Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 9:27

Και πάλι με ένα άλλο παράδειγμα θα διατυπώσουμε το ίδιο νόημα. Όπως ένας δούλος, εάν εισέλθει σε ένα παλάτι για να υπηρετήσει τον βασιλιά, λαμβάνει τα σκεύη από τα υπάρχοντα του βασιλιά, ενώ ο ίδιος εισέρχεται γυμνός και υπηρετεί τον βασιλιά με τα ίδια τα σκεύη του βασιλιά. Και επομένως εκεί χρειάζεται πολλή σύνεση και γνώση και σοφία, ώστε να μην προσφέρει κάτι αντίθετο προς το πρέπον και το αρμόζον ούτε να παραθέσει άλλα αντί άλλων στη βασιλική τράπεζα, αλλά να προσφέρει μπροστά του, όπως πρέπει, πρώτα τα αρχικά εδέσματα και αργότερα τα τελευταία. Εάν όμως κάποιος σφάλει κατά τη διακονία του από πολλή άγνοια και έλλειψη διάκρισης και απουσία σύνεσης, και δεν προσφέρει τα πάντα με τη σειρά στον βασιλιά κατάλληλα και όπως πρέπει, κινδυνεύει και γίνεται ένοχος θανάτου, εκδιωκόμενος με κάθε ατιμία και αποκλειόμενος από τη βασιλική τράπεζα — όπως λέει και ο μέγας απόστολος Παύλος: «μήπως, αφού κήρυξα σε άλλους, γίνω ο ίδιος αδόκιμος». Βλέπεις τι φόβο και μέριμνα είχε ο άνθρωπος του Θεού. Έτσι και η ψυχή που διακονεί τον Χριστό εν χάριτι και πνεύματι έχει ανάγκη από πολλή σύνεση, διάκριση και γνώση, ώστε, υπηρετώντας Τον με τα ίδια τα σκεύη του Θεού (δηλαδή με το Πνεύμα Του), να μην σφάλει σε κάτι κατά τη διακονία της χάριτος, εάν η δική της προαίρεση δεν συμφωνεί με τη χάρη.

Την Τετάρτη και την Παρασκευή να απέχεις από κρέας, τυρί, αυγά, κρασί και ψάρι. Εάν όμως αυτά σου είναι βαριά, να καταναλώνεις ψάρι και κρασί, αλλά και αυτά με μέτρο. Τις τεσσαρακοστές των αγίων Αποστόλων και των Χριστουγέννων να τις τηρείς απέχοντας από κρέας, τυρί και αυγά, ενώ από τα υπόλοιπα να καταναλώνεις με μέτρο, την δε προσευχή σου, δηλαδή τους προαναφερθέντες ψαλμούς και τις μετάνοιες, να τις κάνεις διπλές. Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, την Τετάρτη και την Παρασκευή να μην καταναλώνεις ούτε κρασί ούτε λάδι ούτε ψάρια, ενώ τις υπόλοιπες ημέρες, με αυτάρκεια και εγκράτεια, «να ταλαιπωρείς και να δουλαγωγείς το σώμα σου», στον βαθμό που το επιτρέπει η φύση, όπως αρμόζει στους χριστιανούς που επιθυμούν να σωθούν· την δε προσευχή σου και κατά τη διάρκειά της να την κάνεις ομοίως διπλή, όπως έχει αναφερθεί.

«Γιατί δεν αλλάζεις το νερό από τα βάγια; Διότι μυρίζει άσχημα.» Και τους έλεγε: «Αντί για τα θυμιάματα και τα μύρα, τα οποία απόλαυσα στον κόσμο, πρέπει να γεύομαι αυτή τη δυσοσμία.» Δεν έλειπε φυσικά και η εγκράτεια σε αυτόν τον σκοπό, αλλά καταπονώντας το σώμα του, το υπέτασσε, ως άριστος δαμαστής αλόγων, αποφεύγοντας τον κορεσμό, σαν ατίθασο πουλάρι. Απείχε δε εντελώς από τα οπωρικά. Μόνο όταν άκουσε ότι ωρίμασε πλήρως κάθε καρπός των οπωροφόρων, έλεγε από μόνος του:

Δείχνε λοιπόν υπομονή, τέκνο μου, κοπιάζοντας και αγωνιζόμενος μαζί με τον αδελφό και αρχιερέα μας (διότι δεν είναι μικρός ο έπαινος και ο μισθός σου), αλλά και να προετοιμάζεις τον εαυτό σου για τον παρόντα αγώνα υπέρ του Χριστού· διότι βλέπεις τι συμβαίνει. Είναι καιρός μαρτυρίου, όπως έχεις ακούσει, εκτός από τα προηγούμενα, και για τα όσα συνέβησαν στους αδελφούς σου. Μην είσαι λοιπόν αμέριμνος, αδελφέ μου αγαπητέ και πολυπόθητε, νομίζοντας ότι βρίσκεσαι μακριά από αυτούς που τιμωρούν, αλλά να κάνεις θεία προετοιμασία, επαναλαμβάνοντας: «Έτοιμη είναι η καρδιά μου, Θεέ μου, για ό,τι κι αν με αξιώσεις να αντιμετωπίσω». Μάρτυρας του Χριστού αναδείχθηκε ο αδελφός Θαδδαίος, ο οποίος τελειώθηκε με μαρτυρικό αίμα· διότι, αν και κάποιος άλλος από το πλήρωμά μας ή και από έξω συνεχίζει να αγωνίζεται με εξορίες, με φυλακές, με ξυλοδαρμούς, κανείς όμως δεν είναι σαν τον Θαδδαίο, που έλαβε τον στέφανο της νίκης. Ας δοξάσουμε λοιπόν τον Θεό, για το τι λογής άνθρωπο προπέμψαμε από τη χορεία μας στους ουρανούς. Πρέπει να στενάζουμε για όσους έχουν ολισθήσει, να προσευχόμαστε και να προσέχουμε τον εαυτό μας, μήπως τυχόν, «αφού κήρυξα σε άλλους», όπως λέει ο Παύλος, «αποδειχθώ ο ίδιος αδόκιμος».

Έχοντας ρυθμίσει τον εαυτό του στην ανάγνωση και κατευθύνοντάς τον ορθά προς κάθε τι καλό, και μάλιστα με κόπο και μόχθο νύχτα και μέρα, υπομένοντας ταλαιπωρίες, αγρυπνώντας, οδοιπορώντας, ανταλλάσσοντας τις περιποιήσεις από τους φίλους και τους συγγενείς με τις προσωπικές του κακουχίες, εκφέροντας έμπρακτα τον λόγο του Αποστόλου: «Καταπονώ το σώμα μου και το δουλαγωγώ, μήπως τυχόν, αφού κηρύξω σε άλλους, ο ίδιος αποδειχθώ αδόκιμος».