Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 17:11

Η χήρα, ακούγοντας τη φωνή του Προφήτη, υποσχέθηκε να του δώσει νερό, όπως της ζήτησε. Και καθώς έφευγε για να βγάλει το νερό, της είπε ακόμη ο Ηλίας: Πάρε, σε παρακαλώ, στο χέρι σου και ένα κομμάτι ψωμί για μένα, για να φάω. Εκείνη τότε αμέσως αναφώνησε προς τον Ηλία: Ζει Κύριος ο Θεός, δεν έχω ψημένο ψωμί, παρά μόνο μία χούφτα αλεύρι που βρίσκεται μέσα στο δοχείο μου, καθώς επίσης και λίγο λάδι μέσα στο κανατάκι. Γι' αυτό μάζεψα αυτά τα ξυλαράκια, για να το ετοιμάσω για εμένα και το παιδί μου, και θα φάμε, και θα πεθάνουμε.

ΙΣΤ΄. Εις τα θαύματα του προφήτη Ηλία και του Ελισαίου. Αυτά είναι τα θαύματα του Ηλία του Θεσβίτη: Πρώτον τράφηκε από κοράκια· και δεύτερον έθρεψε πλουσιοπάροχα τη χήρα από τα Σάρεπτα, με τα ελάχιστα υπολείμματα λαδιού και αλευριού· της οποίας τον υιό ανέστησε εκ νεκρών με το εμφύσημά του. Συγκράτησε τη βροχή με τη δύναμη του Θεού, και έπειτα την απελευθέρωσε. Αφού καθαγίασε τη θυσία με πυρ παράδοξο ενώπιον ξένων, έπειτα άντεξε χωρίς να γευθεί τροφή για πολλές ημέρες και κατέκαψε ολοσχερώς δύο πεντηκοντάρχους.

ΙΖ΄. Επίγραμμα στο μαρτύριο του Ηλία το ονομαζόμενο Χηρείο. Αυτά, ξένε, είναι τα Σαρεπτά της Σιδωνίας, και αυτός είναι ο πύργος της χήρας, η οποία υποδέχθηκε φιλόξενα τον προφήτη του Θεού, τον Ηλία τον Θεσβίτη, όταν ο λιμός μάστιζε τις πόλεις· η οποία είχε μόνο λίγο λάδι στο δοχείο και μια χούφτα αλεύρι κρυμμένη στην υδρία.

Άκουσε λοιπόν σχετικά με αυτά. Όταν ο Ηλίας φιλοξενήθηκε από τη χήρα, βρήκε ανεξάντλητο τραπέζι, γνήσιο, κατάλληλο, ασκητικό, νερό και λάδι και αλεύρι, και δύο ξυλαράκια. Τι λοιπόν; Δύο ξυλαράκια μόνο είχε η χήρα; Ναι.

Αυτό το κάνει ο Θεός, μολονότι έχει τη δύναμη να θρέψει ο Ίδιος όλους τους αγίους που βρίσκονται στον κόσμο· συγκρατεί την παροχή Του, για να ξεχωρίσει από τους καρπούς τις καλοπροαίρετες καρδιές στον καιρό της φιλοξενίας. Όταν όμως δεν υπάρχουν άνθρωποι που οφείλουν να τους υποδεχθούν, είτε τους τρέφει μέσω πτηνών, όπως τον Ηλία στο όρος, είτε μέσω κάποιου ξένου προφήτη, όπως τον Δανιήλ στον λάκκο, είτε μέσω ενός θαλάσσιου ζώου, όπως τον Ιωνά μέσω του κήτους, είτε ο Ίδιος έστειλε σαν βροχή την τροφή, όπως στους πατέρες μας στην έρημο. Διότι, επειδή δεν υπήρχαν αυτοί που όφειλαν να τους υποδεχθούν, έβρεξε από τον ουρανό το μάννα και ανέβλυσε νερό από την πέτρα. Όταν όμως οι άγιοι βρίσκονται στον κόσμο και συναναστρέφονται με τους άλλους ανθρώπους, αναστέλλει το δεξί Του χέρι. Και ακόμη κι αν τους βλέπει να θλίβονται, τους αφήνει, για να δώσει χάρη σε εκείνους που επιθυμούν να καρπωθούν τη σωτηρία, μέσω της πολλής ευεργεσίας που δείχνουν προς αυτούς. Πήγε λοιπόν ο Ηλίας στη χήρα, η οποία δεν διέθετε τίποτε άλλο, παρά μόνο μία χούφτα αλεύρι, το οποίο με κόπο αρκούσε για την ίδια και τα τέκνα της την ώρα του γεύματος. Και τι της λέει; Πάρε μου λίγο νερό σε ένα δοχείο, για να πιω. Και καθώς εκείνη πήγαινε, της φώναξε από πίσω: Φέρε μου και ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι σου. Εκείνη τότε, του είπε αυτό που δεν είχε, και του ομολόγησε αυτό που είχε. Τι είπε δηλαδή; Ζει ο Κύριος, δεν έχω ψημένο ψωμί, παρά μόνο μια χούφτα αλεύρι και λίγο λάδι στο σταμνί.

