ΨΑΛΜΟΣ Κʹ. <Ἔθηκας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ στέφανον ἐκ λίθου τιμίου.> (A f. 119.) Παραταξάμενος ὁ Δαβὶδ πρὸς Ἀμμανίτας νενίκηκε, καὶ εἷλεν αὐτοὺς κατὰ κράτος, καὶ ἔλαβε τὸν στέφανον τοῦ Μολχώμ· τοῦτο δὲ εἴδωλον ἦν τῶν Ἀμμανιτῶν, καὶ εὑρὼν ἐν τῷ στεφάνῳ λίθον πολύτιμον, ἐνέθηκε τῷ ἰδίῳ στεφάνῳ. Ταύτης τῆς ἱστορίας νῦν μνημονεύει, καί φησι πρὸς τὸν Θεὸν, ὅτι Ταῖς φιλοτιμίαις φθάνεις, ὦ Δέσποτα, καὶ αὐτήν μου τὴν αἴτησιν· οὐ γὰρ ἱκέτευσα περὶ λίθου τιμίου, ἀλλὰ σὺ καὶ τοῦτον δέδωκας, προλαβών μου τὴν αἴτησιν.
Μετάφραση
ΨΑΛΜΟΣ Κ'. <Έθεσες στο κεφάλι του στεφάνι από πολύτιμο λίθο.> (A f. 119.) Ο Δαβίδ, αφού παρατάχθηκε εναντίον των Αμμανιτών, νίκησε και τους κυρίευσε κατά κράτος, και πήρε το στεφάνι του Μολχώμ. Αυτό ήταν είδωλο των Αμμανιτών, και βρίσκοντας στο στεφάνι έναν πολύτιμο λίθο, τον τοποθέτησε στο δικό του στεφάνι. Αυτήν την ιστορία μνημονεύει τώρα, και λέει προς τον Θεό: Με τις ευεργεσίες σου προφταίνεις, ω Δέσποτα, ακόμη και την ίδια μου την παράκληση. Διότι δεν σε ικέτευσα για πολύτιμο λίθο, αλλά εσύ μου έδωσες και αυτόν, προλαβαίνοντας το αίτημά μου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες