Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 1:15

Γι' αυτό και η γυναίκα στα βιβλία των Βασιλειών, όταν προσευχόταν κραυγάζοντας, ο ιερέας της έκλεισε το στόμα, θεωρώντας ότι ήταν μεθυσμένη· και όμως εκείνη, επειδή προσευχόταν νοερώς, εισακούστηκε και γέννησε τον Σαμουήλ. Γι' αυτό και εσύ, γιατί κραυγάζεις όταν προσεύχεσαι, σαν να μην ακούει ο Θεός; Άκουσε εκείνον που λέει: «Αυτός που φύτεψε το αυτί, δεν ακούει;» Διότι, εάν εσύ που έχεις αυτιά ακούς, πόσο μάλλον ο Δημιουργός των αυτιών; Γι' αυτό, όταν προσευχόμαστε στον Κύριο, ας μην κραυγάζουμε σαν να μην ακούει ο Θεός· διότι ο Θεός ακούει και αυτούς που σιωπούν.

«Αλλά δεν μπορώ», λέει, «επειδή είμαι άνθρωπος». Επομένως, ας σου παρουσιάσουμε ανθρώπους. Και μην νομίσεις ότι θα αναφέρω τον Παύλο ή τον Πέτρο, αλλά κάποιους από τους μικρότερους και πολύ κατώτερους. Το παιδάριο του Ηλεί ύβρισε την Άννα λέγοντας: «Απομάκρυνε το κρασί σου». Τι θα μπορούσε να είναι πιο προσβλητικό από αυτό; Τι απάντησε λοιπόν εκείνη; «Εγώ είμαι γυναίκα που βρίσκεται σε σκληρή ημέρα». Πραγματικά, τίποτα δεν ισούται με τη θλίψη· είναι η μητέρα της φιλοσοφίας. Η ίδια αυτή γυναίκα, λοιπόν, ενώ είχε την αντίζηλό της, δεν την ύβρισε. Αλλά τι έκανε; Καταφεύγει στον Θεό, και ενώ προσεύχεται ούτε καν την φέρνει στο νου της, ούτε λέει: «Επειδή με ονειδίζει η τάδε, υπερασπίσου με». Τόσο φιλόσοφος ήταν η γυναίκα αυτή (ας ντραπούμε εμείς οι άνδρες)· καίτοι γνωρίζετε ότι τίποτα δεν ισούται με τη ζηλοτυπία.

Αυτό που εννοεί, είναι το εξής: Εάν δεν ήταν Δεσπότης, ούτε τόσο ανώτερος από εμάς, αλλά κάποιος ομότιμος φίλος, ποια δικαιολογία θα είχαμε, ενώ ευεργετηθήκαμε τόσο πολύ από αυτόν, να τον ανταμείβουμε με τα αντίθετα; Είδες το φιλόθεο φρόνημα, και πώς δεν υπερηφανεύεται, ούτε καυχάται για το ότι υπέμεινε γενναία εκείνες τις υπερφυσικές πληγές, ούτε θεωρεί πως αυτή η τόση μεγάλη υπομονή είναι δείγμα σοφίας και μεγαλοψυχίας, αλλά σαν να εξοφλούσε ένα αναγκαίο χρέος, και σαν να μην υπέστη τίποτα το παράλογο, αποστόμωσε με τόση άνεση τη γυναίκα του; Αυτό συνέβη και στην περίπτωση αυτής της γυναίκας. Επειδή, δηλαδή, την είδε [ο διάβολος] να υπομένει γενναία την ατεκνία και να ικετεύει τον Θεό, υποκίνησε τον υπηρέτη του ιερέα, για να την εξαγριώσει περισσότερο. Αλλά η γυναίκα δεν έπαθε τίποτα από αυτά, αντίθετα, έχοντας μάθει να υπομένει τις λοιδορίες μέσα στο σπίτι της και έχοντας εξασκηθεί από τις ύβρεις της αντίζηλής της, αντιμετώπιζε πλέον άφοβα τέτοιου είδους προσβολές. Γι' αυτό και μέσα στο ιερό επέδειξε μεγάλη πραότητα, υπομένοντας με πολλή ανδρεία και μεγαλοψυχία τα σκώμματα για δήθεν μέθη και οινοποσία. Τίποτα όμως δεν συγκρίνεται με το να ακούσουμε τα ίδια της τα λόγια. Όταν, δηλαδή, ο υπηρέτης είπε: «Απομάκρυνε το κρασί από πάνω σου και φύγε από το πρόσωπο του Κυρίου», η Άννα αποκρίθηκε και είπε: «Όχι, κύριε». Αυτόν που την πρόσβαλε, τον αποκάλεσε κύριο. Και δεν είπε αυτό που λένε πολλοί άνθρωποι: «Σε εμένα τα είπε αυτά ο ιερέας;»

ΣΤʹ. Ας επανέλθουμε λοιπόν πάλι στα λόγια της, τα οποία είναι γεμάτα από πολλή φιλοσοφία και πραότητα. Διότι, αφού είπε: «Όχι, κύριε», πρόσθεσε: «Εγώ είμαι γυναίκα που βρίσκεται σε σκληρή ημέρα, και δεν έχω πιει ούτε κρασί ούτε μεθυστικό ποτό». Παρατήρησε πώς ούτε εδώ αναφέρει τις ύβρεις της αντιζήλου της, ούτε διαπομπεύει την πονηρία εκείνης, ούτε εκτραγωδεί τη δική της συμφορά, αλλά αποκαλύπτει τη θλίψη της μόνο τόσο, όσο χρειάζεται για να απολογηθεί στον ιερέα. «Είμαι γυναίκα», λέει, «που βρίσκεται σε σκληρή ημέρα· και δεν ήπια ούτε κρασί ούτε μεθυστικό ποτό, και εκχέω την ψυχή μου ενώπιον του Κυρίου». Δεν είπε: «Προσεύχομαι στον Θεό, ικετεύω τον Θεό», αλλά: «Εκχέω την ψυχή μου ενώπιον του Κυρίου»· δηλαδή, προσήλωσα ολόκληρο τον εαυτό μου στον Θεό, άδειασα τη διάνοιά μου ενώπιόν Του, με όλη μου την ψυχή και τη δύναμη έκανα την προσευχή μου, είπα στον Θεό τη συμφορά μου, του έδειξα την πληγή μου· Εκείνος δύναται να επιθέσει το φάρμακο. Μην εκλάβεις ενώπιόν σου τη δούλη σου ως φαύλη γυναίκα.

Και παρατήρησε την ευγνωμοσύνη της δούλης. Όταν υπέφερε δεινά, σε κανέναν δεν αποκάλυψε τη συμφορά της, ούτε είπε προς τον ιερέα: «Έχω μια αντίζηλο γυναίκα, και εκείνη, ενώ με ονειδίζει και με λοιδορεί, έχει πλήθος παιδιών, ενώ εγώ που ζω με πραότητα, ούτε μέχρι σήμερα μπόρεσα να γίνω μητέρα, αλλά ο Θεός έκλεισε τη μήτρα μου και, βλέποντάς με να θλίβομαι, δεν με ελέησε». Τίποτα από αυτά δεν είπε, αλλά, αποσιωπώντας το είδος της συμφοράς, φανέρωσε μόνο ότι αθυμεί, λέγοντας: «Είμαι γυναίκα που περνά σκληρή ημέρα». Και ούτε αυτό θα έλεγε, εάν δεν την είχε αναγκάσει ο ιερέας, ο οποίος υποπτεύθηκε ότι ήταν μεθυσμένη.