Θρέψε αυτόν που πεινά, για να μη θρέψεις τη φωτιά της γέεννας· διότι, καθώς εκείνος τρώει από τα δικά σου, αγιάζει και τα υπολείμματα. Σκέψου πώς έτρεφε τον Ηλία η χήρα· περισσότερο τράφηκε η ίδια παρά τον έθρεψε· περισσότερο έλαβε παρά έδωσε. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα, και μάλιστα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Διότι δεν πρόκειται για μια στάμνα με αλεύρι, ούτε για ένα δοχείο με λάδι, αλλά για τι; Για εκατονταπλάσια αγαθά, και η αμοιβή για τους τέτοιους ανθρώπους είναι η αιώνια ζωή. Το έλεος του Θεού γίνεται πνευματική τροφή, καθαρό προζύμι. Χήρα ήταν εκείνη, λιμός επικρατούσε, και τίποτα από αυτά δεν την εμπόδισε· είχε παιδιά, και ούτε έτσι εμποδίστηκε. Αυτή έγινε ίση με εκείνη τη χήρα που προσέφερε τα δύο λεπτά. Δεν είπε μέσα της: «Τι θα κερδίσω από αυτόν; Αυτός εμένα έχει ανάγκη· αν είχε κάποια δύναμη, δεν θα πεινούσε, θα είχε σταματήσει την ξηρασία, δεν θα υπέφερε από τα ίδια δεινά· ίσως να έχει αμαρτήσει και αυτός απέναντι στον Θεό». Τίποτα από αυτά δεν σκέφτηκε. Βλέπεις πόσο καλό είναι να ευεργετείς με απλότητα, και να μην είσαι υπερβολικά περίεργος και καχύποπτος για αυτόν που ευεργετείται; Αν ήθελε να εξετάσει τα πράγματα με περιέργεια, θα είχε διστάσει, δεν θα είχε πιστέψει. Έτσι και ο Αβραάμ, αν ήθελε να πολυπραγμονήσει, δεν θα είχε φιλοξενήσει αγγέλους.

Ζ΄. Αλλά είναι καιρός πλέον να επανέλθουμε στη χήρα. Ήλθε, λέει η Γραφή, στα Σάρεπτα της Σιδώνας και βρήκε μια γυναίκα χήρα να συλλέγει ξύλα. Οι εξωτερικές αυτές εικόνες ήταν αντάξιες της φτώχειας που υπήρχε μέσα στο σπίτι. Τι έκανε λοιπόν; Μήπως αποτράπηκε βλέποντας τέτοια προοίμια φιλοξενίας; Σε καμία περίπτωση· διότι είχε ακούσει τη θεία απόφαση. Αντίθετα, της φώναξε από πίσω και της είπε: «Φέρε μου λίγο νερό», και εκείνη πήγε να το φέρει. Πραγματικά γενναία και φιλόσοφος ήταν η γυναίκα, και, αν δεν είναι τολμηρό να το πούμε, ήταν αντάξια της μεγαλοψυχίας του ίδιου του προφήτη. Ή μάλλον, δεν είναι τολμηρό να το πούμε· διότι, αν δεν ήταν άξια, δεν θα είχε αξιωθεί να υποδεχθεί εκείνον τον άγιο. Όπως ακριβώς λέει ο Χριστός προς τους μαθητές: «Σε όποια πόλη ή χωριό εισέλθετε, ρωτήστε ποιος είναι άξιος σε αυτήν, και εκεί να μείνετε». Έτσι και εδώ ο Θεός, επειδή γνώριζε καλά ότι η γυναίκα αυτή ήταν η πιο άξια από όλους για να δεχθεί τον προφήτη, για τον λόγο αυτόν, παραβλέποντας όλες τις άλλες, τον έστειλε εκεί. Ας δούμε όμως την ευγένεια της ψυχής της και μέσα από τις ίδιες τις πράξεις. «Φέρε μου», λέει, «νερό σε ένα δοχείο». Πολλή ήταν η φιλοφροσύνη της γυναίκας.

