Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 12:22

3 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ εἶπε Δαυίδ· ἐν τῷ τὸ παιδάριον ἔτι ζῆν ἐνήστευσα καὶ ἔκλαυσα, ὅτι εἶπα· τίς οἶδεν εἰ ἐλεήσει με Κύριος καὶ ζήσεται τὸ παιδάριον;

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Πρὸς Σταγείριον δαιμονῶντα
ἐπ᾽ ἐμὲ ἐγένετο ταῦτα πάντα· καὶ ὀδυρόμενος ὅτι μετὰ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸν Συμεῶνα ἐπεχείρουν καὶ τὸν Βενιαμὶν ἀποσπάσαι αὐτοῦ, καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτι πάντα πείσεται μᾶλλον ἢ ἀφέξεται τοῦ παιδὸς, νικηθεὶς ὕστερον αὐτὸς αὐτὸν ταῖς ἑαυτοῦ χερσὶν ἐξεδίδου λέγων· Καὶ τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν λάβετε, καὶ ἀναστάντες κατάβητε πρὸς τὸν ἄνθρωπον· ὁ δὲ Θεός μου δῴη ὑμῖν χάριν ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἀποστείλαι τὸν ἀδελφὸν ὑμῶν τὸν ἕνα, καὶ τὸν Βενιαμίν· ἐγὼ μὲν γὰρ καθάπερ ἠτέκνωμαι, ἠτέκνωμαι. Οὕτω σφόδρα τοῖς πολλοῖς ἐκρατήθη κακοῖς, ὡς καὶ τῶν σπλάγχνων σπαραττομένων, καὶ κατὰ μικρὸν ἐλαττουμένων αὐτῷ τῶν παίδων, ἅπαντα ὑπομένειν τῇ τῶν μειζόνων ὑπερβολῇ· καὶ γὰρ μείζων αὐτὸν ἀθυμία κατεῖχεν ὑπὲρ τούτων τῆς ὑπὲρ τοῦ Ἰωσήφ. Ἡ μὲν γὰρ οὐκ ἔχουσα προσδοκίαν διορθώσεως συμφορὰ, εἰ καὶ σφοδρὰς φέρει τὰς ἀθυμίας ἡμῖν, ἀλλ᾽ ὅμως ταχέως αὐτὰς ἐξωθεῖ, εἰς ἀπόγνωσιν ἐμβαλοῦσα τὸν λογισμόν· ἡ δὲ ἔτι μετέωρος οὖσα οὐκ ἀφίησιν ἀναπαύσασθαι τὴν ψυχὴν, τῇ τῶν μελλόντων ἀδηλίᾳ ἐπιτείνουσα ἀεὶ καὶ ἀνανεοῦσα τὴν ἀγωνίαν ἡμῖν. Καὶ τοῦτο ἄν τις μάθοι καλῶς ἀπὸ τοῦ μακαρίου Δαβὶδ, ὃς ἔτι ζῶντος μὲν ἐθρήνει τοῦ παιδὸς, τελευτήσαντος δὲ ἀνῆκε τοῦ πένθους ἑαυτόν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Σε εμένα συνέβησαν όλα αυτά»· και ενώ θρηνούσε διότι, μετά τον Ιωσήφ και τον Συμεών, επιχειρούσαν να του αποσπάσουν και τον Βενιαμίν, και ενώ έδειχνε ότι θα προτιμούσε να υποστεί τα πάντα παρά να αποχωριστεί το παιδί, στο τέλος, αφού κάμφθηκε, ο ίδιος τον παρέδωσε με τα ίδια του τα χέρια, λέγοντας: «Πάρτε και τον αδελφό σας, σηκωθείτε και κατεβείτε προς τον άνθρωπο. Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου και να σας επιστρέψει τον άλλον σας αδελφό και τον Βενιαμίν· εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, ας μείνω άτεκνος». Τόσο πολύ κυριεύθηκε από τα πολλά δεινά ώστε, αν και τα σπλάγχνα του σπαράζονταν και τα παιδιά του λιγόστευαν σιγά σιγά, τα υπέμενε όλα μπροστά στην υπερβολή των μεγαλύτερων κακών· διότι τον κατείχε μεγαλύτερη θλίψη για αυτούς παρά για τον Ιωσήφ. Επειδή η συμφορά που δεν προσφέρει καμία ελπίδα διόρθωσης, αν και μας προκαλεί σφοδρή θλίψη, εντούτοις γρήγορα την απομακρύνει ρίχνοντας τον λογισμό στην απόγνωση· ενώ η συμφορά που παραμένει ακόμη μετέωρη δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει, εντείνοντας και ανανεώνοντας διαρκώς την αγωνία μας λόγω της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Και αυτό θα μπορούσε να το κατανοήσει κανείς πολύ καλά από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος θρηνούσε όσο το παιδί του βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν όμως πέθανε, απαλλάχθηκε από το πένθος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
Καὶ εἶπε Δαβίδ· Ἐν τῷ τὸ παιδάριον ἔτι ζῇν ἐνήστευσα, καὶ ἔκλαυσα, ὅτι εἶπα, Τίς οἶδεν εἰ ἐλεήσει με Κύριος, καὶ ζήσεται τὸ παιδάριον; Καὶ νῦν τέθνηκεν, ἵνα τί τοῦτο ἐγὼ νηστεύσω; μὴ δυνήσομαι ἐπιστρέψαι αὐτὸν ἔτι; Ἐγὼ πορεύσομαι πρὸς αὐτὸν, καὶ αὐτὸς οὐκ ἀναστρέψει πρός με.» «Συνετέλεσαν ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν, ἐν δὲ ἀναπαύσει ᾅδου ἐκοιμήθησαν.» «Ἐκεῖ ἀναπαύσονται κατάκοποι τῷ σώματι, ὁμοθυμαδὸν οἱ αἰώνιοι οὐκ ἤκουσαν φωνὴν φορολόγου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και είπε ο Δαβίδ: «Όσο το παιδί ζούσε ακόμη, νήστεψα και έκλαψα, επειδή είπα: Ποιος ξέρει εάν θα με ελεήσει ο Κύριος και το παιδί θα ζήσει; Τώρα όμως πέθανε, για ποιον λόγο εγώ να νηστέψω; Μήπως θα μπορέσω να το φέρω πάλι πίσω; Εγώ θα πορευθώ προς αυτό, ενώ αυτό δεν θα επιστρέψει σε μένα.» «Ολοκλήρωσαν τον βίο τους μέσα σε αγαθά, και κοιμήθηκαν με ανάπαυση στον άδη.» «Εκεί αναπαύονται όσοι είναι κατάκοποι στο σώμα, ομόθυμα οι αιώνιοι δεν άκουσαν φωνή φοροεισπράκτορα.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Φώτιος Ἐπιστολαὶ καὶ Ἀμφιλόχια
Ἐνόσει ποτὲ παιδίον τοῦ μεγάλου βασιλέως Δαυίδ, καὶ ἡ νόσος τὸν τάφον ἐδείκνυ· ὁ δὲ συμφορὰν τὴν νόσον ποιούμενος πρηνὴς ἔκειτο καὶ δάκρυσιν ἐξεμειλίσσετο τὸ θεῖον, τροφῆς τε αὐτῆς ἀπεχόμενος καὶ τῆς ἄλλης ἐπιμελείας τοῦ σώματος· ἀλλ’ ὅτε τὸ παιδίον ἀπῆλθεν, αὐτίκα συναπέθετο καὶ τὴν λύπην. πρὶν μὲν γὰρ ἱκέτευεν παραμένειν τὸ φυὲν τῶν σπλάγχνων· ἐπεὶ δὲ κρίναντα τὴν ἀναχώρησιν τὸν πλάστην εἶδεν, οὐκ ἐτόλμησεν τοῦ κριτοῦ τὴν ψῆφον ἐγκαθυβρίσαι τῷ πένθει, ἀλλ’ ἀνώτερον ἑαυτὸν πάσης παρασκευασάμενος κατηφείας, εὐχαριστηρίους ἠφίει φωνὰς καὶ τῆς συνήθους εἴχετο διαίτης. οὕτω χρὴ διατίθεσθαι καὶ ἡμᾶς. ἀσθενεῖ παιδίον, συγγενὴς ἄλλος ἢ τῶν φίλων τις, καὶ ἡ νόσος θάνατον ὠδίνει; δέομαι θεοῦ παρελθεῖν τὴν νόσον, δοῦναι παρεῖναι τὸ ποθούμενον τοῖς ποθοῦσιν. ἀλλ’ ἄμεινον αὐτὸς τὴν μετάστασιν ἡγεῖται; εὐχαριστεῖν λοιπὸν οἷς ᾠκονόμησεν προσήκει, στέργειν τὸ πραχθέν, καὶ μὴ τῷ θρήνῳ καὶ τοῖς ὀδυρμοῖς ἐγκαθυβρίζειν τὴν κρίσιν τοῦ κτίσαντος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κάποτε αρρώστησε ένα παιδί του μεγάλου βασιλιά Δαβίδ, και η αρρώστια προμήνυε τον θάνατο. Και εκείνος, θεωρώντας την ασθένεια συμφορά, έπεσε πρηνής και με δάκρυα προσπαθούσε να εξευμενίσει το Θείο, απέχοντας από την τροφή και από κάθε άλλη φροντίδα του σώματος. Αλλά όταν το παιδί πέθανε, αμέσως απέβαλε και τη λύπη. Διότι προηγουμένως ικέτευε να παραμείνει στη ζωή το σπλάχνο του. Επειδή όμως είδε ότι ο Πλάστης αποφάσισε την αναχώρησή του, δεν τόλμησε να προσβάλει την απόφαση του Κριτή με το πένθος, αλλά, καθιστώντας τον εαυτό του ανώτερο από κάθε κατήφεια, ανέπεμπε ευχαριστήριους λόγους και επανήλθε στον συνηθισμένο του τρόπο ζωής. Έτσι πρέπει να διακείμεθα και εμείς. Αρρωσταίνει ένα παιδί, κάποιος συγγενής ή ένας από τους φίλους, και η αρρώστια εγκυμονεί θάνατο; Παρακαλώ τον Θεό να παρέλθει η ασθένεια, να επιτρέψει να παραμείνει το αγαπημένο πρόσωπο σε αυτούς που το αγαπούν. Αν όμως Εκείνος θεωρεί καλύτερη τη μετάστασή του; Τότε αρμόζει να ευχαριστούμε για όσα οικονόμησε, να αποδεχόμαστε αυτό που συνέβη, και να μην προσβάλλουμε με θρήνους και οδυρμούς την κρίση του Κτίστη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες