Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 17:3

Η γη δεν έδωσε καρπό, χλόη δεν φάνηκε στη γη, και γενικώς κάθε τι χλωρό κρύφτηκε από τη γη, και τα δέντρα της αφανίστηκαν από αυτήν, καθώς εξέλιπαν τα ύδατα εξαιτίας της απόφασης του Ηλία. Ενώ λοιπόν ο ουρανός είχε δεθεί για να μη βρέξει, ο Εύσπλαχνος εκπλήρωνε την απόφαση του Ηλία· και επειδή ο Δεσπότης δεν ήθελε να αναδείξει επίορκο τον δούλο Του που είχε ορκιστεί, εκπληρώνοντας τον όρκο, προσπαθούσε στο εξής να μεταβάλει τον δούλο από την οργή προς τους οικτιρμούς. Διότι του επέτρεψε να παραμένει στον χείμαρρο και του απέστειλε τροφή μέσω του κόρακα. Όμως ο Εύσπλαχνος, επειδή ήθελε να σώσει τον κόσμο, προκειμένου να μεταβάλει τον Ηλία εξήρανε το νερό, έτσι ώστε, όταν αυτός διψάσει και νιώσει συμπόνια για όσους έσφαλαν, να λύσει την απόφαση, την οποία από ζήλο είχε δέσει. Ο θερμός ζηλωτής όμως, ούτε και έτσι υποχώρησε για να λύσει όσα είχε δέσει, αλλά παρέμεινε άκαμπτος.

Ας μας πουν, λοιπόν, αυτοί που εκφοβίζουν τα πρόβατα και τρομάζουν τα περιστέρια και αποδιώχνουν τα αρνιά και τα θρέμματα του Χριστού: από πού εφοδιάστηκε ο Μωυσής κατά τη διάρκεια του σαρανταημέρου; Πού έβρισκε τα αναγκαία ο Ηλίας στον χείμαρρο Χορρά, όταν έτρωγε άρτο το πρωί και κρέας το δειλινό, τα οποία του έφερναν τα κοράκια με προσταγή του Θεού; Διότι θα ήταν ανόητο να μιλάει η Γραφή για αυτά, όπως και τώρα είναι ανόητο για αυτούς να τα εξετάζουν. Διότι ποια είναι η ωφέλεια σε τέτοια πράγματα; Ή τι το χρήσιμο υπάρχει, παρά μόνο για την απιστία, προσφέροντας προφάσεις προκατάληψης μέσα από ψυχρολογίες και μάταιες ανατροπές; Ας μας πουν πάλι, για ποιον λόγο, όταν το θέλησε ο Θεός, έκανε ώστε στους γιους του Ισραήλ επί σαράντα χρόνια ούτε τα μαλλιά τους να μακρύνουν, ούτε τα υποδήματά τους να παλιώσουν, ούτε τα ενδύματά τους να φθαρούν ή να λερωθούν; Μήπως άραγε και αυτοί είχαν κατεβεί από τον ουρανό; Μήπως ήταν θεοί τέτοιοι άνθρωποι; Και μάλιστα ενώ δεν ήταν αξιέπαινοι, αλλά σε πολλά παρόργισαν τον Θεό· μήπως δεν ήταν ομοιοπαθείς με εμάς; Αλλά όλα αυτά έγιναν για να δείξει ο Θεός ότι τα πάντα σε Αυτόν είναι δυνατά και είναι εφικτό και να γίνονται και να μη γίνονται.

ΙΣΤ΄. Ο προφήτης Ιωνάς. Αυτός, λοιπόν, καταγόταν από την περιοχή Καριαθμαούμ, κοντά στην Άζωτο, την παραθαλάσσια πόλη των Ελλήνων. Εκείνον τον καιρό, ο προφήτης Ηλίας ήλεγχε τον Αχαάβ, τον βασιλιά της Σαμάρειας, και, αφού προκάλεσε μεγάλο λιμό στη γη, έφυγε στην έρημο· και τρεφόταν από τα κοράκια και έπινε νερό από τον χείμαρρο.

Άκουγε με σύνεση· καθώς, λοιπόν, η ανομβρία επιτεινόταν, για τρία χρόνια και έξι μήνες κανένα σύννεφο δεν φούσκωσε για να γεννήσει βροχή. Άρχισε τότε ο Ηλίας να εξαντλείται από τη δίψα, αλλά παρόλα αυτά υπέμενε καρτερικά τη στέρηση, κάνοντάς το αυτό από πείσμα· διότι προτιμούσε να αφανιστεί και ο ίδιος, παρά να συμφιλιωθεί με τον οίκο του Αχαάβ. Τι κάνει λοιπόν ο Κύριος; Μεταχειρίζεται με σοφία τον δούλο Του, όχι παρακαλώντας τον, αλλά λέγοντας: «Σήκω από εδώ και πήγαινε στον χείμαρρο Χωρράθ, που βρίσκεται απέναντι από τον Ιορδάνη, και θα πιείς νερό από τον χείμαρρο, και θα δώσω εντολή στα κοράκια να σε τρέφουν εκεί». Αυτά δε τα είπε ο Κύριος, όχι για να θρέψει τον Ηλία, αλλά για να τον ταπεινώσει· όχι για να τον τιμήσει, αλλά για να τον ελκύσει σε συμπόνια μέσω αυτής της ατιμωτικής τροφής. Διότι ήταν ανάρμοστο να τρέφεται ο προφήτης από κοράκια και να του παρατίθεται τραπέζι με κρέας, σε εκείνον που από την αρχή είχε αναλάβει ασκητικούς αγώνες. Είχε βεβαίως τη δύναμη ο Κύριος είτε να θρέψει τον δίκαιο μέσω περιστεριών, είτε δίνοντάς του μάννα, κατά την ομοιότητα των υιών του Ισραήλ, είτε, παρόμοια με τον Δανιήλ, να του παρουσιάσει τον Αμβακούμ φέροντας γεύμα· είχε τη δύναμη ο Κύριος να θρέψει τον Ηλία με σεμνό τρόπο, επειδή και σε άλλη περίσταση τον είχε θρέψει σεμνά.

Ή και διαφορετικά: Ο Ηλίας εκλαμβάνεται ως τύπος του Κυρίου· διότι αυτός, ενώ ένας νοητός λιμός κατείχε όλες τις καρδιές, ήλθε στον χείμαρρο, δηλαδή στον παρόντα βίο, υπομένοντας εκουσίως τους πειρασμούς και τα πάθη, και, μολονότι ήλθε στα δικά του, οι δικοί του δεν τον δέχθηκαν ούτε τον έθρεψαν, αλλά τα έθνη που ήταν σκοτισμένα από την ειδωλολατρία τον υποδέχθηκαν και τον έθρεψαν διά της γνώσεως και της πράξεως, καθώς διά του άρτου δηλώνεται η γνώση και διά του κρέατος η πράξη.