Όταν, λοιπόν, ήλθε ο Μωυσής αναγγέλλοντας στους Ιουδαίους τα αμέτρητα αγαθά, την απαλλαγή από την τυραννία, την ελευθερία και την επιστροφή στην παλαιά πατρίδα· μόλις τον είδαν, αναφέρει η Γραφή, δεν τον εισάκουσαν εξαιτίας της ολιγοψυχίας τους και των σκληρών έργων. Εκείνοι, βλέποντας αυτόν που τους έφερνε τόσα χαρμόσυνα μηνύματα, τον αποστράφηκαν· αυτή όμως, βλέποντας τον προφήτη να έρχεται όχι για να δώσει τέλος στον λιμό, αλλά για να γίνει βάρος και στην ίδια, δεν αντέδρασε καθόλου έτσι. Και εκείνοι μεν ήταν τόσο δυσαρεστημένοι εξαιτίας του πόνου των έργων· αυτή όμως, παρότι δεν την πίεζε σφοδρά ο κόπος αλλά ο λιμός (και υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του κόπου και του λιμού), όχι μόνο δεν αποστράφηκε τον άνδρα, αλλά και προσέφερε όλο της το φτωχικό υστέρημα, ώστε να υποδεχθεί αυτόν που τους είχε επιφέρει τον λιμό. Καθώς δε πορευόταν, λέει, να πάρει νερό, της φώναξε ο προφήτης και είπε: «Φέρε μου, σε παρακαλώ, και λίγο ψωμί να φάω». Τι κάνει λοιπόν η γυναίκα; Ούτε και εδώ δυσανασχετεί, αλλά τι λέει; «Ορκίζομαι στον Κύριο τον Θεό σου, δεν έχω ψημένο ψωμί, παρά μόνο μια χούφτα αλεύρι». Για ποιον λόγο ορκίζεται; Ψωμί ζήτησε ο προφήτης, όμως αυτή ψωμί δεν είχε έτοιμο. Φοβήθηκε, λοιπόν, μήπως κατά τον χρόνο που αυτή θα το ζύμωνε, θα το έψηνε, θα το ετοίμαζε, και συνεπώς θα καθυστερούσε, ο προφήτης, μην υπομένοντας την καθυστέρηση, αναχωρήσει βιαστικά και της ξεφύγει το θήραμα της φιλοξενίας. Γι' αυτό τον πρόλαβε δίνοντας όρκο, λέγοντας, όχι ότι «Δεν έχω αλεύρι», αλλά ότι «Έτοιμο ψωμί μεν δεν έχω, αλεύρι όμως έχω».

Μίλησα για τη χήρα, πώς, ενώ βρισκόταν σε τόσο μεγάλη στενοχώρια και υπό την πίεση του λιμού, δεν ξεστόμισε ούτε έναν πικρό λόγο προς τον προφήτη, παρόλο που αυτό ήταν το αναμενόμενο· και το απέδειξα αυτό και από τις ιουδαϊκές αντιλήψεις. Όμως εκείνη δεν κυριεύθηκε από τέτοια συναισθήματα, αλλά τον υποδέχθηκε με κάθε φιλοφροσύνη, και άδειασε όλο της το υστέρημα για να τον τιμήσει, παρότι ήταν Σιδωνία και αλλόφυλη, και ούτε τους προφήτες είχε ακούσει να διδάσκουν περί ελεημοσύνης, ούτε τον Χριστό να λέει: «Πεινασμένο με είδατε και με θρέψατε». Ποια συγγνώμη, λοιπόν, θα υπάρξει για εμάς, εάν μετά από τέτοιες προτροπές, εάν μετά από την υπόσχεση τέτοιων επάθλων, εάν μετά τη Βασιλεία των Ουρανών, δεν φθάσουμε στο ίδιο μέτρο φιλοφροσύνης με τη χήρα; Διότι εκείνη και Σιδωνία ήταν, και αλλόφυλη, και γυναίκα χήρα, και φρόντιζε πολλά παιδιά, και έβλεπε να επικρατεί επικίνδυνος λιμός και να προσδοκάται ο θάνατος, και επρόκειτο να υποδεχθεί έναν άγνωστο άνθρωπο και μάλιστα εκείνον που είχε προκαλέσει τον λιμό, και ούτε υπό αυτές τις συνθήκες δεν λυπήθηκε τη μία χούφτα που διέθετε. Εμείς όμως, που και στις προφητείες μετέχουμε, και θεϊκά διδάγματα απολαμβάνουμε, και έχουμε λάβει πλούσια διδασκαλία για τα μέλλοντα αγαθά, και δεν βλέπουμε να μας απειλεί λιμός, και κατέχουμε πολύ περισσότερα από εκείνη τη γυναίκα, ποια απολογία θα μπορέσουμε να προβάλουμε, εάν τσιγκουνευόμαστε τα υπάρχοντά μας και αδιαφορούμε για την ίδια μας τη σωτηρία;

Αλλ' όμως, έχοντας ως εγγύηση τον λόγο του Δεσπότη, πήγε να συνομιλήσει με τη χήρα. Και τι λέει; Δώσε μου λίγο νερό, για να πιω. Βλέπεις τη σοφία του Ηλία; Πώς δεν ζήτησε αμέσως το πιο απαιτητικό, αλλά στράφηκε στο πιο ευτελές; Δεν είπε: «Δώσε μου άρτο», αλλά: «Δώσε μου νερό». Πρώτα ζητάει νερό, σκεπτόμενος ότι, αν εκείνη έχει την ευχέρεια να του δώσει νερό, θα μπορέσει να του προσφέρει και άρτο. Δώσε μου, λέει, λίγο νερό. Αφού λοιπόν πήγε η χήρα, του έφερε, και ήπιε. Και έτσι, παίρνοντας θάρρος, της λέει: Φέρε μου, σε παρακαλώ, και ένα κομμάτι άρτου, για να φάω. Εκείνη δε του απάντησε: Μα τον ζωντανό Κύριο, δεν έχω καθόλου ψωμί, παρά μόνο μια χούφτα αλεύρι στη στάμνα και λίγο λάδι στο λαγήνι, το οποίο θα ετοιμάσουμε και θα το φάμε εγώ και τα παιδιά μου, και έπειτα θα πεθάνουμε. Τι έκανε λοιπόν ο Ηλίας;

Και ο Ιωσήφ· κι εκείνος πόση φιλοσοφία και σωφροσύνη επέδειξε απέναντι στην Αιγύπτια; Εκείνη έσκισε τον χιτώνα του, αλλά δεν διέρρηξε την πίστη του· αυτός νίκησε την αναισχυντία της, και δεν ικανοποίησε την επιθυμία της. Αλλά τι είσαι; [Χήρα; Και η Σιδωνία, η οποία υποδέχθηκε τον προφήτη Ηλία και τον έθρεψε με άρτο και νερό· και εκείνον που ήταν ο αίτιος του λιμού, ο λιμός δεν τον εξόντωσε. Αλλά τι είσαι;] Πόρνη; Και η Ραάβ, η οποία έκρυψε τους κατασκόπους, και αφού οι υιοί του Ισραήλ παρέλαβαν τη γη της επαγγελίας, σώθηκε και η ίδια και ο οίκος της και το γένος της. Αλλά τι είσαι; Φτωχός; Και ο Λάζαρος, ακόμη και μέσα στη φτώχεια του, πόση φιλοσοφία και υπομονή επέδειξε, και δεν δυσανασχέτησε παρότι βρισκόταν σε τόσο μεγάλη ανάγκη! Αλλά τι είσαι; Φιλογύνης; Και ο Σαμψών· διότι, αν και προδόθηκε από γυναίκα, εντούτοις ο Θεός του έδωσε τη δυνατότητα της εκδίκησης, και εκδικήθηκε τους αλλοφύλους. Αλλά τι είσαι; Φιλότεκνος; Και ο Ιακώβ. Βλέπεις πόσοι σώθηκαν;

γ΄. Μη μου φέρεις ως παράδειγμα τον πλεονέκτη, και τον δούλο της κοιλιάς, και εκείνον που έχει προδώσει την ευγένεια της φύσεως στην πονηρία, αλλά αυτόν και τους άνδρες που του μοιάζουν, οι οποίοι διατηρούν το αρχέτυπο και δεν φθείρουν τον βασιλικό χαρακτήρα, και τότε θα μάθεις τι πραγματικά είναι ο άνθρωπος. Διότι και αυτός ήταν άνθρωπος, και από γυναίκα γεννήθηκε, και με γάλα τράφηκε, και κατοίκησε στη γη, και ανέπνευσε αέρα, και όλα ήταν κοινά ανάμεσα σε αυτόν και σε εμάς, δηλαδή τα κοινά γνωρίσματα της φύσεως. Επειδή όμως τα έργα της προαιρέσεώς του υπήρξαν εξαίρετα, για τον λόγο αυτό έλαμψε με τέτοια χάρη. Καίτοι ούτε χρήματα διέθετε, ούτε περιφανή καταγωγή, ούτε μεγάλη πατρίδα, ούτε ρητορική δεινότητα, ούτε ακονισμένη γλώσσα, ούτε πλήθη δούλων, ούτε σμήνος ευνούχων, ούτε χρυσοσκέπαστη οικία, ούτε μεταξωτά ενδύματα, ούτε τραπέζι γεμάτο απολαύσεις, ούτε κανένα άλλο από εκείνα που θεωρούνται από τους πολλούς αξιοζήλευτα, παρά μόνο την έσχατη πενία. Διότι δεν είχε ούτε καν την αναγκαία τροφή, αλλά έγινε επαίτης μιας χήρας γυναίκας, και μάλιστα Σιδωνίας, απλώνοντας το χέρι και ζητώντας άρτο. Και κατοικία του ήταν ένα σπήλαιο, ένδυμά του ένα δέρμα, τραπέζι του η γη, οι πρόγονοί του άσημοι και ανώνυμοι, η πατρίδα του ασήμαντη και ο βίος του αγροτικός.

Ο προφήτης Ηλίας απειλεί τον Αχαάβ με την ανομβρία που διήρκεσε τρία έτη και έξι μήνες. Τότε ο προφήτης διατρέφεται από τους κόρακες. Εδώ εξιστορούνται τα γεγονότα σχετικά με τη χήρα στα Σάρεπτα, τον καμψάκη του ελαίου και την υδρία του αλεύρου, τον θάνατο του παιδιού και την έγερσή του από τον θάνατο. Ο Ηλίας αποστέλλεται προς τον Αχαάβ, τελεί τη θυσία, κατεβάζει πυρ από τον ουρανό και την καταναλώνει. Τότε, συλλαμβάνοντας τους ιερείς του Βάαλ, τους κατέσφαξε. Έπειτα ευαγγελίζεται στον Αχαάβ τον υετό. Και αφού ανέβηκε στο όρος Κάρμηλο, ο Ηλίας προσευχήθηκε και τελεί τη θυσία· και ιδού, έρχεται υετός. Η Ιεζάβελ, η σύζυγος του Αχαάβ, απειλεί τον Ηλία με θάνατο, και εκείνος πηγαίνει στην έρημο, όπου, αφού αποκοιμήθηκε και εξυπνήθηκε από άγγελο του Θεού, βρήκε έναν άρτο εγκρυφία από όλυρα, και αφού τον έφαγε, ενδυναμώθηκε. Με τη δύναμη εκείνης της τροφής πορεύθηκε επί σαράντα ημέρες και έφθασε στο Χωρήβ. Τότε λέγει: Κύριε, κατέσκαψαν τα θυσιαστήριά Σου. Αφήνοντας τα ζεύγη των βοών, ο Ελισσαίος ακολουθεί τον Ηλία. Στη συνέχεια ακολουθεί η διήγηση σχετικά με τον αμπελώνα του Ναβουθαί· καθώς και η απειλή εναντίον της Ιεζάβελ και του Αχαάβ, και η κατάνυξη του Αχαάβ. Επέδραμε εναντίον του Ισραήλ ο Σύρος Άδερ μαζί με τριάντα δύο βασιλείς· ο Ισραήλ όμως τους κατανίκησε. Και όταν εξεστράτευσε για δεύτερη φορά, υπέστη μεγάλη πανωλεθρία.

Όταν ο προφήτης επισκέφθηκε τη χήρα των Σαρεπτών, όταν ο πεινασμένος ξένος παρουσιάστηκε στην πεινασμένη οικοδέσποινα, μετατρέπει μια χούφτα αλεύρι σε αστείρευτη πηγή μέσα στο πιθάρι, χωρίς να εξετάσει την ποσότητα της δωρεάς, αλλά ανταποδίδοντας την αμοιβή σύμφωνα με την προθυμία της φιλοξενίας. Διότι τέτοια είναι τα έργα της χάριτος· λαμβάνοντας μικρά, χαρίζει μεγάλα.

