Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 17:22

Γιατί η ανάσταση του Κυρίου ονομάστηκε όγδοη; Επτά φορές βρίσκουμε ανάσταση νεκρών στη θεία Γραφή, και μετά τους επτά, όγδοος αναστήθηκε εκ νεκρών ο Κύριος, ο οποίος ήγειρε τους επτά. Πριν από την εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου έγιναν μόνο επτά αναστάσεις νεκρών. Πρόσεχε, σε παρακαλώ, και αρίθμησε την κάθε ανάσταση. Πρώτη ανάσταση εκ νεκρών στην Παλαιά Διαθήκη, είναι αυτή του υιού της χήρας τον οποίο ανέστησε ο Ηλίας στα Σάρεπτα. Δεύτερη ανάσταση, αυτή του υιού της Σουμανίτιδας τον οποίο ήγειρε ο μακάριος Ελισσαίος. Τρίτη ανάσταση, αυτή του στρατιώτη τον οποίο έθαψαν κοντά στον Ελισσαίο· και ο νεκρός, μόλις άγγιξε τα οστά του προφήτη, αναπήδησε έτσι σαν από φωτιά. Τέταρτη ανάσταση, στην Καινή Διαθήκη, αυτή της θυγατέρας του αρχισυνάγωγου. Πέμπτη ανάσταση, αυτή του υιού της χήρας που μεταφερόταν πάνω στη σορό. Έκτη ανάσταση, ο τετραήμερος Λάζαρος. Έβδομη ανάσταση, όταν 〈πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων〉 αναστήθηκαν. Όγδοη ανάσταση, η ανάσταση του Κυρίου. Επειδή λοιπόν γι' αυτήν προφήτευαν παλαιότερα οι προφήτες, 〈για το τέλος, υπέρ της όγδοης.〉 Και γιατί προσεύχονταν και προφήτευαν γι' αυτήν;

Απόκριση: Ο Ιακώβ, ευλογώντας τους δύο υιούς του Ιωσήφ, έχοντας εναλλάξει τα χέρια του. Ερώτηση ΞΕ΄: Για ποιον λέγεται στην Παλαιά Διαθήκη ότι λογίστηκε τρεις φορές μεταξύ των νεκρών; Απόκριση: Είναι προφανές, για τον Ιωνά. Διότι, όπως διασώζει μια αρχαία παράδοση, αυτός ήταν ο υιός της χήρας τον οποίο ανέστησε ο προφήτης Ηλίας εκ νεκρών· έπειτα, πάλι, ευρισκόμενος στο κήτος θεωρήθηκε νεκρός από τους ανθρώπους· και τρίτον, κατά την τελευταία του κοίμηση.

Παρέλειψα τον Ηλία και τον γιο της χήρας που αναστήθηκε από αυτόν, και τον Ελισσαίο που ανέστησε νεκρό δύο φορές, τόσο κατά τη διάρκεια της ζωής του όσο και μετά τον θάνατό του. Διότι, ενώ ζούσε, ενήργησε την ανάσταση μέσω της δικής του ψυχής. Για να μην τιμηθούν όμως μόνο οι ψυχές των δικαίων, αλλά για να γίνει πιστευτό ότι ενυπάρχει δύναμη και στα σώματα των δικαίων, ο νεκρός που ρίχτηκε στο μνήμα του Ελισσαίου, μόλις ήρθε σε επαφή με το νεκρό σώμα του προφήτη, ζωοποιήθηκε. Και το νεκρό σώμα του προφήτη επιτέλεσε έργο ψυχής, και αυτό που είχε πεθάνει και κειτόταν χορήγησε ζωή στον νεκρό, και αφού χορήγησε τη ζωή, το ίδιο παρέμεινε ομοίως μεταξύ των νεκρών. Γιατί; Για να μην αποδοθεί το γεγονός μόνο στην ψυχή, σε περίπτωση που ανασταινόταν και ο Ελισσαίος, αλλά να αποδειχθεί ότι, ακόμη και όταν η ψυχή απουσιάζει, ενυπάρχει κάποια δύναμη στο σώμα των αγίων εξαιτίας της δίκαιης ψυχής που ενοικούσε σε αυτό για τόσα χρόνια, της οποίας έγινε υπηρέτης. Και ας μην απιστούμε σαν νήπια, θεωρώντας ότι αυτό δεν έχει συμβεί. Διότι, εάν τα σουδάρια και τα σημικίνθια, που βρίσκονταν εξωτερικά των σωμάτων, όταν ακουμπούσαν τους ασθενείς τους σήκωναν, πόσο μάλλον το ίδιο το σώμα του προφήτη ανέστησε τον νεκρό;

