Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:25

ΜΕ'. Το πώς δε τα αποστολικά διδάγματα είναι συγγενή και εφάμιλλα με αυτά, και ότι ακολουθούν την ίδια πορεία, θα το διαπιστώσουμε χωρίς κόπο. Διότι έχει ομολογηθεί ότι ο Σωτήρας κυβερνά τα έθνη, δηλαδή την Εκκλησία που προέρχεται από τα έθνη, και πιστεύεται ότι βασιλεύει σε αυτήν, και είναι κεφαλή της, και ότι πρέπει να βασιλεύει μέχρι να θέσει τους εχθρούς του κάτω από τα πόδια του, και αναδεικνύει κληρονόμους της βασιλείας εκείνους που έχουν ελπίσει σε αυτόν. Θα πει, λοιπόν, προτρέχοντας ο Απόστολος των εθνών: Θέλω δε να γνωρίζετε ότι η κεφαλή κάθε άνδρα είναι ο Χριστός.

94. Από τα τρία κυριότατα στοιχεία που υπάρχουν μέσα μας, το ένα εξουσιάζει, αλλά δεν εξουσιάζεται· το άλλο και εξουσιάζει και εξουσιάζεται· και το τρίτο δεν εξουσιάζει, αλλά εξουσιάζεται. Όταν, λοιπόν, αυτό που εξουσιάζει βρεθεί κάτω από την εξουσία κάποιου άλλου από αυτά που εξουσιάζονται, εκείνο που είναι από τη φύση του ελεύθερο φαίνεται υποδουλωμένο σε εκείνα που είναι από τη φύση τους δούλοι· και εκπίπτει από τη δική του εξουσία και φύση, και προκαλείται μεγάλη ανταρσία μεταξύ τους. Και εφόσον υπάρχει τέτοια ανταρσία μεταξύ τους, δεν βλέπουμε ακόμη τα πάντα υποταγμένα στον Λόγο. Όταν όμως το κυρίαρχο στοιχείο επικρατήσει των άλλων και τα φέρει κάτω από τη δική του εξουσία και κυριαρχία, τότε, αφού συνενωθούν αυτά που ήταν διαιρεμένα και ομοφωνήσουν, ειρηνεύουν ως προς τον Θεό· και αφού υποταχθούν τα πάντα στον Λόγο, η βασιλεία παραδίδεται από Αυτόν στον Θεό και Πατέρα.

«Μου δόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και πάνω στη γη»· όπως λοιπόν την έλαβε, έτσι προφανώς και θα την παραδώσει. Άραγε λοιπόν, όταν παραδώσει τη βασιλεία, ο ίδιος δεν θα βασιλεύει πλέον, επειδή και ο θεσπέσιος Παύλος προσθέτει: «Διότι πρέπει αυτός να βασιλεύει, μέχρις ότου θέσει όλους τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του»· ή αν το δεχτεί αυτό κάποιος, θα πρέπει να δεχτεί και ότι πριν να την λάβει δεν την είχε, και ότι και ο Πατέρας, όταν του έδωσε κάθε εξουσία, ο ίδιος παραιτήθηκε από την εξουσία· αλλά μακριά από τέτοιες βλασφημίες· ούτε ο Πατέρας στερήθηκε ποτέ τη θεία βασιλεία ούτε ο Υιός, αλλά ήταν πάντοτε, είναι και θα είναι βασιλιάς προαιώνιος και υπεραιώνιος και ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, διότι η βασιλεία των τριών είναι μία και αδιαίρετη, όπως ακριβώς μία είναι και η φύση τους. Πώς λοιπόν λέγεται ότι ο Χριστός τη λαμβάνει και πάλι την παραδίδει; Προφανώς ως άνθρωπος. Διότι ο άνθρωπος μετά την αμαρτία όχι μόνο δεν βασίλευε, αλλά και εξουσιαζόταν, εν μέρει εκούσια και εν μέρει ακούσια· διότι από όποιον νικηθεί κανείς, σε αυτόν και έχει υποδουλωθεί.

Έτσι, λοιπόν, και την κατέχει και τη δίνει ο ίδιος στον εαυτό του τη βασιλεία, και πάλι ως άνθρωπος τη λαμβάνει και την παραδίδει. Και εκείνο βεβαίως είναι οπωσδήποτε σαφές, ότι αυτά δεν λέγονται για την όλη και μία θεία βασιλεία, αλλά για εκείνη που αφαιρέθηκε από αυτήν και υφαρπάχθηκε τυραννικά από τον διάβολο και καταμερίστηκε σε πολλές αρχές και εξουσίες, η κατάλυση των οποίων όλων αποτελεί αναπλήρωση της όλης και μίας βασιλείας· αλλά ας ακούσουμε προσεκτικά και τα επόμενα. Διότι πρέπει, λέει, αυτός να βασιλεύει, μέχρις ότου θέσει όλους τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του. Ακολούθως, και αυτό πρέπει να κατανοηθεί σε συνάρτηση με τα προλεχθέντα· διότι ο Πατέρας δεν θέτει με τρόπο αποχωρισμένο τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του Υιού, αλλά, εφόσον σε όσους η ουσία είναι μία, σε αυτούς είναι μία και η ενέργεια, αυτό που έχει ειπωθεί για τον Πατέρα πρέπει να εξυπακούεται ταυτόχρονα και για τον Υιό.

Δεν πρέπει δε να λέμε ότι ο Υιός θα υποτάξει τα πάντα στο σώμα του Υιού, αλλά ότι ο ίδιος στον εαυτό του, αυτός που είπε: «Μου δόθηκε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη», όπως λέει και ο Παύλος αλλού: «Διότι πρέπει αυτός να βασιλεύει μέχρις ότου θέσει όλους τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του», και: «Όταν δε υποταχθούν σε αυτόν τα πάντα». Εφόσον, λοιπόν, τα θεία λόγια τα λένε αυτά ξεκάθαρα, πώς δεν πρέπει να λέμε ότι ο Κύριός μας και Σωτήρας Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος που μετασχηματίζει το σώμα της ταπεινώσεώς μας, και αυτός που ενεργεί την υποταγή των πάντων σε αυτόν; Όταν δε ο Υιός υποτάσσει, υποτάσσει και ο Πατέρας· διότι είναι κοινά τα του Πατρός και του Υιού.

Ο Κύριος εβασίλευσε, ενεδύθη μεγαλοπρέπεια· διότι, ενώ προηγουμένως ο Αδάμ είχε κατασταθεί κύριος και βασιλιάς, ιδού, εξαιτίας της παραβάσεως έγινε δούλος της αμαρτίας. Σήμερα όμως ο Κύριος βασιλεύει επί των εχθρών του. Διότι, όπως λέει η Γραφή, πρέπει αυτός να βασιλεύει. Σήμερα στερέωσε την οικουμένη, δηλαδή την ψυχή που πριν ήταν έρημη, κλυδωνιζόταν και έτρεμε, κατεχόμενη από τον φόβο και τη δειλία της αμαρτίας. Διότι, σύμφωνα με την κατάρα, λέει: θα στενάζεις και θα τρέμεις πάνω στη γη. Και επειδή ο οίκος της είχε οικοδομηθεί πάνω στην άμμο, βρισκόταν σε αναταραχή και τρόμο. Σήμερα η οικία της ψυχής οικοδομήθηκε πάνω στην ασάλευτη πέτρα της θεότητας. Χαίρονται οι άγγελοι, οι ουρανοί, τα άστρα, ο ήλιος, η σελήνη, η γη και όλα όσα υπάρχουν σε αυτήν, τα όρη και οι λόφοι σκιρτούν. Διότι, αν κατά την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο χαίρονταν μαζί όλα τα κτίσματα, ο ουρανός σκεπάζοντάς τον με φωτεινό νέφος την ημέρα και με πύρινο στύλο τη νύχτα, τα όρη σκιρτώντας σαν κριάρια και οι λόφοι σαν τα αρνιά των προβάτων, πόσο μάλλον σήμερα, κατά τη γέννηση του αληθινού Χριστού.