Οὐκ ἔληγεν οὖν ὁ μέγας Μεθόδιος πᾶσαν νουθεσίαν τοῖς ἄρχουσι προσάγων ἑκάστοτε, καὶ τοῦτο μὲν πρὸς βίον σεμνὸν ὁδηγῶν, τοῦτο δὲ τὸ τῆς ἐκκλησίας ἀπαραποίητον δόγμα παρατιθεὶς οἷόν τι νόμισμα βασιλικὸν καὶ ἀκίβδηλον, καὶ ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν ἐνσφραγίζων ἀνεπιβούλευτόν τε καὶ ἄσυλον· ἦσαν γὰρ ἦσαν οἱ τοῦτο καὶ τότε παραχαράττοντες καὶ μετακινοῦντες ὅρια, ἃ οἱ πατέρες ἡμῶν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ θεοῦ ἔθεντο καὶ τῇ ὑπὸ τῶν Φράγγων εἰσαγομένῃ παραφθορᾷ πολλοὶ τὰς ψυχὰς ἐβλάπτοντο, οἳ τὸν μὲν υἱὸν γεννηθῆναι ἐκ πατρός, τὸ δὲ πνεῦμα ἐκ τοῦ υἱοῦ ἐκπορεύεσθαι διετείνοντο, οἷς ὁ ἅγιος ἀνθιστάμενος τοῦτο μὲν ἐκ τῶν τοῦ κυρίου λόγων, τοῦτο δὲ ἐκ φωνῶν πατρικῶν λογισμοὺς καθῄρει καὶ πᾶν ὕψωμα τούτων κατὰ τῆς θείας γνώσεως ἐπαιρόμενον, πολλοὺς δὲ καὶ ᾐχμαλώτιζεν εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ, μετατιθεὶς ἀπὸ τῆς πλάνου δόξης ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν καὶ ἀμώμητον καὶ τιμίους ἐξάγων ἐξ ἀναξίων καὶ διὰ τοῦτο στόμα θεοῦ καὶ γινόμενος καὶ λεγόμενος· ὅθεν τοῖς πιστοῖς καθ’ ἑκάστην πλατυσμὸς ἐπεγίνετο, καὶ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ ηὔξανεν, ὃ περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων διδαχῆς Λουκᾶ λέγοντος ἀκηκόαμεν, εἰ βούλει δέ μοι ἐκεῖνο τὸ παλαιόν, ὁ μὲν οἶκος Δαβὶδ ἐπορεύετο, ὁ δὲ οἶκος Σαοὺλ ὑπεπόδιζε καθ’ ἑκάστην ἐλλαττονούμενος.
Μετάφραση
Δεν έπαυε λοιπόν ο μέγας Μεθόδιος να απευθύνει διαρκώς κάθε είδους νουθεσία στους άρχοντες, και αφενός μεν να τους καθοδηγεί προς έναν σεμνό βίο, αφετέρου δε να τους παραθέτει το ανόθευτο δόγμα της εκκλησίας σαν ένα γνήσιο και βασιλικό νόμισμα, ενσφραγίζοντάς το στις ψυχές τους ασφαλές και απαραβίαστο. Διότι υπήρχαν, ναι, υπήρχαν και τότε εκείνοι που το παραχάρασσαν αυτό και μετέβαλαν τα όρια, τα οποία οι πατέρες μας έθεσαν στην εκκλησία του Θεού, και πολλοί έβλαπταν τις ψυχές τους από την παραφθορά που εισήγαγαν οι Φράγκοι, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι ο μεν Υιός γεννήθηκε από τον Πατέρα, το δε Πνεύμα εκπορεύεται από τον Υιό. Σε αυτούς ο άγιος αντιστεκόταν, αφενός μεν με τα λόγια του Κυρίου, αφετέρου δε με πατερικές φωνές, και κατέρριπτε τους συλλογισμούς τους και κάθε ύψωμα που υψωνόταν εναντίον της θείας γνώσης, και πολλούς αιχμαλώτιζε στην υπακοή του Χριστού, μεταφέροντάς τους από την πλανεμένη πίστη στην αληθινή και άμωμη, αναδεικνύοντας τίμιους ανθρώπους από ανάξιους, και γι' αυτό γινόταν και αποκαλούνταν στόμα Θεού. Εξαιτίας αυτού, οι πιστοί καθημερινά πληθύνονταν και ο λόγος του Θεού αυξανόταν, πράγμα που έχουμε ακούσει να λέει ο Λουκάς για τη διδαχή των αποστόλων, ή, αν προτιμάς εκείνο το παλαιό ρητό, ο μεν οίκος του Δαβίδ προόδευε, ο δε οίκος του Σαούλ υποχωρούσε, ελαττούμενος καθημερινά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες