Καὶ νῦν κιχρῶ αὐτὸν τῷ Κυρίῳ. Ὅρα πῶς μετριάζει. Μὴ νομίσῃς με μέγα τι καὶ θαυμαστὸν ποιεῖν, φησὶν, ὅτι τὸ παιδίον ἀνατίθημι· οὐκ ἐγὼ κατῆρξα τοῦ κατορθώματος, ἀλλ᾽ ὀφειλὴν ἀποδίδωμι. Παρακαταθήκην γὰρ ἔλαβον, καὶ ταύτην ἀποκαθίστημι τῷ δεδωκότι. Καὶ ταῦτα τὰ ῥήματα λέγουσα, καὶ ἑαυτὴν ἀνετίθει μετὰ τοῦ παιδίου, καθάπερ σειρᾷ τινι, τῇ τῆς φύσεως συμπαθείᾳ, πρὸς τὸν ναὸν ἑαυτὴν ἀναδήσασα.
Μετάφραση
«Και τώρα τον παραχωρώ στον Κύριο». Πρόσεξε πώς μετριοφρονεί. «Μη νομίσεις», λέει, «ότι κάνω κάτι το μεγάλο και θαυμαστό επειδή αφιερώνω το παιδί· δεν έκανα εγώ την αρχή του κατορθώματος, αλλά ξεπληρώνω ένα χρέος. Διότι έλαβα μία παρακαταθήκη, και αυτήν επιστρέφω σε Εκείνον που την έδωσε». Και λέγοντας αυτά τα λόγια, αφιέρωνε μαζί με το παιδί και τον εαυτό της, έχοντας δέσει τον εαυτό της στον ναό σαν με κάποια αλυσίδα, μέσω της φυσικής στοργής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες