Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 12:23

Ούτε όμως μάντεις έφερε ούτε γητευτές, αν και υπήρχαν τότε· και αυτό το φανερώνει η περίπτωση του Σαούλ· αντίθετα, ικέτευε τον Θεό. Αυτό να κάνεις και εσύ· ό,τι έπραξε ο δίκαιος, πράξε και εσύ· τα ίδια λόγια να πεις, όταν πεθάνει το παιδί: «Εγώ θα πάω προς αυτό, εκείνο όμως δεν θα επιστρέψει σε εμένα». Αυτό είναι γνώρισμα φιλοσοφίας, αυτό είναι γνώρισμα φιλοστοργίας.

«Σε εμένα συνέβησαν όλα αυτά»· και ενώ θρηνούσε διότι, μετά τον Ιωσήφ και τον Συμεών, επιχειρούσαν να του αποσπάσουν και τον Βενιαμίν, και ενώ έδειχνε ότι θα προτιμούσε να υποστεί τα πάντα παρά να αποχωριστεί το παιδί, στο τέλος, αφού κάμφθηκε, ο ίδιος τον παρέδωσε με τα ίδια του τα χέρια, λέγοντας: «Πάρτε και τον αδελφό σας, σηκωθείτε και κατεβείτε προς τον άνθρωπο. Είθε ο Θεός μου να σας δώσει χάρη ενώπιον του ανθρώπου και να σας επιστρέψει τον άλλον σας αδελφό και τον Βενιαμίν· εγώ δε, όπως έμεινα άτεκνος, ας μείνω άτεκνος». Τόσο πολύ κυριεύθηκε από τα πολλά δεινά ώστε, αν και τα σπλάγχνα του σπαράζονταν και τα παιδιά του λιγόστευαν σιγά σιγά, τα υπέμενε όλα μπροστά στην υπερβολή των μεγαλύτερων κακών· διότι τον κατείχε μεγαλύτερη θλίψη για αυτούς παρά για τον Ιωσήφ. Επειδή η συμφορά που δεν προσφέρει καμία ελπίδα διόρθωσης, αν και μας προκαλεί σφοδρή θλίψη, εντούτοις γρήγορα την απομακρύνει ρίχνοντας τον λογισμό στην απόγνωση· ενώ η συμφορά που παραμένει ακόμη μετέωρη δεν αφήνει την ψυχή να ησυχάσει, εντείνοντας και ανανεώνοντας διαρκώς την αγωνία μας λόγω της αβεβαιότητας του μέλλοντος. Και αυτό θα μπορούσε να το κατανοήσει κανείς πολύ καλά από τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος θρηνούσε όσο το παιδί του βρισκόταν ακόμη στη ζωή, όταν όμως πέθανε, απαλλάχθηκε από το πένθος.

Και είπε ο Δαβίδ: «Όσο το παιδί ζούσε ακόμη, νήστεψα και έκλαψα, επειδή είπα: Ποιος ξέρει εάν θα με ελεήσει ο Κύριος και το παιδί θα ζήσει; Τώρα όμως πέθανε, για ποιον λόγο εγώ να νηστέψω; Μήπως θα μπορέσω να το φέρω πάλι πίσω; Εγώ θα πορευθώ προς αυτό, ενώ αυτό δεν θα επιστρέψει σε μένα.» «Ολοκλήρωσαν τον βίο τους μέσα σε αγαθά, και κοιμήθηκαν με ανάπαυση στον άδη.» «Εκεί αναπαύονται όσοι είναι κατάκοποι στο σώμα, ομόθυμα οι αιώνιοι δεν άκουσαν φωνή φοροεισπράκτορα.»

Κάποτε αρρώστησε ένα παιδί του μεγάλου βασιλιά Δαβίδ, και η αρρώστια προμήνυε τον θάνατο. Και εκείνος, θεωρώντας την ασθένεια συμφορά, έπεσε πρηνής και με δάκρυα προσπαθούσε να εξευμενίσει το Θείο, απέχοντας από την τροφή και από κάθε άλλη φροντίδα του σώματος. Αλλά όταν το παιδί πέθανε, αμέσως απέβαλε και τη λύπη. Διότι προηγουμένως ικέτευε να παραμείνει στη ζωή το σπλάχνο του. Επειδή όμως είδε ότι ο Πλάστης αποφάσισε την αναχώρησή του, δεν τόλμησε να προσβάλει την απόφαση του Κριτή με το πένθος, αλλά, καθιστώντας τον εαυτό του ανώτερο από κάθε κατήφεια, ανέπεμπε ευχαριστήριους λόγους και επανήλθε στον συνηθισμένο του τρόπο ζωής. Έτσι πρέπει να διακείμεθα και εμείς. Αρρωσταίνει ένα παιδί, κάποιος συγγενής ή ένας από τους φίλους, και η αρρώστια εγκυμονεί θάνατο; Παρακαλώ τον Θεό να παρέλθει η ασθένεια, να επιτρέψει να παραμείνει το αγαπημένο πρόσωπο σε αυτούς που το αγαπούν. Αν όμως Εκείνος θεωρεί καλύτερη τη μετάστασή του; Τότε αρμόζει να ευχαριστούμε για όσα οικονόμησε, να αποδεχόμαστε αυτό που συνέβη, και να μην προσβάλλουμε με θρήνους και οδυρμούς την κρίση του Κτίστη.