Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 1:9

Βλέπεις πόσο ήταν αφοσιωμένος σε αυτήν, και πονούσε περισσότερο για εκείνη, όχι επειδή δεν αποκτούσε παιδιά, αλλά επειδή την έβλεπε να θλίβεται και να κυριεύεται από βαθύ πόνο; Όμως, παρ' όλα αυτά, δεν την έπεισε να αποβάλει την αθυμία της. Διότι δεν ζητούσε το παιδί για χάρη του, αλλά για να προσφέρει κάποιον καρπό στον Θεό. Και σηκώθηκε, λέει, αφού έφαγαν και αφού ήπιαν στη Σηλώμ, και στάθηκε ενώπιον του Κυρίου. Και δεν αναφέρθηκε τυχαία ούτε και αυτό, ότι δηλαδή «αφού έφαγαν και ήπιαν»· αλλά για να μάθεις ότι τον χρόνο που άλλοι τον χρησιμοποιούν για ξεκούραση και άνεση, αυτή τον μετέτρεπε σε χρόνο προσευχής και δακρύων, επειδή διέθετε μεγάλη νήψη και εγρήγορση.

Και στάθηκε ενώπιον του Κυρίου· και ο Ηλεί ο ιερέας, λέγει, καθόταν στο κάθισμά του δίπλα στους παραστάτες του ναού του Κυρίου. Ούτε και αυτό έχει ειπωθεί τυχαία, το ότι δηλαδή ο Ηλεί ο ιερέας καθόταν δίπλα στους παραστάτες του ναού του Κυρίου, αλλά για να καταδείξει τη ζέση της γυναίκας. Διότι, όπως ακριβώς πολλές φορές μια χήρα γυναίκα, η οποία είναι απροστάτευτη και έρημη, κατατρεγμένη και βαριά αδικημένη, όταν πρόκειται να περάσει ο βασιλιάς, παρόλο που προπορεύονται δορυφόροι, ασπιδοφόροι, ιππείς και πολλή άλλη ακολουθία, δεν πτοείται, ούτε έχει ανάγκη από μεσολαβητή, αλλά, διασχίζοντας όλους αυτούς, πλησιάζει τον βασιλιά με πολλή παρρησία, διεκτραγωδώντας τη δική της συμφορά, καθοδηγούμενη από την ίδια την ανάγκη· έτσι ακριβώς και αυτή η γυναίκα δεν ερυθρίασε ούτε ντράπηκε, παρόλο που καθόταν εκεί ο ιερέας, να υποβάλει μόνη της το αίτημά της και να προσέλθει με πολλή παρρησία στον Βασιλιά. Απεναντίας, παίρνοντας φτερά από τον πόθο της και ανεβαίνοντας με τη διάνοιά της στον ουρανό, σαν να έβλεπε τον ίδιο τον Θεό, συνομιλούσε μαζί Του με απόλυτη θέρμη. Και τι λέγει; Ή μάλλον, δεν αρθρώνει τίποτα προηγουμένως, αλλά κάνει την αρχή με οδυρμούς και αναβλύζει θερμές πηγές δακρύων. Και όπως ακριβώς, όταν πέφτουν βροχές, ακόμα και η πιο σκληρή γη, αφού καταβραχεί και μαλακώσει, εύκολα προετοιμάζει τον εαυτό της για την παραγωγή των καρπών, έτσι συνέβη και στην περίπτωση αυτής της γυναίκας.

Και από πού, τέλος πάντων, υποπτεύθηκε κάτι τέτοιο ο ιερέας; Μήπως την είδε να γελάει; Μήπως να χορεύει; Μήπως να περιφέρεται και να σωριάζεται κάτω; Μήπως να ξεστομίζει κανέναν αισχρό και απρεπή λόγο; Από πού, λοιπόν, του δημιουργήθηκε αυτή η υπόνοια; Όχι άσκοπα, ούτε στην τύχη από μέρους του, αλλά από την ώρα της ημέρας· διότι ήταν μεσημέρι, όταν εκείνη έκανε την προσευχή της. Από πού είναι αυτό φανερό; Από τα ίδια τα προαναφερθέντα. Διότι, όπως λέει, «σηκώθηκε η Άννα, αφού έφαγαν στη Σηλώμ και αφού ήπιαν, και στάθηκε ενώπιον του Κυρίου». Βλέπεις; Την ώρα που όλοι τη θεωρούν ώρα ανάπαυσης, αυτή την έκανε ώρα προσευχής, και μετά το τραπέζι κατέφευγε σε ικεσίες, και άφηνε να ρεύσουν πηγές δακρύων, και παρουσίαζε νου σώφρονα και νηφάλιο, και μετά το τραπέζι προσευχήθηκε τόσο εκτενώς, ώστε να λάβει υπερφυσικό δώρο, και να λύσει τη στειρότητά της, και να επανορθώσει την ασθενική της φύση. Αυτά λοιπόν αποκομίσαμε από αυτή τη γυναίκα, ώστε να γνωρίζουμε να προσευχόμαστε και μετά από το γεύμα.

Διότι, όπου υπάρχει προσευχή και ευχαριστία, παρίσταται η χάρις του Αγίου Πνεύματος, φυγαδεύονται οι δαίμονες, και κάθε αντίθετη δύναμη τρέπεται σε φυγή και απομακρύνεται. Εκείνος που πρόκειται να στραφεί προς την προσευχή, δεν τολμά να ξεστομίσει τίποτε το άτοπο, ούτε καν κατά τη διάρκεια του γεύματος· και εάν τυχόν το πράξει, γρήγορα μετανοεί. Γι' αυτό πρέπει, και όταν αρχίζουμε και όταν τελειώνουμε το γεύμα, να ευχαριστούμε τον Θεό· διότι, πρωτίστως, ούτε σε μέθη πρόκειται να περιπέσουμε εύκολα, όπως προείπα, εάν εθίσουμε τον εαυτό μας σε αυτήν τη συνήθεια. Ώστε, ακόμη και αν σηκωθείς ποτέ από το τραπέζι έχοντας επιδοθεί σε κραιπάλη ή όντας μεθυσμένος, ούτε και τότε να καταλύσεις το έθος, αλλά, έστω και αν αισθανόμαστε βαρύ το κεφάλι μας, έστω και αν τρικλίζουμε και καταπίπτουμε, ακόμη και έτσι ας προσευχηθούμε, και ας μην διακόψουμε τη συνήθεια. Διότι, εάν την προηγούμενη ημέρα προσευχηθείς με αυτόν τον τρόπο, τη δεύτερη θα διορθώσεις την ασχημοσύνη που συνέβη την πρώτη ημέρα. Όταν, λοιπόν, γευματίζουμε, ας μνημονεύουμε αυτήν τη γυναίκα, και τα δάκρυά της, και αυτήν την καλή της μέθη. Διότι τελούσε υπό μέθη και η γυναίκα αυτή, όχι όμως από τον οίνο, αλλά από την πολλή της ευλάβεια. Διότι, εάν μετά το γεύμα βρισκόταν σε τέτοια πνευματική κατάσταση, πώς άραγε να ήταν τα χαράματα; Εάν μετά το φαγητό και το ποτό προσευχόταν με τόση θέρμη, πώς άραγε θα ήταν όταν νήστευε;