Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 4:17

Και αρπάχθηκε το τέκνο της προς τον Θεό και τον θρόνο Του. Διότι αρπάζονται βέβαια και εδώ, εν μέσω των πειρασμών, οι άγιοι, ώστε να μην καταπονηθούν από τις δυσχέρειες που υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους· θα αρπαγούν όμως μέσα σε νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα και θα βρίσκονται μαζί με τον Θεό και τον θρόνο Του, τις υπέρτατες αγγελικές δυνάμεις.

Όλη η δόξα της θυγατέρας του βασιλιά βρίσκεται στο εσωτερικό της, στολισμένη με χρυσά κρόσσια. Το «έσωθεν» (στο εσωτερικό) υποδηλώνει την ευσέβεια· διότι ο στολισμός της Εκκλησίας είναι νοητός· ενώ τα κρόσσια υποδηλώνουν τις πολυειδείς αρετές. Θα οδηγηθούν στον βασιλιά παρθένες ακολουθώντας την. Παρόμοιο είναι το: «Θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα». Και πάλι, μέσω της παρθένου υποδηλώνει την Εκκλησία: «Διότι σας αρραβώνιασα, για να σας παραστήσω στον Θεό ως αγνή παρθένο».

Διότι θα βρεθούν άνθρωποι κατά την ημέρα εκείνη που δεν θα δουν θάνατο, όμως δεν πρόκειται να προηγηθούν των κεκοιμημένων. Επειδή πρώτοι θα αναστηθούν όσοι έχουν πεθάνει, και έπειτα οι ζωντανοί θα μεταμορφωθούν, και θα αρπαγούν ταυτόχρονα για να προϋπαντήσουν τον Κύριο στον αέρα. Το πώς όμως θα γίνει αυτή η αρπαγή, άκουσε.

Καθώς ο Κύριος με κέλευσμα, δηλαδή με προσταγή, και ενώ οι άγγελοι θα κραυγάζουν: «Εγερθείτε, ήλθε ο Νυμφίος», τότε θα καταβεί από τον ουρανό. Και πρώτα θα αναστηθούν οι νεκροί· έπειτα δε από αυτά και οι ζώντες θα μεταβληθούν και θα γίνουν άφθαρτοι. Και μετά από αυτό, όλοι οι άγιοι και οι άξιοι θα αρπαγούν από τις νεφέλες, και θα υποδεχθούν τον Κύριό μας που έρχεται από τους ουρανούς, καθώς λέγει: «Και εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα». Διότι αυτή είναι η δόξα και ο στέφανος των δικαίων. Οι δε αμαρτωλοί περιμένουν απλώς να καταβεί.

Αυτό δε συμβαίνει, όπως ακριβώς στην περίπτωση ενός βασιλιά που μεταβαίνει σε κάποια πόλη· οι μεν πρώτοι και ένδοξοι της πόλης εξέρχονται για να τον προϋπαντήσουν, οι δε φτωχοί και ασήμαντοι παραμένουν περιμένοντας, έως ότου εκείνος αφιχθεί στην πόλη. Έτσι να αντιλαμβάνεσαι ότι θα συμβεί και με τον Χριστό, ότι δηλαδή, καθώς Αυτός θα κατέρχεται από τον ουρανό, όλοι οι δίκαιοι και αγαθοί θα αρπαγούν στον ουρανό, για να προϋπαντήσουν τον Κύριό μας Ιησού που κατέρχεται· οι δε αμαρτωλοί στέκονται στη γη αναμένοντας.

Και για σένα μεν αρμόζει στην αξία σου να βρίσκεσαι πάντοτε μαζί με τον Κύριο· και προσδοκάς, αφού αρπαγείς μέσα σε νεφέλες για προϋπάντηση στον αέρα, να είσαι πάντοτε μαζί με τον Κύριο· τώρα, όμως, φέρνεις αντίρρηση στο ότι το Πνεύμα είναι μαζί με τον Χριστό; Εσύ, που εκείνον ο οποίος το συναριθμεί και το συντάσσει με τον Πατέρα και τον Υιό, τον θέτεις εξόριστο, θεωρώντας τον ως ανυπόφορα ασεβή;

«Και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο·» καθώς από τη μια πλευρά ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ζητά από τον Πατέρα και λέει: «Δώσε, Πατέρα, ώστε όπου είμαι εγώ, να είναι μαζί μου και αυτοί·» και μας δίνει παραγγελία και υπόσχεση λέγοντας: «Όποιος διακονεί εμένα, ας με ακολουθεί· και όπου είμαι εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός μου διάκονος·» και από την άλλη ο απόστολος Παύλος μαρτυρεί και προφητεύει εν Χριστώ, γράφοντας τα εξής: «Διότι αυτό σας το λέμε βασισμένοι στον λόγο του Κυρίου, ότι εμείς που ζούμε, που θα έχουμε απομείνει κατά την παρουσία του Κυρίου, δεν πρόκειται να προηγηθούμε από αυτούς που έχουν κοιμηθεί. Επειδή ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι. Έπειτα εμείς που ζούμε, που θα έχουμε απομείνει, θα αρπαγούμε συγχρόνως μαζί τους μέσα σε νεφέλες προς προϋπάντηση του Κυρίου στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο.» Και κατ' αυτόν τον τρόπο, για όσους διαφύλαξαν τώρα το, «Διότι αν έχουμε γίνει σύμφυτοι με το ομοίωμα του θανάτου του», τότε εκπληρώνεται η υπόσχεση: «Αλλά θα γίνουμε σύμφυτοι και με την ανάστασή του», όπως ακριβώς λέει και αλλού: «Διότι αν συναποθάναμε, θα συζήσουμε· αν υπομένουμε, θα συμβασιλεύσουμε.» Γνώριζε άλλωστε ο Απόστολος ότι η ταυτολογία είναι ωφελιμότερη για την ασφάλεια των ακροατών, και μέσω της επανάληψης των ίδιων πραγμάτων καθιστά πιο σταθερή την πλήρη βεβαιότητα της αλήθειας.

Αλλά ίσως πει κάποιος: Πώς λοιπόν, πες μου, και ο ίδιος ο Σωτήρας αποκαλεί το δικό του σώμα πτώμα; «Διότι όπου», λέει, «είναι το πτώμα, εκεί θα συναχθούν οι αετοί». Σε αυτό λοιπόν απαντούμε, ότι ο Χριστός δεν τα είπε αυτά για το δικό του σώμα, αλλά με παραβολικό και σχηματικό τρόπο υποδηλώνει τη μελλοντική συγκέντρωση των αγίων προς αυτόν κατά τον καιρό εκείνο, όταν και πάλι θα εμφανιστεί σε εμάς από τους ουρανούς μαζί με τους αγίους αγγέλους «μέσα στη δόξα του Πατέρα του». Διότι, όπως λέει, με τον ίδιο τρόπο που τα σμήνη των σαρκοφάγων πτηνών ορμούν με οξεία ταχύτητα πάνω στα σώματα που πέφτουν, έτσι και εσείς θα συγκεντρωθείτε κοντά μου. Αυτό ακριβώς μας αποκάλυψε και ο Παύλος λέγοντας: «Διότι θα ηχήσει η σάλπιγγα, και οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι»· και βέβαια σε άλλο σημείο: «εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Επομένως, σε τίποτα δεν βλάπτει τη δύναμη της αλήθειας αυτό που χρησιμοποιήθηκε ως εικόνα μέσω παρομοίωσης. <Ενώ δε βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα κατά το Πάσχα, στη γιορτή, πολλοί πίστεψαν στο όνομά του, βλέποντας τα σημεία που έκανε.> Ο Χριστός δεν παύει να διασώζει και να ωφελεί.

Διότι λέει ότι πέντε ήταν οι φρόνιμες, και πέντε οι μωρές· αλλά επειδή αργούσε «ο νυμφίος, νύσταξαν όλες και κοιμήθηκαν· και τα μεσάνυχτα ακούστηκε κραυγή: Ιδού ο νυμφίος, εξέλθετε σε απάντησή του.» Βλέπεις πώς ο νυμφίος μάς αναγγέλλεται τα μεσάνυχτα; Και ποια είναι λοιπόν η κραυγή, και ποιος ο τρόπος της συνάντησης, θα το διευκρινίσει ο θεσπέσιος Παύλος λέγοντας, άλλοτε μεν «ότι αυτός ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατεβεί από τον ουρανό»· και άλλοτε πάλι σχετικά με τους αναστημένους αγίους, ότι και «εμείς οι ζωντανοί, όσοι απομένουμε, μαζί με αυτούς θα αρπαχτούμε μέσα σε νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο.» Το ότι κυριεύτηκαν από φόβο οι μαθητές, αν και τον έβλεπαν να έρχεται, και βρίσκονταν σε κόπο και εγρήγορση, δηλώνει εκείνο, ότι δηλαδή θα έλθει ως φοβερός κριτής για όλους, και θα πτοηθεί εντελώς και ο δίκαιος γι' αυτό, καθώς δοκιμάζεται δια πυρός, αν και πάντοτε περίμενε με προσμονή αυτόν που πρόκειται να έλθει, και δεν δείλιασε στους κόπους για την αρετή, έχοντας ανατραφεί με νήψη ομοίως και με αγαθή εγρήγορση. Και δεν εισέρχεται μαζί με τους μαθητές του, ο Κύριος, σαν να πρόκειται να συμπλεύσει μαζί τους, αλλά μάλλον οδηγεί το σκάφος στην ξηρά.

Τέτοιου είδους θεώρηση θα επισυνάψουμε στα όσα ειπώθηκαν, αναζητώντας παντού την αληθινή και πρέπουσα σε συνετούς ανθρώπους έννοια. Λίγα δε θα προσθέσουμε σε αυτά, αποδεικνύοντας για λόγους ωφέλειας ότι, όσοι μεν ανυψώνονται προς τη φιλόθεη κατάσταση, και θα συνυπάρξουν και θα συνεορτάσουν με τον Χριστό· όσοι δε ακολουθούν τις ιουδαϊκές αμάθειες, δεν θα βρίσκονται ανάμεσα σε αυτούς — πώς θα μπορούσαν άλλωστε; — αλλά θα υποστούν την πικρή τιμωρία της απείθειας. Ας προσέλθει λοιπόν σε εμάς ο θεσπέσιος Παύλος, αναφωνώντας προς εκείνους που έχουν νεκρωθεί ως προς την αμαρτία: «Διότι πεθάνατε, και η ζωή σας έχει κρυφτεί μαζί με τον Χριστό στον Θεό· όταν ο Χριστός, η ζωή σας, φανερωθεί, τότε και εσείς θα φανερωθείτε μαζί του με δόξα». Και πάλι, αναπτύσσοντας τους λόγους περί της αναστάσεως: «Και εμείς οι ζωντανοί», λέει, «οι οποίοι θα έχουμε απομείνει, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο». Παρόμοια με αυτά φαίνεται να διακηρύσσει και ο ίδιος ο Σωτήρας προς τους δικούς του μαθητές. Διότι, καθώς συνέτρωγε μαζί τους, λέει: «Σας λέω, δεν θα πιω από τώρα από τούτο το γέννημα της αμπέλου, μέχρι την ημέρα εκείνη όταν θα το πίνω μαζί σας καινούργιο στη βασιλεία των ουρανών».

Αυτό κατανοώντας και ο Παύλος, στις δικές του επιστολές λέει τα εξής: «Διότι αυτό σας το λέμε βασισμένοι στον λόγο του Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί, που θα απομείνουμε μέχρι την παρουσία του Κυρίου, δεν θα προηγηθούμε αυτών που έχουν κοιμηθεί· διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέλθει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς οι ζωντανοί που θα έχουμε απομείνει, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο.» «Και όπου εγώ πηγαίνω το γνωρίζετε, και την οδό την γνωρίζετε.» Εγώ βέβαια θα αναχωρήσω πρώτος, λέει, για να σας ετοιμάσω τον τόπο της ανόδου σας στους ουρανούς· αλλά αν το επιθυμείτε, και σας είναι ευκταίο να καταλύσετε σε εκείνες τις μονές, και θεωρείτε πολύ σπουδαίο το να βρεθείτε στην άνω πόλη, και να συγκατοικήσετε με τα άγια πνεύματα, γνωρίζετε την οδό, δηλαδή εμένα· διότι οπωσδήποτε μέσω εμού, και όχι μέσω κανενός άλλου, θα αποκομίσετε αυτήν την τόσο αξιοθαύμαστη χάρη. Διότι κανένας άλλος δεν θα σας ανοίξει τους ουρανούς, ούτε θα καταστήσει ποτέ βατό τον εντελώς απάτητο και ασυνήθιστο για τους ανθρώπους της γης τόπο, παρά μόνο εγώ. Και ο λόγος είναι αληθινός.

Διότι θα βρίσκονται μαζί και θα συμβασιλεύσουν με τον Χριστό, και θα απολαύσουν τα επουράνια αγαθά, έχοντας γίνει σύμμορφοι με την ανάστασή του, και αφού αφενός διέφυγαν τις παγίδες της αρχαίας φθοράς, αφετέρου περιβλήθηκαν μακρά και ανεκδιήγητη ζωή, ζώντας ατελεύτητα μαζί με τον αιώνια ζωντανό Δεσπότη. Διότι το γεγονός ότι όσοι άσκησαν θεοφιλή και εξαίρετο βίο θα βρίσκονται αδιαλείπτως μαζί με τον Χριστό, θεωρώντας προφανώς το θείο και άρρητο κάλλος του, το αποσαφηνίζει ο Παύλος λέγοντας: «Επειδή ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς οι ζωντανοί που απομένουμε θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο»· και πάλι, προς εκείνους που επέλεξαν να νεκρώσουν τα κοσμικά πάθη: «Διότι πεθάνατε, και η ζωή σας έχει κρυφτεί μαζί με τον Χριστό στον Θεό· όταν ο Χριστός, η ζωή σας, φανερωθεί, τότε και εσείς θα φανερωθείτε μαζί του εν δόξη».

Διότι, έχοντας μέσα του τον Χριστό να λαλεί και να αποκαλύπτει τις «δυνάμεις του μέλλοντος αιώνος», είπε πάλι τα εξής: διότι οι νεκροί μεν θα αναστηθούν, λέει, αλλά και «εμείς οι ζωντανοί, όσοι απομένουμε, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Ότι θα μας χαρίσει αυτό ακριβώς το πράγμα, το έχει υποσχεθεί σαφώς και ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός λέγοντας: «Πηγαίνω να σας ετοιμάσω τόπο, και πάλι θα έρθω και θα σας παραλάβω κοντά μου, ώστε όπου είμαι εγώ να είστε και εσείς μαζί μου». Διότι, είτε προσεγγίζοντάς το χωρίς υπερβολική αυστηρότητα, θα εκλάβουμε πιο απλά ότι με αυτό υποδηλώνονται οι επουράνιες μονές, είτε, προχωρώντας σε διαφορετική ερμηνεία, θα δεχτούμε ότι θα απονεμηθεί κατά κάποιον τρόπο ο ίδιος τόπος σε εμάς και στον Χριστό, δηλαδή οι τιμές που πηγάζουν από την ομοιότητα και την ισοτιμία, τουλάχιστον όσον αφορά την αναλογία και τη μίμηση. Διότι θα γίνουμε σύμμορφοι με τη δόξα του και θα συμβασιλεύσουμε μαζί του, σύμφωνα με τις Άγιες Γραφές. Υπόσχεται δε, με τον τρόπο που ο ίδιος γνωρίζει, ότι θα παρακαθίσει στο ίδιο δείπνο μαζί μας στη βασιλεία των ουρανών.

Διότι τότε θα υπάρξει για τους αγίους η απόλαυση κάθε αγαθού· οι οποίοι και θα αρπαγούν, όπως λέει ο πάνσοφος Παύλος, μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουν τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο, εντρυφώντας σε ατελεύτητες τιμές: <Πνεύμα Κυρίου είναι πάνω μου, γι' αυτό με έχρισε· με απέστειλε να ευαγγελιστώ στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους συντετριμμένους στην καρδιά, να κηρύξω άφεση στους αιχμαλώτους και ανάβλεψη στους τυφλούς, να αναγγείλω το δεκτό έτος του Κυρίου και την ημέρα της ανταποδόσεως, να παρηγορήσω όλους τους πενθούντες, να δοθεί σε όσους πενθούν για τη Σιών δόξα αντί για στάχτη, έλαιο ευφροσύνης σε αυτούς που πενθούν και ένδυμα δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας.> Εκείνος που προηγουμένως είχε μιλήσει για αυτούς που πρόκειται να κληθούν στην πίστη λέγοντας: «Εγώ ο Κύριος θα τους συνάξω στους κατάλληλους καιρούς», εφόσον έχει ήδη ενσκήψει ο καιρός κατά τον οποίο υποσχέθηκε να τους συγκεντρώσει, και εφόσον έχει ήδη γίνει άνθρωπος, και έχει λάβει την ομοίωση με εμάς, υποβάλλοντας τον εαυτό Του σε κένωση, λέει: «Πνεύμα Κυρίου είναι πάνω μου», αν και ο Μονογενής, όντας εκ φύσεως Θεός, είναι Άγιος αγίων, και ο ίδιος αγιάζει όλη την κτίση, δεδομένου ότι έχει γεννηθεί από άγιο Πατέρα, χορηγώντας το Πνεύμα που προχέεται από Αυτόν στις άνω δυνάμεις, ως δικό Του Πνεύμα, και επιπλέον σε όσους έχουν επιγνώσει την επιφάνειά Του. Πώς λοιπόν αγιαζόταν;

Διότι θα κατέβει μεν από τους ουρανούς, για να κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη. Αλλά αυτός, λέει, θα αποστείλει τους αγγέλους του, και θα ξεχωρίσουν μέσα από τους αμαρτωλούς τους δικαίους και αγίους, και θα τους φέρουν ενώπιόν του. Τους άλλους όμως θα τους αφήσουν στη γη, προφανώς για να τιμωρηθούν. Κάτι τέτοιο υποδηλώνει και ο πάνσοφος Παύλος γράφοντας: «Σας λέω δηλαδή ότι εμείς οι ζωντανοί που θα έχουμε απομείνει, δεν θα προηγηθούμε από όσους έχουν κοιμηθεί, αλλά θα ηχήσει η σάλπιγγα, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν άφθαρτοι, σε μια στιγμή, σε μια ριπή οφθαλμού. Έπειτα εμείς οι ζωντανοί θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες, για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Όπως ακριβώς, λοιπόν, όταν κείτεται ένα νεκρό σώμα, τα σαρκοβόρα πτηνά συρρέουν σε αυτό, έτσι και όταν έλθει ο Υιός του ανθρώπου, τότε ακριβώς όλοι οι αετοί, δηλαδή εκείνοι που πετούν στα υψηλά, και έχουν ανυψωθεί από τα επίγεια και κοσμικά πράγματα, θα συγκεντρωθούν κοντά του.

Επειδή, λοιπόν, ο Χριστός ανέβηκε, οικοδόμησε τη δική του ανάβαση και για εμάς, αν βέβαια είναι αληθινός ο μακάριος Παύλος όταν λέει: «Διότι αυτό σας το λέμε με τον λόγο του Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί, που θα έχουμε απομείνει μέχρι την παρουσία του Κυρίου, δεν θα προλάβουμε αυτούς που έχουν κοιμηθεί. Διότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα καταβεί από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι. Έπειτα εμείς οι ζωντανοί που θα έχουμε απομείνει, θα αρπαγούμε μαζί με αυτούς μέσα σε νεφέλες, για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο». Ανέβηκε, λοιπόν, ως άνθρωπος, για να καταστήσει και σε εμάς που πιστέψαμε βατή την ανάβαση που αρμόζει σε αυτόν και μόνο, επειδή είναι Θεός και εκ Θεού. Ο ίδιος θεμελιώνει την ίδια του την επαγγελία πάνω στη γη. Διότι δεν έχει διαψευστεί καθόλου, αλλά μάλλον θα φέρει σε πέρας όλα όσα μας έχει υποσχεθεί να κατορθώσει. Διότι είπε: «Σας συμφέρει να φύγω εγώ. Διότι, αν δεν φύγω, ο Παράκλητος δεν θα έρθει σε εσάς. Όταν όμως φύγω, θα τον στείλω σε εσάς». Γι' αυτό λοιπόν διέταξε και τους αγίους αποστόλους «να μην απομακρυνθούν από τα Ιεροσόλυμα, αλλά να περιμένουν την επαγγελία του Πατέρα που» άκουσαν από αυτόν. Αλλά εξέχεε πλούσια σε αυτούς τη χάρη. Γι' αυτό και έγιναν «Μάρτυρες της δόξας του και στην Ιερουσαλήμ και στην Ιουδαία» και σε όλη τη γη.

Τα εξαίρετα δε γνωρίσματά της, και εκείνα για τα οποία θα έπρεπε να θαυμάζεται, είναι τα αγαθά του νου, τα καυχήματα της καρδιάς, δηλαδή, ο αγιασμός, η ελπίδα στον Χριστό, η γνησιότητα της πίστης, το θαυμαστό των αρετών, το αξιέπαινο της υπομονής, και το να κυβερνάται από τον ίδιο τον Χριστό και από αυτόν να ποιμαίνεται, και αυτόν να έχει ως καθοδηγητή· «Διότι ένας είναι ο καθοδηγητής μας, ο Χριστός». Αν δε αναστηθούν και οι νεκροί, και «εμείς που ζούμε και απομένουμε, μαζί με αυτούς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο». Και ως όρος Σιών εννοεί την άνω Ιερουσαλήμ, τη μητέρα των πρωτοτόκων, στην οποία και θα είμαστε μαζί με τον ίδιο τον Χριστό. <Και συ, αυχμηρέ πύργε του ποιμνίου, θυγατέρα της Σιών, σε εσένα θα έλθει και θα φθάσει η πρώτη εξουσία, η βασιλεία της Βαβυλώνας στη θυγατέρα Ιερουσαλήμ.> Εξαγγέλλονται μεν τα έργα της αγαθότητας σε εκείνους που έχουν κοπιάσει, και είπε ότι στους κατάλληλους καιρούς θα δεχθεί αυτήν που έχει συντριβεί, και θα την καταστήσει μεγάλο έθνος. Όμως στο μεταξύ την ελέγχει, και για το ότι ταλαιπωρήθηκε ολοκληρωτικά, συντρίφθηκε και αποβλήθηκε, την ονειδίζει προς όφελός της. Διότι, όπως είπε ο μακάριος Παύλος, «Η κατά Θεόν λύπη κατεργάζεται αμεταμέλητη μετάνοια προς σωτηρίαν». Την πλήττει λοιπόν από αγάπη, επειδή, ενώ ήταν δυνατό να μη δοκιμάσει τίποτε από τα λυπηρά, έφθασε σε αυτό με τις δικές της θεληματικές ροπές.

Διότι θα κατέλθει με τους αγίους αγγέλους μέσα στη δόξα του Θεού και Πατρός, για να «κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη»· διότι, όπως γράφει ο θεσπέσιος Παύλος, «Όλοι μας πρέπει να φανερωθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, ώστε ο καθένας να λάβει την ανταπόδοση για όσα έπραξε δια του σώματος, είτε αγαθό είτε φαύλο». Θα έλθει, λοιπόν, λέει, θα έλθει, και όλοι οι άγιοι μαζί του, δηλαδή το καθαρότατο πλήθος των δικών του αγγέλων, οι οποίοι οπωσδήποτε θα τον δορυφορούν και θα του προσφέρουν την υπηρετική τους παράσταση. Διότι Κύριος των πάντων είναι ο Εμμανουήλ, και δοξολογείται από όλους ως Θεός και συνάρχων με Εκείνον που τον γέννησε. Εάν πάλι κάποιος έλεγε ότι και οι ίδιοι οι άγιοι θα παρασταθούν μαζί του, αφού αρπαγούν «μέσα σε νεφέλες για να τον προϋπαντήσουν στον αέρα», μετά βέβαια την εκ νεκρών ανάστασή τους, όπως ακριβώς φρονεί και ο σοφότατος Παύλος, διόλου δεν θα απέκλινε από την εύρεση του ορθού. Διότι κάτι τέτοιο είπε για αυτούς και ο θεσπέσιος Ησαΐας: «Εκεί συναντήθηκαν έλαφοι και είδαν η μία το πρόσωπο της άλλης· παρήλθαν μετρημένες, και καμία από αυτές δεν χάθηκε, η μία δεν αναζήτησε την άλλη, διότι ο Κύριος τους έδωσε εντολή και το Πνεύμα του τις συγκέντρωσε».

Ακόμη δε ανώτερα πράγματα προσδοκούν οι άγιοι, ότι μετά τις επίγειες κακοπάθειες θα τους υποδεχθεί το τρισμακάριο τέλος, η θαυμαστή άνω σκηνή του Θεού και ο εσώτατος οίκος της, στον οποίο θα εισαχθούν υψούμενοι από αγγελικές δυνάμεις, σύμφωνα με όσα λέει ο Σύμμαχος: «Θα μεταφερθώ έως τον οίκο του Θεού»· εξού και το: «Θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλη». Σε αντιδιαστολή προς την αισθητή σκηνή του Μωυσή, ονόμασε θαυμαστή τη νοητή σκηνή, την αληθινή, την οποία έστησε ο Κύριος και όχι άνθρωπος. Εάν δε γίνεται χαρά στους ουρανούς από τους αγγέλους του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, πώς δεν είναι φυσικό, όταν μια ψυχή μετά από επαρκή πνευματική άσκηση ανέρχεται στα επουράνια άγια, να ακούγεται δοξαστική φωνή από το πλήθος εκείνων που πανηγυρίζουν για τη σωτηρία όσων σώζονται;

Ο ίδιος δε ο Θεός των όλων, ο Πατέρας του Χριστού, και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, που κατέβηκε και ανέβηκε και κάθεται μαζί με τον Πατέρα, είθε να φυλάξει τις ψυχές σας, να διατηρήσει άσειστη και άτρεπτη την ελπίδα σας σε Αυτόν που αναστήθηκε, να σας συνεγείρει από τα νεκρά σας αμαρτήματα στην επουράνια δωρεά Του, να σας αξιώσει να αρπαγείτε μέσα σε νεφέλες σε συνάντηση του Κυρίου στον αέρα σε κατάλληλο καιρό, και, μέχρι να έλθει εκείνος ο καιρός της ένδοξης δεύτερης παρουσίας Του, είθε να εγγράψει τα ονόματα όλων σας στη βίβλο των ζώντων, και αφού τα εγγράψει να μην τα εξαλείψει ποτέ. Διότι εξαλείφονται τα ονόματα πολλών που εκπίπτουν. Είθε δε να παράσχει σε όλους σας να πιστεύετε σε Αυτόν που αναστήθηκε, να περιμένετε Αυτόν που αναλήφθηκε και πάλι έρχεται, και έρχεται όχι από τη γη (διότι ασφάλιζε τον εαυτό σου, άνθρωπε, εξαιτίας των πλάνων που πρόκειται να έλθουν), Αυτόν που κάθεται άνω και είναι συμπαρών εδώ μαζί μας, που βλέπει την τάξη του καθενός και το στερέωμα της πίστης. Διότι, επειδή τώρα απουσιάζει κατά σάρκα, μην νομίσεις εξαιτίας αυτού ότι απουσιάζει και κατά πνεύμα. Είναι παρών εδώ ανάμεσά μας, ακούγοντας τα όσα λέγονται γι' Αυτόν και βλέποντας τα όσα νοείς μέσα σου και ερευνώντας νεφρούς και καρδιές. Ο Οποίος και τώρα είναι έτοιμος να προσφέρει στον Πατέρα, εν Αγίω Πνεύματι, εκείνους που προσέρχονται στο βάπτισμα και όλους εσάς, και να πει: «Ιδού εγώ και τα παιδιά που μου έδωσε ο Θεός». Στον Οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

Ας περιμένουμε, λοιπόν, και ας προσδοκούμε τον Κύριο που έρχεται από τους ουρανούς πάνω στις νεφέλες. Αγγελικές σάλπιγγες τότε ηχούν. Οι νεκροί εν Χριστώ πρώτα ανασταίνονται. Οι ζωντανοί ευλαβείς αρπάζονται μέσα σε νεφέλες, λαμβάνοντας ως έπαθλο των κόπων τους το να τιμηθούν πάνω από τα ανθρώπινα μέτρα, επειδή αγωνίστηκαν και πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις. Καθώς γράφει ο απόστολος Παύλος λέγοντας: ότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέβει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι. Έπειτα εμείς που ζούμε, όσοι θα έχουμε απομείνει, θα αρπαγούμε μαζί τους μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο.

Η όντως και αληθινή ζωή, λοιπόν, είναι ο Πατέρας, ο οποίος μέσω του Υιού σε όλους, εν Αγίω Πνεύματι, αναβλύζει τις επουράνιες δωρεές. Χάρη δε στη δική Του φιλανθρωπία και σε εμάς τους ανθρώπους έχουν υποσχεθεί αψευδώς τα αγαθά της αιώνιας ζωής. Και δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε ότι αυτό είναι δυνατό. Διότι δεν πρέπει να πιστεύουμε αποβλέποντας στη δική μας ασθένεια, αλλά στη δική Του δύναμη. Επειδή τα πάντα είναι δυνατά στον Θεό. Και ότι πράγματι αυτό είναι δυνατό, και ότι προσδοκούμε ζωή αιώνια, το λέει βέβαια ο Δανιήλ: «και πολλοί από τους δικαίους θα λάμψουν σαν τα άστρα στους αιώνες και ακόμα περισσότερο». Αλλά και ο Παύλος λέει: «και έτσι πάντοτε θα είμαστε μαζί με τον Κύριο». Διότι το να είναι κανείς πάντοτε μαζί με τον Κύριο υποδηλώνει την αιώνια ζωή. Σαφέστατα δε και ο Σωτήρας στα Ευαγγέλια λέει: «και θα απέλθουν αυτοί σε κόλαση αιώνια, ενώ οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια».

Γι' αυτό, ελάτε και εσείς φιλόχριστοι και φιλόθεοι. Ας προϋπαντήσουμε στην Υπαπαντή του Κυρίου και Δεσπότη όλοι λαμπροί και καθαροί, όχι νομικά, αλλά πνευματικά, χωρίς να τρυφούμε με την κοιλιά, αλλά σκιρτώντας με το πνεύμα, χωρίς να μεθούμε με κρασί, αλλά ζέοντας με το πνεύμα. Έτσι, λαμπροί, ας στολίσουμε λαμπρά σήμερα τις λαμπάδες. Έτσι, ως υιοί του φωτός, ας προσφέρουμε τα κεριά στο αληθινό φως, τον Χριστό, διότι εμφανίστηκε στον κόσμο φως για την αποκάλυψη των εθνών. Γι' αυτό, ως φώτα από φως ας αναλάμψουμε περισσότερο από το χιόνι, έχοντας πήξει περισσότερο από το γάλα, έχοντας ακτινοβολήσει περισσότερο από τον λίθο του ζαφειριού, πετώντας στους ουρανούς περισσότερο από τις άσπιλες περιστερές, έτσι ας βγούμε μέσα σε νεφέλες προς συνάντηση του Θεού.

Ϛ΄. Γι' αυτόν τον λόγο μας δίδαξε εκ των προτέρων ο θεσπέσιος Παύλος ότι και οι άγιοι θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες, όταν έρθει ο Κύριος, ο Οποίος προσδοκάται να έρθει πάνω σε νεφέλη. Διότι, ό,τι αρμόζει στον σαρκωθέντα Θεό εξαιτίας του σώματος, αυτό αρμόζει και σε εκείνους που πρόκειται να θεωθούν διά του πλούτου της χάριτός Του, εφόσον ο Θεός ευδόκησε να κάνει τους ανθρώπους θεούς. Κανείς, λοιπόν, αδελφοί, ας μην υποθέτει ότι η υλικότητα της ανθρώπινης φύσεως, την οποία κοινώνησε ουσιωδώς ο άγιος Λόγος του Θεού και έκανε γνωστή, έχει αλλοιωθεί από τις λάμψεις της θείας και ένδοξης ουσίας Του, αναιρώντας την αλήθεια των δύο φύσεων που υπάρχουν σε Αυτόν αχωρίστως.

Αλίμονο, αλίμονο, αγαπητοί! Ποιος θα έχει το θάρρος εκείνη την ώρα να μην καταδικάζεται από την ίδια του την καρδιά; Συγχωρήστε την αδυναμία μου· διότι νομίζω ότι κάθε πνοή θα τρέμει εκείνη την ώρα. Αλλά η χάρη του Θεού θα ενδυναμώνει και θα χαροποιεί τις καρδιές των δικαίων· και θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες για να τον προϋπαντήσουν. Εκείνοι όμως που έμοιασαν σε εμένα, οι ράθυμοι και οι οκνηροί, θα παραμείνουν τρέμοντας πάνω στη γη.

Διότι υπάρχουν γυναίκες δίκαιες και υπάρχουν άδικες· υπάρχουν δούλοι δίκαιοι και υπάρχουν άδικοι· υπάρχουν ασθενείς δίκαιοι, όπως ο Ιώβ και ο Λάζαρος, και υπάρχουν άδικοι, όπως ο Κάιν και ο Γιεζί. Γι' αυτό λέει, δύο θα βρίσκονται σε κλίνη, φανερώνοντας την ασθένειά τους: οι δίκαιοι παραλαμβάνονται και οι άδικοι αφήνονται. Πώς δε παραλαμβάνονται οι δίκαιοι, ας το πει ο Παύλος: όσοι ζουν εν Κυρίω, θα αρπαγούν μέσα σε νεφέλες στον αέρα, και θα είναι πάντοτε μαζί με τον Κύριο. Πώς αφήνονται οι άδικοι;

Ανέβηκαν ο Αβραάμ και ο Ισαάκ ολομόναχοι στον υποδειχθέντα τόπο· διότι άφησαν το υποζύγιο και τους υπηρέτες στους πρόποδες του όρους. Διότι και κατά την ανάσταση, δύο θα βρίσκονται στον μύλο, η μία θα παραληφθεί και η άλλη θα αφεθεί· οι δούλοι της αμαρτίας εγκαταλείπονται πάνω στη γη, περιμένοντας την κρίση, όπως και κάθε μάταιη κατάσταση και η ευτέλεια του βίου, των οποίων τύπος είναι το υποζύγιο, μην έχοντας τίποτα που να διασώζεται· διότι αφανίζεται μαζί με το σώμα του. Λέει εξάλλου και ο Παύλος ότι θα αρπαχθούμε μέσα σε νεφέλες.

Κάθε πνοή τρέμει και φρίττει. Αλλά η χάρη του Σωτήρος ενισχύει και χαροποιεί τις καρδιές των δικαίων, και αρπάζονται μέσα στις νεφέλες προς συνάντησή του. Όσοι όμως έγιναν όμοιοι με εμένα, οι οκνηροί και αμελείς, παραμένουν τρέμοντας πάνω στη γη.

Η χάρη σου, Κύριε, ας γίνει σε εμάς δύναμη και ας μας ανεβάσει σε νεφέλες, μαζί με τους δικαίους και τους εκλεκτούς, στον αέρα, για να προϋπαντήσουμε εσένα, τον Βασιλιά των πάντων, ώστε, αφού μας υποδεχθούν οι άγιοι Άγγελοι με χαρά και ιλαρό πρόσωπο, να προσκυνήσουμε, όπως οφείλουμε, ενώπιόν σου, Κύριε, και βλέποντας την άρρητη δόξα, γεμάτοι από πολλή χαρά, να αναφωνήσουμε: δόξα σε Εκείνον που έντυσε τους ταπεινούς και τους φθαρτούς με δόξα και αφθαρσία· δόξα σε Εκείνον που δώρισε στους θνητούς την αθανασία· δόξα σε Εκείνον που μας γλίτωσε από το στόμα του λιονταριού και του ολέθριου Εχθρού, και μας εξασφάλισε για την επουράνια βασιλεία του. Και αυτή είναι η ρίζα όλων των αγαθών. Εδώ υπάρχει φως ανέκφραστο, που δεν το διαδέχεται η νύχτα· εδώ χαρά ανείπωτη, που δεν διαλύεται από τη λύπη ή από οτιδήποτε άλλο· εδώ αφθαρσία που δεν υπόκειται στη φθορά· εδώ ζωή που δεν καταλύεται από τον θάνατο. Πράγματι, τώρα απομακρύνθηκε η οδύνη, η λύπη και ο στεναγμός· από τώρα και στο εξής θα είμαστε όλοι μαζί με τον Κύριο.

Βλέπεις, άθλιε, πόσους Αγίους κατέστησες ψεύτες διά του μιαρού σου στόματος; Και όχι μόνο τους Αγίους, αλλά και τον Δεσπότη όλων των Αγίων. Τι θα πράξεις, άθλιε, αφού κατέστησες τον εαυτό σου εχθρό όλων των Αγίων και αποξενωμένο από τον Χριστό, όπως και οι υπόλοιποι που δεν έχουν ελπίδα; Ποιον, λοιπόν, θα παρακαλέσεις; Σε ποιον θα καταφύγεις; Διότι κατέστησες τον εαυτό σου ξένο και του Θεού και των Αγίων. Πώς δεν αισχύνεσαι να εισέλθεις στην εκκλησία του Θεού, όπου ο Παύλος βροντοφωνάζει λέγοντας: ότι ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού θα κατέλθει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς οι ζώντες που θα έχουμε εναπομείνει θα αρπαγούμε μαζί με αυτούς μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουμε τον Κύριο στον αέρα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο; Με ποια χέρια θα υποδεχθείς το τίμιο σώμα του Θεού, και θα το φέρεις στο μιαρό και βλάσφημό σου στόμα, το οποίο ύβρισε τον Δεσπότη;

Ανέφερε δε πρώτη και δεύτερη ανάσταση, επειδή δύο είναι τα τάγματα των Αγίων, των δύο Διαθηκών, θέλοντας να δείξει ότι οι της Καινής Διαθήκης θα αναστηθούν με το πρώτο αξίωμα, και με το δεύτερο οι της Παλαιάς Διαθήκης, παρόλο που η ανάσταση είναι μία και θα πραγματοποιηθεί την ίδια χρονική στιγμή. καθώς είπε και ο Παύλος: διότι θα ηχήσει η σάλπιγγα, και όλοι οι νεκροί θα αναστηθούν. Και ότι ανέφερε δύο τάγματα, πρώτη και δεύτερη ανάσταση, το λέει ο Απόστολος: απαρχή ο Χριστός, έπειτα οι του Χριστού, ύστερα το τέλος. Και ότι πάλι η ανάσταση όλων θα είναι μία και θα γίνει σε έναν καιρό, πάλι ο Παύλος λέει: ότι αυτός ο Χριστός με πρόσταγμα, με φωνή Αρχαγγέλου θα κατεβεί από τον ουρανό, και με σάλπιγγα θα ηχήσει, λέει, και οι νεκροί θα αναστηθούν πρώτα, έπειτα εμείς οι ζωντανοί θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες. Ιδού και τώρα έχει διατυπωθεί η ανάσταση με πρωθύστερο σχήμα. όχι σύμφωνα με την έκθεση της Αποκαλύψεως, αλλά την παραλλάσσει. Διότι εκεί ανέφερε πρώτη την ανάσταση των δικαίων, έπειτα όλων των ανθρώπων, ενώ εδώ πρώτη την ανάσταση όλων, έπειτα των δικαίων. Επομένως, το πρωθύστερο δεν παρέχει κάποια προτεραιότητα. διότι η ερμηνεία επιλύει το ζητούμενο. και ότι αποκαλεί αγιοσύνη τους δικαίους και τον εαυτό του. Και ο Μωυσής είπε: ο Θεός του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ, είναι Θεός ζώντων και όχι νεκρών. ώστε μέσα σε αυτά τα δύο πράγματα να τεκμηριωθεί το γεγονός ότι ειπώθηκαν δύο αναστάσεις, όχι χρονικές, αλλά τακτικές.

Και πώς λέει ο Παύλος ότι, μετά την ανάσταση εκ νεκρών, όλοι εμείς οι ζωντανοί που απομένουμε δεν θα προηγηθούμε από όσους έχουν κοιμηθεί, αλλά αφού αναστηθούν όλοι μαζί, δίκαιοι και άδικοι, δηλαδή ζωντανοί και νεκροί, τότε, λέει, εμείς οι ζωντανοί δεν θα προλάβουμε να κοιμηθούμε, αλλά θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες;

Ο δε Παύλος πεθαίνει επί Νέρωνος και έχει ταφεί στα προάστια της Ρώμης. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε να νομίσει κανείς, ενώ υπάρχει ακόμη πλήθος ανθρώπων πάνω στη γη, ότι ο Χριστός έκανε διαχωρισμό; Το ότι πάλι δεν είπε το «εμείς οι ζωντανοί» με την έννοια ότι κάποιοι δίκαιοι είχαν ήδη αναστηθεί και βασιλεύσει χίλια χρόνια επί της γης και μετέπειτα μετατέθηκαν από τη γη, είναι φανερό από το ότι ο Χριστός δεν είναι μαζί τους στη γη· διότι, αν δεν ήταν μαζί τους, ούτε και θα συμβασίλευαν. Και αν δεν συμβασίλευαν, τότε γιατί αναστήθηκαν; Πώς, λοιπόν, θα εκπληρωθεί ο λόγος της Αποκαλύψεως, αφού ο Ιωάννης είπε ότι ο Χριστός βασιλεύοντας θα ηγηθεί των δικαίων, πράγμα το οποίο βέβαια και θα γίνει;

Διότι, ακόμη και αν ο παράδεισος βρίσκεται επί της γης, και οι δίκαιοι πρόκειται να συμβασιλεύσουν σε αυτόν μαζί με τον Χριστό, ωστόσο και έτσι ο Χριστός θα είναι μαζί τους, επιφαίνοντας ως ήλιος και χωρίς να χωρίζεται από τον Πατέρα. Θα τους καταυγάζει από τους νέους ουρανούς αιώνια και ενεργητικά, ώστε να είναι εύκολη για τους δικαίους η άνοδος προς αυτόν, καθώς και η δική του κάθοδος προς αυτούς. Θα εξυπηρετείται από νεφέλη δόξης, καθώς είπε ο Παύλος: ότι θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες και θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο, είτε στη νέα γη του παραδείσου, είτε στους ουρανούς, όπου βρίσκεται η επουράνια Ιερουσαλήμ. Αυτή είναι η βασιλεία του Χριστού.

Επισημαίνοντας και κάτι άλλο ο Παύλος, ότι ένας Άγγελος σαλπίζοντας με προσταγή του Χριστού θα επιτελέσει την ανάσταση, ώστε όλοι οι άνθρωποι να δουν την παρουσία Του· γι' αυτό τον λόγο άλλωστε είπε: «οι νεκροί θα αναστηθούν πρώτα». Γιατί; Για να δουν τον Χριστό. Στη συνέχεια, επανέφερε τον διαχωρισμό, τον οποίο ανέφερε και ο Χριστός, σε αμνούς και ερίφια. Επομένως, επειδή και ο ίδιος ο Παύλος είναι δίκαιος, γι' αυτό είπε: «εμείς οι ζωντανοί». Γιατί οι Άγιοι ονομάζονται ζωντανοί; Επειδή ο Χριστός είπε: «αυτοί θα πορευθούν σε ζωή αιώνια», και επειδή αποτελεί αξίωμα το να αποκαλούνται οι δίκαιοι ζωντανοί. Ίσως όμως θα πεις: ιδού, και οι άνομοι που κολάζονται αιώνια, δεν ονομάστηκαν ζωντανοί. Αν δεν ήταν στη ζωή, πώς θα κολάζονταν; Αλλά υπονόησε ότι η ζωή των αμαρτωλών είναι νεκρή. Ο Χριστός είπε: «και αυτοί θα πορευθούν σε κόλαση αιώνια».

Ποιος άραγε είναι άξιος να αρπαγεί μέσα σε νεφέλες εκείνη την ώρα με μεγάλη χαρά για να προϋπαντήσει τον Χριστό; Όλοι οι άξιοι αφενός αρπάζονται εν δόξη, ενώ όλοι οι ασεβείς απομένουν κάτω με μεγάλη αισχύνη. Μακαρισμοί και χαρά περιμένουν αυτούς που αγωνίστηκαν εδώ, κόλαση και αισχύνη όλους τους αμαρτωλούς. Μακάριος είναι εκείνος που φρόντισε από αυτήν εδώ τη ζωή να βρεθεί άξιος για την ώρα εκείνη, και άθλιος εκείνος που κατέστησε τον εαυτό του ανάξιο για την ώρα εκείνη. Νεφέλες αρπάζουν όλους τους αγίους από τη γη στον ουρανό, ενώ τους ασεβείς τους αρπάζουν οι Άγγελοι για να τους ρίξουν στο καμίνι του άσβεστου πυρός.

Καὶ σώπα Βαβυλώνα, η αρχαία σύγχυση που ανανεώνεται πάλι σε εμάς· ας φιμωθούν τα Σόδομα και η κραυγή της μεγάλης σου δεινότητας που ανεβαίνει προς τον Θεό· «διότι θα έλθει από τη Σιών ο λυτρωτής και θα απομακρύνει τις ασέβειες από τον Ιακώβ» και «θα σαλπίσει, και οι νεκροί θα αναστηθούν» και «εμείς θα αρπαγούμε προς συνάντησή του στον αέρα»· όπως ακριβώς είπε και ο ανώτερός μας πρεσβύτης και μακάριος Μεθόδιος, επάνω στα οποία και εμείς οικοδομώντας προσθέσαμε. Διότι από τα συμφραζόμενα της κάθε λέξης μπορεί κανείς να δει τα αποτελέσματα. Διότι ο άγιος Απόστολος, διαχωρίζοντας το είδος των δύο τρόπων, το συνένωσε σε μία ελπίδα με το «εμείς θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες προς συνάντησή του», για να δείξει ότι όντως αυτό το σώμα ανασταίνεται και όχι κάποιο άλλο εκτός από αυτό· διότι αυτός που έχει αρπαγεί δεν έχει πεθάνει ακόμη. Και αποδεικνύοντας ότι «δεν θα προλάβουμε την ανάσταση των νεκρών», για να δείξει ότι το ακατόρθωτο στους ανθρώπους είναι εύκολο και δυνατό για τον Θεό («διότι εμείς οι ζωντανοί δεν θα προηγηθούμε των κεκοιμημένων και της δικής τους ανάστασης»), υπέδειξε αυτούς που ζουν και αρπάζονται, ώστε, με βάση τους ζωντανούς, να δείξει ότι τα σώματα εκείνων εγείρονται ακέραια και, από το γεγονός ότι εκείνοι προηγούνται αυτών που απομένουν ζωντανοί, να αποδείξει τη δύναμη του Θεού. «Διότι θα αναστηθούν οι νεκροί και θα εγερθούν όσοι βρίσκονται στα μνημεία», λέει ο προφήτης.

Και «το πρόσωπο» της γης, αναφέρει, δηλαδή την επιφάνειά της, «θα αποκαλύψει», ώστε εκείνοι που είναι σκεπασμένοι μέσα σε αυτήν να βγουν στο φως, υποδηλώνοντας έτσι ο λόγος τον τρόπο της ανάστασης των νεκρών. «Και θα διασπείρει όσους κατοικούν σε αυτήν», ή, σύμφωνα με τον Ακύλα και τον Θεοδοτίωνα, «θα διασκορπίσει», τον καθένα σε διαφορετικό μέρος, σε αναλογία με τις πράξεις του καθενός. Διότι «υπάρχουν πολλές μονές κοντά στον Πατέρα», και ο κόσμος του Θεού είναι μεγάλος και ευρύς, ώστε να δύναται να υποδεχθεί όλες τις ψυχές που έζησαν από αιώνων επί της γης, με τους μεν ασεβείς να λαμβάνουν ως κλήρο τον Άδη και τα υπόγεια οικητήρια, σκοτεινά και αόρατα βάθη, σύμφωνα με το: «θα εισέλθουν στα κατώτατα της γης· θα παραδοθούν στη δύναμη της ρομφαίας, θα γίνουν μερίδια για τις αλεπούδες», τους δε ευσεβείς να «αρπάζονται μέσα σε νεφέλες για να προϋπαντήσουν τον Κύριο στον αέρα και έτσι να βρίσκονται πάντοτε μαζί με τον Κύριο». Και όταν «αποκαλυφθούν» τα σώματα που έχουν κρυφτεί μέσα στη γη, αυτοί που πρόκειται να κριθούν «θα παρασταθούν όλοι» εξίσου «ενώπιον του βήματος» του μεγάλου Κριτή, ώστε να μη διαφέρουν σε τίποτα εκείνοι που κατά τον θνητό βίο θεωρήθηκε κάποτε ότι κατείχαν κάτι περισσότερο, είτε σε αξίωμα είτε σε καταγωγή είτε σε πλούτο, από τους κατώτερούς τους· διότι τότε «όλοι» εξίσου «θα παρασταθούν στο βήμα του Χριστού». Με όμοιο τρόπο ο «ιερέας», και παρόμοια με τον «ιερέα» ο «λαός», και όλοι οι όμοιοι· «επειδή δεν υπάρχει προσωποληψία εκ μέρους του Θεού».

Και όπως παλαιότερα αυτό είχε εδραιωθεί στους Ιουδαίους, κατά την εποχή που ήκμαζαν ανάμεσά τους προφήτες και δίκαιοι και πλήθος θεοσεβών και θεοφιλών ανδρών, και ήταν πραγματικά πόλη του Θεού η θεοσέβεια που επιτελούνταν ανάμεσά τους σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αλλά επειδή όλοι όσοι ήταν ανάμεσά τους, αφού τελειώθηκαν προσδοκώντας την παρουσία του Χριστού που εξαγγελλόταν μέσω των προφητών, αναχωρούσαν από αυτήν τη ζωή, ήλπιζαν όμως ότι Αυτός θα κατέβαινε «μέχρι θανάτου» για τη δική τους σωτηρία. Για τον λόγο αυτό, επειδή «κάθονταν στο σκοτάδι», ο Λόγος τούς ευαγγελίζεται την παρουσία του φωτός λέγοντας: «Φωτίζου, Ιερουσαλήμ, διότι έχει έλθει το φως σου», ώστε αυτά να μπορούν να εκπληρωθούν κατά την πρώτη παρουσία του Σωτήρα μας, αλλά βεβαίως να βρουν την τελική τους εκπλήρωση και κατά τη δεύτερη και ένδοξη θεοφάνειά Του. Όπως είναι φυσικό, τότε δεν θα υπάρχει πλέον ούτε ήλιος, ούτε σελήνη, ούτε αστέρια, αλλά θα αρκεί ο ίδιος ο Χριστός του Θεού, «το αληθινό φως» και «ο ήλιος της δικαιοσύνης», για τον φωτισμό των ψυχών εκείνων που θα καταξιωθούν τη βασιλεία Του. Διότι τότε, σύμφωνα με τον ιερό Απόστολο, «ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα και με φωνή αρχαγγέλου θα κατέβει από τον ουρανό, και οι νεκροί εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτοι, έπειτα εμείς που απομένουμε ζωντανοί, θα αρπαγούμε μαζί με αυτούς μέσα σε νεφέλη για να συναντήσουμε τον Κύριο στον αέρα· και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο».

Τα επόμενα προστίθενται εκ μέρους αυτών των ιδίων, μέσω των οποίων λέγεται: «ποιοι είναι αυτοί που πετούν σαν νεφέλες και σαν περιστέρια με τα μικρά τους προς εμένα;». Και αυτό θα το κατανοήσουμε στρέφοντας την προσοχή μας στη φωνή του Παύλου, η οποία διδάσκει ότι «εμείς που ζούμε και απομένουμε κατά την παρουσία του Χριστού θα αρπαγούμε μέσα σε νεφέλες σε προϋπάντηση του Κυρίου στον αέρα· και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριο», έχοντας δηλαδή ενωθεί και συγκαταλεχθεί στη χορεία εκείνων από τον παλαιότερο λαό που έχουν διαπρέψει στην αρετή. Γι' αυτό, θαυμάζοντας τη χάρη του Χριστού που εκχύθηκε στους ανθρώπους και το πλήθος αυτών που σώζονται από τα έθνη, καθώς και το πέταγμά τους προς τους ουρανούς μετά την έξοδό τους από τη ζωή, λένε: «ποιοι είναι αυτοί που πετούν σαν νεφέλες και σαν περιστέρια με τα μικρά τους προς εμένα; εμένα περίμεναν οι νήσοι»· διότι με τον όρο «νήσους» ο λόγος πολλές φορές και στα προηγούμενα υπονοούσε τις εκκλησίες. Επειδή, λοιπόν, τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί στους πατέρες τις προσδοκούσαν οι εκκλησίες του Θεού μελετώντας τις προφητείες, δικαιολογημένα λέει: «εμένα περίμεναν οι νήσοι», αλλά «και τα πλοία της Θαρσείς πρώτα, για να φέρουν τα τέκνα σου»· ως «πλοία της Θαρσείς» υπονοεί τα σώματα, με τα οποία διέπλευσαν οι ψυχές κατά τον θνητό βίο. Η Θαρσείς, εξάλλου, ήταν χώρα αλλοφύλων· γι' αυτό, σχετικά με τους αλλόφυλους απίστους έχει ειπωθεί κάπου: «με βίαιο άνεμο θα συντρίψεις τα πλοία της Θαρσείς».