Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 4:16

δʹ. Και για ποιο λόγο τους καλεί μέσω αγγέλων, εφόσον έρχεται τόσο φανερά; Τιμώντας τους και με αυτόν τον τρόπο. Ο δε Παύλος λέγει ότι θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες. Και το είπε αυτό, όταν ομιλούσε περί της αναστάσεως. Διότι, λέγει, ο ίδιος ο Κύριος θα κατέλθει από τον ουρανό με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου. Ώστε, τους μεν αναστηθέντες θα τους συγκεντρώσουν οι άγγελοι, τους δε συγκεντρωθέντες θα τους αρπάξουν οι νεφέλες· και όλα αυτά γίνονται ακαριαία, σε άτομο χρόνο. Διότι δεν τους καλεί παραμένοντας επάνω, αλλά έρχεται ο ίδιος με σάλπιγγα.

Διότι κοιμούνταν, λέγει. Γύρω στα μεσάνυχτα όμως ακούστηκε κραυγή. Είτε δηλαδή παρέμεινε στο πλαίσιο της παραβολής, είτε πάλι υποδεικνύει ότι η ανάσταση λαμβάνει χώρα μέσα στη νύχτα. Αυτήν την κραυγή την υποδεικνύει και ο Παύλος, λέγοντας: «Με κέλευσμα, με φωνή αρχαγγέλου, με την έσχατη σάλπιγγα θα κατέλθει από τον ουρανό». Και τι σημαίνουν οι σάλπιγγες; Και τι λέει η κραυγή; «Ο νυμφίος έρχεται».

Διότι, όπως ακριβώς η αστραπή εξέρχεται από την ανατολή και φαίνεται έως τη δύση, έτσι θα είναι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου, η οποία θα δεικνύει και θα ανακηρύσσει από μόνη της τον εαυτό της. Επειδή και με την αστραπή αυτό συμβαίνει, και δεν έχουμε ανάγκη από κάποιον για να μας την αναγγείλει, αλλά άμα τη εμφανίσει της γίνεται γνωστή σε όλους, και μάλιστα ταυτόχρονα σε όλους. Έτσι και ο Παύλος λέει: Ότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, με την έσχατη σάλπιγγα θα καταβεί από τον ουρανό. Και ο προφήτης εξάλλου έτσι Τον είδε, να φέρεται πάνω στις νεφέλες, και μπροστά Του να κυλά ποταμός, και το φοβερό βήμα, και την αναπόφευκτη λογοδοσία. Διότι τότε, τότε είναι καιρός δικαστηρίου και κρίσεως· γι' αυτό δεν εμφανίζεται πλέον ως ιατρός, αλλά ως δικαστής. Ο Δανιήλ, μάλιστα, βλέπει και τον θρόνο Του, και τον ποταμό να ρέει μπροστά από το βήμα, και όλα του παρουσιάζονται φτιαγμένα από φωτιά, το άρμα, οι τροχοί. Όμως, όταν ήλθε στην αρχή και κατά την πρώτη Του παρουσία, δεν έδειξε τίποτα τέτοιο, ούτε φωτιά, ούτε ποταμό, ούτε κανένα άλλο από αυτά· αλλά φάτνη και κατάλυμα, και καλύβα, και φτωχή μητέρα. Εξάλλου, με αυτό δείχνει από εδώ και το άτρεπτο και αναλλοίωτο της φύσεώς Του.

Ότι δε εννοεί αυτό, προσθέτει, «εκείνοι που απομένουν», διότι αν εννοεί αυτό, ότι δηλαδή θα συμβεί όσο εγώ ζω, πώς αλλού λέει ότι όλοι θα αναστηθούμε; Διότι, αν καταληφθεί (από την Παρουσία) ζωντανός, πώς εγείρεται; Λέει, λοιπόν, «εμείς οι ζωντανοί», σύμφωνα με την εξήγηση που έχει ήδη δοθεί. «Δεν θα προηγηθούμε από αυτούς που έχουν κοιμηθεί, διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου, και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό». Και πώς δεν θα προηγηθούν, εξηγεί: Διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα. Με ποιο (πρόσταγμα); Με το πρόσταγμα της αναστάσεως· με την έννοια δηλαδή ότι θα προστάξει να αναστηθούν. Με φωνή αρχαγγέλου, την οποία ονομάζει και σάλπιγγα Θεού, επειδή γίνεται με το πρόσταγμα του Θεού. Αυτό άλλωστε φανέρωσε και η παραβολή στο Ευαγγέλιο. Διότι ακούστηκε κραυγή τα μεσάνυχτα: «Εξέλθετε εις προϋπάντησιν του νυμφίου». «Και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι».

Και έχετε μάθει ότι ο Θεός υπόσχεται να αποστείλει τον άγγελό Του στον τόπο Του, για να αναπαύσει τον λαό· από το οποίο, τι θα μπορούσε να είναι πιο τιμητικό; Και ο μακάριος Μιχαίας λέει ότι είδε σε οπτασία τον Θεό και όλη τη δύναμη του ουρανού να παρίσταται ενώπιόν Του, και ο Δανιήλ λέει ότι είδε χίλιες χιλιάδες να Τον υπηρετούν, ενώ ο Ιακώβ ονομάζει «παρεμβολή Θεού» τη συνάντηση με τους αγγέλους. Και θα μπορούσε κανείς να βρει χιλιάδες αναφορές όπου η θεία Γραφή μαρτυρεί την ύψιστη δόξα στις ουράνιες δυνάμεις. Διότι διστάζουμε να παραθέσουμε τον λόγο του Αποστόλου, μήπως υποστεί πάλι την κατηγορία: «Από πού τα πήρε αυτά και τα λέει;». Ειδάλλως, και ο ίδιος διακηρύσσει ρητά: «Διαμαρτύρομαι ενώπιον του Θεού, και του Κυρίου Ιησού Χριστού, και των εκλεκτών αγγέλων». Και αναφέρει ότι με φωνή αρχαγγέλου θα σημανθεί η παρουσία του Κυρίου. Όσο βέβαια για τα Χερουβίμ ή τα Σεραφίμ, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, επειδή ο συγγραφέας έμαθε από τον Εβραίο —όποιος και αν είναι ο Εβραίος που υπονοείται από αυτόν— ότι ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα σεμνύνονται με αυτά. Ποιος λοιπόν είναι τόσο τολμηρός, ώστε να ισχυριστεί ότι εκείνοι που απομακρύνθηκαν από τη δική τους αξία και υπέστησαν πτώση, μαρτυρούνται με τόση δόξα από το Άγιο Πνεύμα;

Έπειτα, μετά από πάρα πολλά χρόνια, θα έλθει ο Χριστός ο Θεός μας για να κρίνει τον κόσμο μέσα σε δόξα φοβερή και ανεκδιήγητη, από τον φόβο της οποίας οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν, και όλες οι στρατιές των αγγέλων θα παρασταθούν με τρόμο ενώπιόν του. Τότε, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα αναστηθούν οι νεκροί, και θα παρασταθούν ενώπιον του φοβερού θρόνου του. Η δε ανάσταση είναι η εκ νέου συνένωση της ψυχής και του σώματος. Αυτό λοιπόν το σώμα, το οποίο φθείρεται και διαλύεται, αυτό ακριβώς θα αναστηθεί άφθαρτο. Και σε καμία περίπτωση ας μην σου έλθει λογισμός απιστίας σχετικά με αυτό· διότι δεν είναι αδύνατο για Εκείνον που εξ αρχής το έπλασε από το χώμα, και το οποίο έπειτα επέστρεψε στο χώμα από το οποίο ελήφθη, σύμφωνα με την απόφαση του Δημιουργού, να το αναστήσει και πάλι. Διότι, εάν αναλογιστείς πόσα πράγματα εποίησε ο Θεός εκ των μη όντων, αυτή η απόδειξη θα είναι ικανή για εσένα. Επειδή, λαμβάνοντας χώμα έπλασε τον άνθρωπο, χώμα που προηγουμένως δεν υπήρχε· πώς λοιπόν το χώμα έγινε άνθρωπος; Και πώς αυτό, ενώ δεν υπήρχε, παρήχθη; Και ποιο θεμέλιο έχει; Πώς δε από αυτό παρήχθησαν τα άπειρα γένη των άλογων ζώων, των σπόρων και των φυτών; Αλλά και τώρα, αναλογίσου τα σχετικά με τη δική μας γέννηση· δεν εισάγεται ένα μικρό σπέρμα στη μήτρα που το υποδέχεται; Από πού λοιπόν προέρχεται η τόσο μεγάλη διάπλαση του ζωντανού οργανισμού;

Αυτή τη γη, η οποία εκ φύσεως καταλαμβάνει τη μεσαία θέση του σύμπαντος, ο Θεός δεν την υποσχέθηκε ως κληρονομιά σε όσους τον αγαπούν, εφόσον αληθεύει λέγοντας: «Διότι όταν αναστηθούν εκ νεκρών, ούτε νυμφεύονται, ούτε παντρεύονται, αλλά είναι σαν άγγελοι στους ουρανούς» και «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου» και αλλού πάλι, σε άλλον που υπηρέτησε με αφοσίωση: «Είσελθε στη χαρά του κυρίου σου» και, σύμφωνα με αυτόν, ο θείος Απόστολος: «Διότι θα σαλπίσει και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι άφθαρτοι· έπειτα εμείς οι ζώντες που απομένουμε, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες στον αέρα προς προϋπάντηση του Κυρίου και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Εφόσον, λοιπόν, αυτά έχουν υποσχεθεί σε όσους αγαπούν τον Κύριο, ποιος, έχοντας προσηλώσει τον νου του μόνο στο γράμμα της Γραφής, θα ισχυριζόταν ποτέ ότι ταυτίζονται με τη γη ο ουρανός, και η ετοιμασμένη από την καταβολή του κόσμου βασιλεία, και η μυστικώς αποκρυμμένη χαρά του Κυρίου, και η διηνεκής και παντελώς αδιάσπαστη διαμονή και εγκατάσταση των αξίων μαζί με τον Κύριο, εφόσον κινείται από τον λόγο και επιθυμεί να είναι υπηρέτης του λόγου;

Διότι, μετά τη θεία ανάγνωση του αγίου Ευαγγελίου, ο αρχιερέας κατέρχεται από τον θρόνο, και τελείται από τους λειτουργούς η απόλυση και η αποπομπή των κατηχουμένων και των λοιπών που είναι ανάξιοι για τη θεία θεωρία των μυστηρίων που πρόκειται να φανερωθούν. Αυτό σημαίνει και προτυπώνει καθαυτό την αλήθεια, της οποίας αποτελεί εικόνα και τύπο, και σαν να διαλαλεί μέσα από αυτά ότι, αφού κηρυχθεί το Ευαγγέλιο της βασιλείας σε όλη την οικουμένη προς μαρτυρία σε όλα τα έθνη, όπως είναι γεγραμμένο, τότε θα έλθει το τέλος, με την έλευση κατά τη δεύτερη παρουσία Του, δηλαδή εξ ουρανών, με πολλή δόξα, του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού —«διότι ο ίδιος ο Κύριος με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέλθει από τον ουρανό», λέει ο θείος Απόστολος—, ο Οποίος θα επιφέρει εκδίκηση στους αντιπάλους και θα διαχωρίσει, μέσω των αγίων αγγέλων, τους πιστούς από τους απίστους, τους αδίκους από τους δικαίους, τους μιαρούς από τους αγίους, και γενικά, για να το πω συνοπτικά, εκείνους που πορεύτηκαν οπίσω της σάρκας από εκείνους που βάδισαν σύμφωνα με το Πνεύμα του Θεού, αποδίδοντας την δίκαιη αμοιβή στον καθένα για άπειρους και ατελεύτητους αιώνες, όπως λέει η αλήθεια των θείων λογίων, ανάλογα με την αξία του βίου που έζησε.

Διότι, μετά τη θεία ανάγνωση του αγίου Ευαγγελίου, ο αρχιερέας κατεβαίνει από τον θρόνο, και ακολουθεί από τους λειτουργούς η απόλυση και η αποπομπή των κατηχουμένων και των λοιπών ανάξιων για τη θεία θεωρία των μυστηρίων που πρόκειται να αποκαλυφθούν. Αυτό σημαίνει και προτυπώνει μέσω του γεγονότος την αλήθεια της οποίας αποτελεί εικόνα και τύπο, και, τρόπον τινά, διακηρύττει μέσω αυτών ότι, αφού κηρυχθεί, καθώς έχει γραφτεί, το ευαγγέλιο της βασιλείας σε όλη την οικουμένη προς μαρτυρία σε όλα τα έθνη, τότε θα έλθει το τέλος. Τότε, κατά τη δευτέρα του παρουσία από τους ουρανούς, θα εμφανιστεί δηλαδή με πολλή δόξα ο μέγας Θεός και σωτήρας μας Ιησούς Χριστός —διότι ο ίδιος ο Κύριος θα κατέλθει από τον ουρανό με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, όπως λέει ο θείος απόστολος— και θα αποδώσει εκδίκηση στους αντιπάλους του, χωρίζοντας μέσω των αγίων αγγέλων τους πιστούς από τους απίστους, και από τους δικαίους τους αδίκους, και από τους αγίους τους εναγείς, και απλώς, για να το πω συνοπτικά, θα χωρίσει εκείνους που πορεύθηκαν οπίσω της σαρκός από εκείνους που συμπορεύθηκαν με το Πνεύμα του Θεού, και στους άπειρους και ατελεύτητους αιώνες, όπως λέει η αλήθεια των θείων λογίων, θα αποδώσει στον καθένα τη δίκαιη αμοιβή ανάλογα με τον βίο που έζησε.

Δηλαδή, κατά την ημέρα της συντέλειας, κατά την οποία οι ουράνιες δυνάμεις, οι άγιοι άγγελοι, θα φρίξουν βλέποντας τόσο μεγάλη μεταβολή και θα θαυμάσουν, και οι άνθρωποι που είναι ακμαίοι ως προς τη φυσική τους ενέργεια θα μεταπέσουν από αυτή τους την ισχύ στην κατάσταση του να υποστούν όσα τους αξίζουν για τα έργα που έπραξαν εν ζωή, και η ψυχή και η σάρκα, οι οποίες κινούνται μαζί στον κύκλο του παρόντος βίου, θα μείνουν άπρακτες, διότι θα έχουν εξασθενήσει απέναντι στα γήινα, αποβάλλοντας τη φυσική τους ενέργεια προκειμένου να μετάσχουν παθητικά στα υπερφυσικά, και οι αισθήσεις, οι οποίες προβάλλουν μέσα από τα αισθητήρια όργανα σαν μέσα από κάποιες οπές, θα παύσουν να δοκιμάζουν τα αισθητά, και τα αισθητήρια μέσω των οποίων, σαν μέσα από κάποιες θύρες, μεταφέρουν στον νου τις εικόνες των ορατών πραγμάτων, θα κλείσουν ως προς την πανήγυρη του βίου, αφού θα έχει ατονήσει και αυτή η ίδια η φωνητική ικανότητα της ανθρώπινης φύσης που κινείται στον κύκλο των παρόντων. Αυτή η ανθρώπινη φύση, με το πρόσταγμα του Θεού και με φωνή αρχαγγέλου θα αναστηθεί, αποβάλλοντας τη φθορά και ενδυόμενη την αφθαρσία, και όλες οι ψυχές, που χάσκουν με λαχτάρα μπροστά στις επίγειες ηδονές και θέλγονται από ποικίλες μελωδίες, θα συσταλούν, αφού τους αφαιρεθεί κάθε ηδυπάθεια της σάρκας. Και τότε, από το ύψος του ουρανού, θα δουν τον Υιό του Ανθρώπου να έρχεται μέσα στις νεφέλες με πολλή δύναμη και δόξα, και θα καταπλαγούν με την ένδοξη έλευσή Του.

«Διότι ο ίδιος ο Κύριος», λέει ο θείος απόστολος, «με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού», δηλαδή θα ηχήσει με θεϊκή δύναμη, ώστε όχι μόνο να αντηχήσει παντού στα πέρατα της γης, αλλά βεβαίως εκείνη η ηχηρή φωνή θα συγκλονίσει και θα δονήσει τα δεσμωτήρια του άδη και τα καταχθόνια της αβύσσου, για να αναστήσει προς κρίση και τις άπιστες ψυχές που κρατούνται εκεί, ή ακόμη και τις πιστές λόγω του βάρους των αμαρτημάτων και της υπερβολικής κακίας τους· και πάλι, σύμφωνα με τον θείο Δαβίδ, οι αμαρτωλοί θα επιστρέψουν στον άδη.

Εάν λοιπόν Εκείνος, αφού ήλθε και έπραξε τόσα αγαθά, το ποίμνιο φαίνεται μικρό (όταν συγκρίνεται το πιστό με το άπιστο), εάν δεν είχε έλθει στη γη γενόμενος άνθρωπος, αλλά είχε καταλύσει αοράτως τη δυναστεία του αποστάτη μόνο με τη θεϊκή του εξουσία, όπως προείπες, ποιος άραγε λοιπόν θα πίστευε ποτέ στον Υιό και στο Πνεύμα; Διότι έτσι άρεσε στον Σωτήρα Θεό και Κύριό μας, κατά την πρώτη του παρουσία να κατέλθει μέχρι τα ταμεία του άδη, ενώ κατά τη δεύτερη, με το πρόσταγμα της σάλπιγγας, δηλαδή με φωνή αρχαγγέλου, να αναστήσει κάθε έμψυχη φύση.

«Λίγο ακόμη και δεν θα με βλέπετε· και πάλι λίγο, και θα με δείτε.» Έπειτα: «και περιμένουμε Σωτήρα από τους ουρανούς, και ότι ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό.» Και: «προσμένοντας τη μακάρια ελπίδα και την επιφάνεια της δόξας του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.» Πού, λοιπόν, εδώ θα γίνει κατανοητό το ακατάληπτο; Διότι το να κάθεται, και να έρχεται, και να κατεβαίνει, και για λίγο να μη φαίνεται, και να εμφανίζεται, σε τι άλλο θα ταίριαζε παρά απολύτως σε σώμα, και μάλιστα σε σώμα ανθρώπινο, το οποίο βεβαίως είναι και καταληπτό; Διότι πώς να μην είναι καταληπτό από καταληπτούς ανθρώπους, εφόσον το βλέπουν, το πλησιάζουν και το ψηλαφούν;

Πάλι, εάν ο Θεός πρόκειται να δημιουργήσει κατά τρόπο αισθητό νέο ουρανό και νέα γη, είναι αναγκαίο να τα κατασκευάσει για κάποια αιτία· και αυτή είναι ο άνθρωπος, όπως έχει ειπωθεί. Όσον αφορά δε τους ανθρώπους —για να εξετάσουμε και με άλλον τρόπο τα ορώμενα— από τη στιγμή που κάποιοι πρόκειται να αρπαγούν στον αέρα σε προϋπάντηση του Κυρίου και έτσι θα είναι πάντοτε μαζί με τον Κύριο, κατά τον Παύλο —«Διότι αυτό», λέει, «σας το λέμε με λόγο Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί που θα έχουμε απομείνει θα αρπαγούμε ταυτόχρονα μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο»—, και κάποιοι άλλοι θα αφεθούν στις τιμωρίες του άδη, ποια θα είναι πάλι η χρησιμότητα αυτών των νέων κτισμάτων, εφόσον ο Κύριος και Θεός μας βρίσκεται εκτός του σύμπαντος και υπεράνω των πάντων μέσα στη δόξα της άρρητης μακαριότητάς Του;

Όπως ακριβώς προηγουμένως την οικία, έτσι και τότε τον έκανε να λησμονήσει το σχήμα, τη θέση, τον όγκο και το είδος του σώματος, και σταμάτησε να δακρύζει. Ακούστηκε λοιπόν φωνή από το φως προς αυτόν και είπε: Έτσι έχει αποφασιστεί να μεταβληθούν οι ζώντες και εναπομείναντες άγιοι κατά την έσχατη σάλπιγγα, και όσοι γίνουν έτσι θα αρπαγούν, όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος.

«Ο καθένας όμως στο δικό του τάγμα»· διότι πιθανώς δεν παρουσιάζει την ανάσταση ως μία και την αυτή, ούτε ότι θα πραγματοποιηθεί ταυτόχρονα, με τρόπο κάπως συγκεχυμένο και αδιάκριτο, γι' αυτό και τοποθετεί πρώτη αυτήν που έχει ήδη πραγματοποιηθεί, δηλαδή την ανάσταση του Χριστού· έπειτα, μετά από αυτήν, τοποθετεί πρώτη την ανάσταση των δικαίων· διότι αυτούς τους αποκαλεί ανθρώπους του Χριστού. Αυτό άλλωστε το αναφέρει και αλλού: «Οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι»· έπειτα, λέει, έρχεται «το τέλος»· δηλαδή η κοινή ανάσταση όλων. Και την ονομάζει έτσι, επειδή τότε όλα τα παρόντα θα λάβουν τέλος, ή και επειδή αποτελεί την τέλεια αναίρεση του θανάτου και της φθοράς. Διότι χάριν αυτού του τέλους οικονομήθηκε και το μυστήριο του Χριστού, ώστε ο θάνατος να μην κυριεύει πλέον ούτε να εξεγείρεται κατά της ζωής· γι' αυτό και δεν είπε «τέλος» αόριστα, αλλά «το τέλος», δηλαδή το προκαθορισμένο, που έχει προαναγγελθεί από τους Προφήτες και έχει κηρυχθεί από τους Αποστόλους μας, το οποίο μνημονεύει και ο Δαβίδ σε ορισμένους από τους ψαλμούς του, θέτοντας σε αυτούς την επιγραφή «Εις το τέλος».