Και σχετικά με τον Πέτρο, ομοίως πρέπει να προσέξουμε το πώς ειπώθηκε προς αυτόν το «ύπαγε οπίσω μου», και ποια είναι η ερμηνεία του ονόματος του σατανά, και γιατί τον ονόμασε «σκάνδαλο», και πώς, σχεδόν ταυτόχρονα, του ειπώθηκε το «μακάριος είσαι, Σίμων, γιε του Ιωνά» και το «ύπαγε οπίσω μου, σατανά», καθώς και ποιο είναι το νόημα του «να πορεύεται (κανείς) οπίσω» από τον Σωτήρα (το οποίο βέβαια ο ίδιος αμέσως διασαφήνισε, επισυνάπτοντας αμέσως μετά το: «αν κάποιος θέλει να έλθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί»· πράγμα που έκανε πράξη λίγο αργότερα και ο ίδιος ο Πέτρος, τελειωθείς δια του μαρτυρίου), αλλά επίσης πρέπει να αναζητήσουμε για ποια πράγματα τον μακάρισε και για ποια τον επέπληξε. Εκείνος όμως, χωρίς να δώσει προσοχή σε τίποτα από αυτά, αποφάνθηκε αντίθετα προς τη Γραφή, ότι αυτά ειπώθηκαν προς τον διάβολο. Άραγε λοιπόν μόνο αυτό αγνόησε; Όχι βέβαια, αλλά προχωρώντας πάλι παρακάτω, αφού αναφέρθηκε στην ανάσταση του Σωτήρα μας, και έπειτα θέλοντας να δείξει ότι και πριν από Αυτόν, κατά τους προφητικούς χρόνους, αναφέρεται κάποιος που αναστήθηκε από τους νεκρούς, σφάλλει πάλι και εδώ, λέγοντας καταρχάς ότι ο προφήτης Ελισσαίος ανέστησε εκ νεκρών· αγνοώντας ότι και πριν από τον Ελισσαίο ο μέγας Ηλίας ανέστησε τον νεκρό γιο της χήρας, όπως μπορεί να μάθει κανείς από το Τρίτο βιβλίο των Βασιλειών;

Εννοώ δε και τις επτά σάλπιγγες του Ιησού του Ναυή, και τις ισάριθμες περιφορές, και τις ημέρες, και τους ιερείς, από τα οποία κατασείονται τα τείχη της Ιεριχούς. Καθώς επίσης και την έβδομη περιστροφή, όπως και το μυστικό τριπλό εμφύσημα του προφήτη Ηλία, το οποίο ενέπνευσε τη ζωή στον γιο της χήρας της Σαραφθίας, και του ιδίου την ισάριθμη επίκλυση νερού πάνω στα σχισμένα ξύλα, όταν με θεόσταλτο πυρ ανάλωσε τη θυσία και κατέκρινε τους προφήτες της αισχύνης, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να πράξουν το ίδιο ανταποκρινόμενοι στην πρόκληση.

ΙΣΤ΄. Εις τα θαύματα του προφήτη Ηλία και του Ελισαίου. Αυτά είναι τα θαύματα του Ηλία του Θεσβίτη: Πρώτον τράφηκε από κοράκια· και δεύτερον έθρεψε πλουσιοπάροχα τη χήρα από τα Σάρεπτα, με τα ελάχιστα υπολείμματα λαδιού και αλευριού· της οποίας τον υιό ανέστησε εκ νεκρών με το εμφύσημά του. Συγκράτησε τη βροχή με τη δύναμη του Θεού, και έπειτα την απελευθέρωσε. Αφού καθαγίασε τη θυσία με πυρ παράδοξο ενώπιον ξένων, έπειτα άντεξε χωρίς να γευθεί τροφή για πολλές ημέρες και κατέκαψε ολοσχερώς δύο πεντηκοντάρχους.

Αλλά, αν και οι προφήτες είχαν ως συνεργό την πίστη των μητέρων και την ευαρέσκειά τους προς τον Θεό, ο μεν Ηλίας, εκτός από τα άλλα που έκανε, αναβόησε προς τον Θεό με οδυρμό λέγοντας: «Αλίμονο, Κύριε, που είσαι μάρτυρας της χήρας μαζί με την οποία κατοικώ, εσύ προξένησες κακό με το να θανατώσεις τον γιο της;» Και επικαλέστηκε τον Κύριο και είπε: «Κύριε, Θεέ μου, ας επιστρέψει, σε παρακαλώ, η ψυχή αυτού του παιδιού μέσα του». Και έγινε έτσι. Ο δε Ελισσαίος όχι μόνο έπεσε πάνω στο παιδί περπατώντας πάνω κάτω και επιστρέφοντας έως επτά φορές, αλλά και προσευχήθηκε στον Κύριο σύμφωνα με τα γεγραμμένα, και έτσι ξαναέδωσε ζωή στον γιο της Σουναμίτιδας.