Ο ξένος και ο φτωχός είναι κολλύριο του Θεού· εκείνος που τους δέχεται γρήγορα θα αναβλέψει. Ήλθε ο Ηλίας στα Σάρεπτα της Σιδώνας και είδε μία γυναίκα χήρα να μαζεύει ξύλα· και τι της λέει; «Δώσε μου λίγο νερό, για να πιω». Αφού πήγε η χήρα, του έφερε, και ο Ηλίας ήπιε. Και της είπε: «Φέρε μου, σε παρακαλώ, και ένα κομμάτι ψωμί, για να φάω». Εκείνη όμως απάντησε: «Ζει ο Κύριος, δεν έχω τίποτε άλλο παρά μόνο μία χούφτα αλεύρι στο πιθάρι και λίγο λάδι στο σταμνάκι, τα οποία θα ετοιμάσουμε και θα φάμε, εγώ και τα παιδιά μου, και έπειτα θα πεθάνουμε». Τι λέει λοιπόν ο Ηλίας; «Πήγαινε, της λέει, και φτιάξε μου πρώτα ένα ψωμί χωριστά για μένα, και θα φάω· και ύστερα θα φτιάξεις για τα παιδιά σου, και θα φάνε».

Σύμφωνα λοιπόν με αυτό το σκεπτικό, αγαπητέ μου, κι εγώ δεν προσέφερα τίποτα από τα αναγκαία για τη συντήρηση του σώματος στη θεοφιλία σου, αφότου απομακρύνθηκες από την πατρίδα εξαιτίας των δυτικών εθνών, όχι επειδή δεν έχεις ανάγκη από κανένα από τα υλικά αγαθά —διότι αυτό ούτε ο Ηλίας δεν το υπερέβη, το αποκορύφωμα των νηστευτών: «διότι θα μου πάρεις και ένα κομμάτι ψωμί», λέει στη χήρα, «και θα μου φτιάξεις πρώτα ένα ψωμί στη στάχτη, και έπειτα για τα παιδιά σου»· ή μάλλον ούτε ο δικός μου και δικός σου Ιησούς, όταν πραγματοποιούσε την επίγεια πορεία του με σώμα, αλλά, αφού νήστεψε, ύστερα πείνασε, φανερώνοντας την ανθρώπινη φύση— αλλά επειδή επιθυμείς να δέχεσαι τις περιποιήσεις μου πνευματικά και με λόγους μάλλον παρά σωματικά, γνωρίζοντας ότι μετά βίας μπορώ να θρέψω τη συνοδεία μου και τα υπηρετικά μου παιδιά, κατοικώντας σε ξένη γη και έχοντας στήσει την καλύβα μου κοντά στη μητρόπολη της Βιθυνίας, τη Νίκαια, και περνώντας το υπόλοιπο της ζωής μου ως άχρηστος μετανάστης και αξιοθρήνητος ξένος.

Δοκιμασία είναι και αυτό και βάσανος της αρετής. Δεν ήταν δίκαιος ο πατριάρχης Ιακώβ; Και όμως, πιεζόμενος από την πείνα, έστειλε τους πατέρες μας στην Αίγυπτο για να αγοράσουν σιτάρι. Δεν ήταν δίκαιος ο προφήτης Ηλίας; Και όμως και αυτός πορεύθηκε στα Σάρεπτα της Σιδώνας και φώναξε πίσω από τη χήρα: «Φέρε μου λίγο νερό στο δοχείο για να πιω, και ένα κομμάτι ψωμί για να φάω», χωρίς να ζητήσει τίποτε άλλο παρά την πρόχειρη και αναγκαία τροφή. Και ποιος τα έκανε αυτά; Ο Ηλίας, που με τον λόγο του έκλεισε τον ουρανό ώστε να μη δώσει βροχή, και πάλι με την προσευχή του έλυσε το επιτίμιο. Εμείς, αντίθετα, είμαστε ευτελείς και εξωτερικά και εσωτερικά, ώστε, αν πάθουμε κάτι τέτοιο, δεν είναι παράλογο, ούτε οφείλουμε να δυσανασχετούμε, αλλά να είμαστε ευγνώμονες, όπως στις ευημερίες, έτσι και στις στερήσεις. Διότι αυτό είναι το γνώρισμα των μαθητών του Χριστού, και όχι των ολέθριων γογγυστών. Και έχοντας αυτή τη διάθεση και συμπεριφορά, θα ξεπεράσουμε εύκολα τις παρούσες δυσκολίες και θα επιτύχουμε τα μελλοντικά αγαθά, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.