Σχετικά με το «να ησυχάζετε και να πράττετε τα δικά σας», είναι σαν να λέει: μην ντρέπεστε που γίνατε φτωχοί για τον Χριστό, αλλά μάλλον να θεωρείτε τιμή σας το «να ησυχάζετε και να πράττετε τα δικά σας» και τα εξής. Ή το να φιλοτιμείστε σημαίνει να ευεργετείτε τους αδελφούς και να τους περιποιείστε, λέει. Έπειτα: μα είμαστε φτωχοί. Αλλά, λέει, με το «να ησυχάζετε και να πράττετε τα δικά σας» θα αποκτήσετε τον πόρο και τη δύναμη με τα οποία θα μπορέσετε να περιποιηθείτε και να ευεργετήσετε και εκείνους. 1 Θεσ. 4,16: Ο μεν Κύριος προστάζει, και ο αρχάγγελος φωνάζει το δεσποτικό πρόσταγμα, και ηχούν οι άλλες ουράνιες τάξεις, τις οποίες μεταφορικά ονομάζει «σάλπιγγες», όπως μεταφορικό είναι και το ότι ηχούν. Αλλά ο μεν Κύριος, όπως είπαμε, προστάζει, ο δε αρχάγγελος μεταδίδει το δεσποτικό πρόσταγμα σε αυτούς που βρίσκονται υπό την εξουσία του, και εκείνοι το διακονούν και το κάνουν να αντηχήσει στα πέρατα του κόσμου. Και οι νεκροί από όλη την οικουμένη ανασταίνονται και συγκεντρώνονται.

Σχετικά με το: «Και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτα, έπειτα και εμείς οι ζωντανοί», ο άγιος Μεθόδιος λέει τα εξής: δηλαδή ακριβώς αυτά τα σώματά μας. Διότι «εμείς οι ζωντανοί» είμαστε οι ψυχές, οι οποίες παραλαμβάνουμε τους νεκρούς που έχουν εγερθεί από τη γη, προκειμένου αφού αρπαγούμε μαζί τους «σε προϋπάντηση» του Κυρίου, να εορτάσουμε ένδοξα μαζί Του τη λαμπρή εορτή της αναστάσεως, επειδή ανακτήσαμε τις αιώνιες σκηνές μας, οι οποίες δεν πρόκειται πλέον να πεθάνουν ή να διαλυθούν.

στο «Να δουλεύετε Θεό ζωντανό και αληθινό, και να αναμένετε τον Υιό Του από τους ουρανούς, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς, τον Ιησού, που μας λυτρώνει από την ερχόμενη οργή», όπως έχει γραφτεί. Κανένας δούλος που αναμένει τον κύριό του, ούτε υπόδικος που περιμένει τον κριτή δεν κοιμάται, ούτε αναπαύεται, ούτε χαλαρώνει, αλλά νήφει και γρηγορεί και αγωνιά για τη συνάντηση, την οποία υποδεικνύοντας πάλι ο Απόστολος λέει: «Επειδή ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς οι ζωντανοί που απομένουμε, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο.» Αλλά ποιοι; Οι πτωχοί τω πνεύματι, αυτοί που πενθούν, οι καθαροί στην καρδιά, οι πράοι, οι ειρηνοποιοί, οι ελεήμονες, εκείνοι που έφεραν σε πέρας τον ζυγό της υποταγής, εκείνοι που διαφύλαξαν την ομολογία χωρίς να την αρνηθούν, αυτοί θα είναι μαζί Του. Αντίθετα, εκείνοι που έπραξαν τα φαύλα, οι απείθαρχοι, οι ανυπότακτοι, οι αθετητές της ομολογίας, οι αρνητές της υποταγής, οι πράττοντες τα υπόλοιπα κακά, αυτοί ούτε θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες ούτε θα είναι μαζί με τον Κύριο, αλλά, το πλέον αξιοθρήνητο: «Θα υποστούν ως τιμωρία τον αιώνιο όλεθρο, μακριά από το πρόσωπο του Κυρίου, και από τη δόξα της ισχύος Του.» Πράγμα που απεύχομαι για εσάς, ακόμη και να το σκεφτώ ή να το πω.