Τα ίδια πράγματα αύξησαν πολλαπλάσια τη λύπη της πενθούσας, αλλά και της έφεραν λύση θαυμαστή. Διότι όταν ο Κύριος είδε μητέρα, και μάλιστα μητέρα χήρα, που στήριζε τις ελπίδες της σε ένα μόνο παιδί και είχε στερηθεί αυτό από πρόωρο θάνατο, να ακολουθεί τη σορό του παιδιού της και να θρηνεί ελεεινά, «σπλαγχνίσθηκε», λέγει —και πώς ήταν δυνατόν να μη σπλαγχνισθεί «ο πατέρας των ορφανών και κριτής των χηρών»;— «και είπε προς αυτήν», παρηγορώντας την και προορώντας το μέλλον: «Μη κλαις». Εκείνος βέβαια γνώριζε τι επρόκειτο να κάνει· η γυναίκα όμως ούτε Αυτόν γνώριζε, πολύ περισσότερο ούτε και το μέλλον· γι’ αυτό ούτε πίστη είχε ούτε ζητούσε κάτι από Αυτόν. Ούτε και ο Ίδιος απαιτούσε πίστη από αυτήν, αλλά, επειδή μπορεί τα πάντα και δεν έχει ανάγκη ούτε από τη συνεργεία που προέρχεται από τους πιστεύοντες, «πλησίασε και άγγιξε τη σορό», για να δείξει ότι και το δικό Του σώμα είναι ζωοποιό, έχοντας δύναμη ομόθεη. «Και είπε: Νεανίσκε, σε σένα λέγω, σήκω· και ανακάθισε ο νεκρός». Διότι άκουσε ο κωφός χους Εκείνον που καλεί τα μη όντα ως όντα· άκουσε Εκείνον που βαστάζει τα πάντα με το ρήμα της δυνάμεώς Του· άκουσε όχι φωνή ανθρώπου θεοφόρου, αλλά Θεού που ενανθρώπησε. Και όχι μόνο «ανακάθισε ο νεκρός», αλλά «και άρχισε να μιλά». Διότι και στην περίπτωση του υιού της χήρας από τα Σαρεπτά, όταν η ψυχή του επέστρεψε σε αυτόν, σύμφωνα με την ιστορία, το παιδί φώναξε αμέσως· και αυτό είναι απόδειξη ότι η ανάσταση δεν ήταν κατά φαντασίαν.

Έτσι και ο Ηλίας εδώ: «Αλίμονο, Κύριε, ο μάρτυρας της χήρας, εσύ έφερες τη συμφορά με το να θανατώσεις τον γιο της». Και φύσηξε στο παιδί τρεις φορές. Δες, λοιπόν, εδώ πώς μέσα στον νόμο εικονογραφείται το μυστήριο της χάριτος. Διότι το «φύσηξε τρεις φορές», παριστάνει την είσοδο της αδιαίρετης Τριάδας. Και επικαλέστηκε τον Θεό και είπε: «Ας επιστρέψει, Κύριε, η ψυχή του παιδιού σε αυτό». Και έγινε έτσι. Τι λες, Ιουδαίε; Μήπως είναι τέτοιος ο Κύριος, όπως ο Ηλίας; Μήπως είναι τέτοιος ο Ηλίας, όπως ο Κύριος; Μήπως έκλινε γόνυ ο Κύριος; Μήπως έκανε εκτενή προσευχή;

Είναι αναγκαία η παρέμβαση του Θεού για να επέλθει η λύτρωση. Και ένα μόνο από αυτά αρκεί για να προκαλέσει κίνδυνο· όταν όμως συντρέχουν και δεσμά και χειμώνας, αναλογίσου το μέγεθος των κινδύνων. Διότι τι από αυτά δεν είναι ικανό να επιφέρει την καταστροφή; Μήπως δεν είναι η πείνα, ο χειμώνας, η κακία των συνεπιβατών, η ακαταλληλότητα του καιρού; Απέναντι όμως σε όλα αυτά στάθηκε όρθια η λαμπρότητα του Παύλου. Έτσι ακριβώς ας γίνει και τώρα· ας κρατήσουμε κοντά μας τους αγίους, και δεν πρόκειται να υπάρξει χειμώνας· ή μάλλον, ακόμη και αν υπάρξει χειμώνας, θα επικρατήσει αιθρία και πολλή γαλήνη, και απαλλαγή από τους κινδύνους. Διότι επειδή εκείνη η χήρα είχε φίλο τον άγιο, νικήθηκε ο θάνατος του παιδιού της και έλαβε πάλι το παιδί πίσω ζωντανό. Όπου πατούν πόδια αγίων, δεν θα υπάρξει τίποτε το λυπηρό· και αν τυχόν υπάρξει, θα είναι για δοκιμασία και για μεγαλύτερη δόξα του Θεού.

Ο προφήτης Ηλίας απειλεί τον Αχαάβ με την ανομβρία που διήρκεσε τρία έτη και έξι μήνες. Τότε ο προφήτης διατρέφεται από τους κόρακες. Εδώ εξιστορούνται τα γεγονότα σχετικά με τη χήρα στα Σάρεπτα, τον καμψάκη του ελαίου και την υδρία του αλεύρου, τον θάνατο του παιδιού και την έγερσή του από τον θάνατο. Ο Ηλίας αποστέλλεται προς τον Αχαάβ, τελεί τη θυσία, κατεβάζει πυρ από τον ουρανό και την καταναλώνει. Τότε, συλλαμβάνοντας τους ιερείς του Βάαλ, τους κατέσφαξε. Έπειτα ευαγγελίζεται στον Αχαάβ τον υετό. Και αφού ανέβηκε στο όρος Κάρμηλο, ο Ηλίας προσευχήθηκε και τελεί τη θυσία· και ιδού, έρχεται υετός. Η Ιεζάβελ, η σύζυγος του Αχαάβ, απειλεί τον Ηλία με θάνατο, και εκείνος πηγαίνει στην έρημο, όπου, αφού αποκοιμήθηκε και εξυπνήθηκε από άγγελο του Θεού, βρήκε έναν άρτο εγκρυφία από όλυρα, και αφού τον έφαγε, ενδυναμώθηκε. Με τη δύναμη εκείνης της τροφής πορεύθηκε επί σαράντα ημέρες και έφθασε στο Χωρήβ. Τότε λέγει: Κύριε, κατέσκαψαν τα θυσιαστήριά Σου. Αφήνοντας τα ζεύγη των βοών, ο Ελισσαίος ακολουθεί τον Ηλία. Στη συνέχεια ακολουθεί η διήγηση σχετικά με τον αμπελώνα του Ναβουθαί· καθώς και η απειλή εναντίον της Ιεζάβελ και του Αχαάβ, και η κατάνυξη του Αχαάβ. Επέδραμε εναντίον του Ισραήλ ο Σύρος Άδερ μαζί με τριάντα δύο βασιλείς· ο Ισραήλ όμως τους κατανίκησε. Και όταν εξεστράτευσε για δεύτερη φορά, υπέστη μεγάλη πανωλεθρία.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι τους αναγνώρισαν από τα λόγια που έλεγαν. Επειδή πιθανόν ο μεν Μωυσής έλεγε: «Εσύ είσαι εκείνος του οποίου το πάθος προτύπωσα εγώ, σφάζοντας τον αμνό και τελώντας το Πάσχα». Ο δε Ηλίας έλεγε: «Εσύ είσαι εκείνος του οποίου την ανάσταση προτύπωσα στον γιο της χήρας», και άλλα παρόμοια. Δείχνοντας, λοιπόν, αυτούς στους μαθητές, τους διδάσκει να τους μιμούνται, και κατά τον Μωυσή μεν να είναι πράοι και ικανοί να καθοδηγούν τον λαό, κατά δε τον Ηλία να είναι ζηλωτές και ανυποχώρητοι όταν έρθει η ώρα, και πρόθυμοι να κινδυνεύσουν, όπως έκαναν αυτοί υπέρ της αλήθειας. «Αποκρινόμενος δε ο Πέτρος είπε στον Ιησού: Κύριε, είναι καλό να είμαστε εδώ. Αν θέλεις, ας φτιάξουμε εδώ τρεις σκηνές, μία για σένα, μία για τον Μωυσή και μία για τον Ηλία.» Ο Πέτρος, μη θέλοντας να πάθει ο Χριστός, εξαιτίας της πολλής του αγάπης, λέει ότι είναι καλό να μείνουν εκεί, και να μην κατέβουν και φονευθεί.