υπόσταση για αυτά. Αυτό, λοιπόν, το καθιστά εμφανές αντικαθιστώντας τη λέξη «Χριστός» με τη λέξη «άνθρωπος», ενώ συγχρόνως και εκ του αντιθέτου αποδεικνύει αναγκαία ακριβώς αυτό το ίδιο, γι' αυτό λέγει: «Επειδή, δηλαδή, μέσω ανθρώπου ήρθε ο θάνατος, και μέσω ανθρώπου έρχεται η ανάσταση των νεκρών»· και πάλι προσθέτει: «Διότι, όπως ακριβώς στον Αδάμ πεθαίνουν όλοι, έτσι και στον Χριστό θα ζωοποιηθούν όλοι».

Άνθρωπος, λέει, είναι εκείνος που μέσω της αμαρτίας εισήγαγε τον θάνατο, και πάλι άνθρωπος είναι εκείνος που μέσω της αναμαρτησίας κατήργησε τον θάνατο και εισήγαγε στη θέση του τη ζωή. Και όπως ακριβώς στο πρόσωπο εκείνου πεθαίνουν όλοι —διότι εκείνος δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, ούτε απλώς ένας από τους πολλούς και επιμέρους, αλλά ο πρώτος άνθρωπος και ο αρχηγέτης της φύσεως και τρόπον τινά το θεμέλιο και η ρίζα της, γι' αυτό και από εκείνον ο θάνατος μεταβιβάστηκε σε όλους τους ανθρώπους—, έτσι, επειδή και ο Χριστός ανέλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση και αποκλήθηκε Αδάμ και έγινε για εμάς ο αρχηγός που οδηγεί από τον θάνατο στη ζωή, από αυτόν, ως φυσικό επακόλουθο, η ζωή θα μεταβιβαστεί σε όλους. Έτσι λοιπόν, λέει, εν Χριστώ όλοι θα ζωοποιηθούν. Λέγοντας όμως «όλους», για να μη φανεί ότι κρίνει τους αμαρτωλούς και τους ασεβείς άξιους της ίδιας κατάληξης με τους ευσεβείς και τους δικαίους, εύλογα πρόσθεσε στη συνέχεια.

Διότι έπρεπε, αφού ενδύθηκε το σώμα, να έλθει και να επιστρέψει και να συμφιλιώσει τους ανθρώπους με τον δικό Του Πατέρα. Ερχόμενος άοπλος, έλαβε το όπλο του ανθρώπου, που είναι το σώμα, και δι' αυτού πολέμησε και θανάτωσε τον θάνατο. Δια μέσου ενός νεκρού σώματος θανατώθηκε ο εχθρός. Δια του ιδίου όπλου κατέκρινε την αμαρτία μέσα στο σώμα. Διότι, όπως ακριβώς οι εχθροί, όταν επιτίθενται με τα ίδια τα όπλα και τις πολεμικές μηχανές της πόλης, δηλαδή τους καταπέλτες ή κάποια άλλα, σπεύδουν να γκρεμίσουν τα τείχη, έτσι και ο εχθρός, αφού υπέταξε τον Αδάμ, χρησιμοποιώντας ως όπλο το σώμα του, μέσω αυτού λυμάνθηκε και αιχμαλώτισε όλους τους ανθρώπους. Ομοίως και ο Κύριος, παίρνοντας ως όπλο τον άνθρωπο, μέσω αυτού διέλυσε και εξαφάνισε τα τείχη και τα οχυρώματα του πονηρού και κάθε μηχανή και πονηρή κατασκευή του, την οποία χρησιμοποίησε εναντίον του ανθρώπου, σύμφωνα με το ρητό: Όπως το σκοτάδι της, έτσι και το φως της. Διότι, όπως ακριβώς στον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και στον Χριστό όλοι θα ζωοποιηθούν. Διότι η ανθρώπινη φύση ήταν προηγουμένως νεκρή ως προς τον Θεό, άκαρπη, στείρα και άγονη η ψυχή. Τώρα δέχθηκε σπέρμα από τον ουρανό, ώστε να μπορέσει να φέρει τους καρπούς του Πνεύματος.

Και καθισμένοι τον φρουρούσαν εκεί, και τοποθέτησαν πάνω από το κεφάλι του γραμμένη την αιτία της καταδίκης του: «Αυτός είναι ο Ιησούς, ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Ονομαζόταν Κρανίου Τόπος, διότι, όπως αναφέρουν εκείνοι που το παρέλαβαν από την παράδοση των Πατέρων, εκεί έχει ταφεί ο Αδάμ· διότι, όπως ακριβώς όλοι πεθάναμε στον Αδάμ, έτσι έπρεπε να ζωοποιηθούμε στον Χριστό.