Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ 4:42

Τα δε αυθάδη παιδιά τα εξολόθρευσε με θηρία· στον διψασμένο στρατό ανέβλυσε ρεύματα υδάτων από την Εδώμ· διέσωσε μία γυναίκα από το χρέος με πηγές ελαίου· στη δε Σουναμίτιδα χάρισε παιδί που δεν είχε, και το ανέστησε πάλι από τους νεκρούς. Ανέκοψε τη φθορά από το χόρτο, και σε πολλούς απέκρουσε τον λιμό με λιγοστή τροφή.

Εκείνος όμως οργίζεται με τον βασιλιά του Ισραήλ και είπε ότι δεν θα καταδεχόταν ούτε να τον δει, αν δεν βρισκόταν εκεί ο βασιλιάς του Ιούδα. Και όχι μόνο τους προείπε ότι θα έχουν αφθονία νερού, αλλά και ότι θα κατακτήσουν τη χώρα των Μωαβιτών, όπως και έγινε· και σε τέτοια συμφορά περιήλθε ο βασιλιάς των Μωαβιτών, ώστε έσφαξε τον γιο του πάνω στο τείχος. Εδώ αναφέρεται η γυναίκα της οποίας πολλαπλασίασε το λάδι, καθώς και η Σωμανίτιδα, στην οποία χάρισε γιο με την προσευχή του, και όταν αυτός πέθανε, τον ανέστησε. Όταν έγινε λιμός, αφαίρεσε την πικρία που υπήρχε στο καζάνι, και έθρεψε εκατό άνδρες στο όνομα του Θεού με είκοσι κρίθινα ψωμιά. Ο Νεεμάν, ο στρατηγός του βασιλιά των Σύρων, προσβλήθηκε από λέπρα· και πηγαίνοντας στον βασιλιά του Ισραήλ ζητούσε θεραπεία. Εκείνος όμως βρέθηκε σε αμηχανία και έσκισε τα ιμάτιά του. Ο Ελισσαίος στέλνει να τον καλέσουν και του παραγγέλλει να βαπτιστεί στον Ιορδάνη επτά φορές. Εκείνος στην αρχή δίστασε και δεν πίστευε ότι θα θεραπευτεί· αργότερα όμως, αφού παρακλήθηκε από τους υπηρέτες του, βαπτίζεται και θεραπεύεται, και έδωσε δώρα στον Ελισσαίο.

Διαφορετικά δεν θα είχαμε πατήσει καθόλου το πόδι μας στην ανατολική γη, αποφεύγοντας την πορεία με τέτοιους ανθρώπους και αναζητώντας, σαν τον παλαιό Βελλεροφόντη, το Ηλύσιον πεδίον ή τον έσχατο σταθμό του Ιερεμία. Βεβαίως δεν γίναμε βάρος σε κανέναν, ελπίζοντας μόνο στον Πατέρα Θεό που χορηγεί την τροφή σε όλους, ο οποίος παλαιότερα μέσω του Ελισσαίου με λίγα σύκα και κρίθινους άρτους έθρεψε εκατό άνδρες, και αργότερα ο ίδιος με ακόμη λιγότερα προσέφερε γεύμα σε μυριάδες πεινασμένων και έδωσε στους μαθητές του που διηύθυναν το συμπόσιο να συλλέξουν τα υπολείμματα του χορτασμού που ήταν περισσότερα από όσα είχαν φαγωθεί, επιτελώντας έτσι πάνω σε ένα εξαιρετικό θαύμα ένα άλλο ακόμη πιο εξαιρετικό. Γι' αυτό, συναναστρεφόμενοι με αυτούς μόνο σύμφωνα με ό,τι επέβαλλε ο νόμος, από τότε που επιλέξαμε να παροικούμε ως αιχμάλωτοι στη Νίκαια, η οποία κατέχει τα πρωτεία στην επαρχία των Βιθυνών δίπλα στην Ασκανία λίμνη, αν και συγκεντρωνόμασταν στους ίδιους ναούς, κατά τα άλλα δεν είχαμε καμία απολύτως επαφή μαζί τους.