Οὐχ αἷμα ἐκενώσατε ἐξ αἰκισμῶν; Οὐχὶ καί τινες τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐτελειώθησαν ἀθλητικῶς; Τοιοῦτον οὖν τὸ καύχημα ἡμῶν ἐν Κυρίῳ, καὶ τοιοῦτον τὸ δώρημα· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἕως τέλους οὐκ ἀσφαλὴς ὁ μακαρισμὸς τῷ ἀνθρώπῳ διὰ τὸ εὐμετάτρεπτον καὶ τὸ μὴ εἰδέναι τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα, παρακαλῶ, στήκετε ἐν Κυρίῳ ἀκλινεῖς καὶ ἀπερίτρεπτοι, ὡς «Ἐν ἑνὶ πνεύματι, ἐν μιᾷ ψυχῇ συναθλοῦντες τῇ πίστει τοῦ εὐαγγελίου, ἐν μηδενὶ πτυρόμενοι ὑπὸ τῶν ἀντικειμένων,» «μηδὲ διδόντες προσκοπὴν ἐν μηδενί· ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι,» ἐν ὑπακοῇ, ἐν ταπεινοφροσύνῃ, ἐν πραότητι, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ. «Ὑπομονῆς γὰρ χρῄζετε, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν· ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ.» Εἰ δὲ ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ, τί ἀπεχθανόμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι, καὶ οὐχὶ μᾶλλον αἱρούμεθα καθ’ ἡμέραν ἀποθνήσκειν ὑπὲρ τοῦ Δεσπότου; γέγραπται γάρ· «Εἰ συναπεθάνομεν καὶ συζήσομεν· εἰ ὑπομένομεν, καὶ συμβασιλεύσομεν· εἰ ἀρνούμεθα, κἀκεῖνος ἀρνήσεται ἡμᾶς· εἰ ἀπιστοῦμεν, ἐκεῖνος πιστὸς μένει· ἀρνήσασθαι ἑαυτὸν οὐ δύναται.» Ἡλίκην χαρὰν ἕξουσιν οἱ ἅγιοι, ἡνίκα ἴδωσι τὸν Κύριον «ἀπ’ οὐρανοῦ ἐρχόμενον μετ’ ἀγγέλων δυνάμεως αὐτοῦ,» ἐν χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ προσκαλούμενον αὐτούς, στεφανοῦντα, συνεσόμενον αὐτοῖς εἰς αἰῶνα αἰῶνος;
Μετάφραση
Δεν χύσατε αίμα από τα βασανιστήρια; Μήπως και κάποιοι από τους αδελφούς μας δεν τελειώθηκαν μαρτυρικά; Τέτοιο λοιπόν είναι το καύχημά μας εν Κυρίω, και τέτοιο το δώρο· αλλά επειδή μέχρι το τέλος δεν είναι ασφαλής ο μακαρισμός για τον άνθρωπο, εξαιτίας του ευμετάβλητου της φύσης του και του ότι δεν γνωρίζει τι θα φέρει η αυριανή ημέρα, παρακαλώ, να στέκεστε εν Κυρίω ακλόνητοι και αμετακίνητοι, «σε ένα πνεύμα, με μία ψυχή συναγωνιζόμενοι για την πίστη του ευαγγελίου, χωρίς να πτοείστε σε τίποτα από τους εναντιούμενους», «μη δίνοντας σε τίποτα αφορμή για σκάνδαλο· αλλά σε όλα συνιστώντας τους εαυτούς σας ως διάκονοι του Θεού», με υπακοή, με ταπεινοφροσύνη, με πραότητα, με μακροθυμία, με πολλή υπομονή. «Διότι έχετε ανάγκη από υπομονή, ώστε, αφού κάνετε το θέλημα του Θεού, να λάβετε την υπόσχεση· διότι ακόμα λίγο, πολύ λίγο χρόνο, και αυτός που έρχεται θα φτάσει και δεν θα καθυστερήσει». Αν όμως πρόκειται να έρθει και να μην καθυστερήσει, γιατί δυσανασχετούμε στις θλίψεις, και δεν προτιμούμε μάλλον να πεθαίνουμε καθημερινά για τον Δεσπότη Χριστό; Διότι είναι γραμμένο: «Αν πεθάναμε μαζί του, θα ζήσουμε και μαζί του· αν υπομένουμε, θα συμβασιλεύσουμε· αν τον αρνηθούμε, και εκείνος θα μας αρνηθεί· αν απιστήσουμε, εκείνος μένει πιστός· δεν μπορεί να αρνηθεί τον εαυτό του». Πόση χαρά θα έχουν οι άγιοι, όταν δουν τον Κύριο να «έρχεται από τον ουρανό με τους αγγέλους της δυνάμεώς του», και με ανείπωτη χαρά να τους προσκαλεί, να τους στεφανώνει, και να είναι μαζί τους στους αιώνες των αιώνων;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες