Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 12:4

Και το ότι θυσίασε τη γυναίκα σαν αμνάδα, οφείλεται στο ότι η μοιχεία είναι θάνατος για τη σωφροσύνη. Γι' αυτό άλλωστε και η Γραφή την ονόμασε αμνάδα, διότι διατηρούσε το σώμα της άσπιλο και άμωμο για τον άνδρα της. Έλεγε δηλαδή ο προφήτης Νάθαν στην παραβολή: «Ήρθε δε ένας οδοιπόρος στον πλούσιο άνδρα, και εκείνος τσιγκουνεύτηκε (να πάρει από τα δικά του), και πήρε την αμνάδα του φτωχού άνδρα και την έσφαξε», αποκαλώντας αμνάδα την έγγαμη γυναίκα εξαιτίας της αμίαντης συζυγικής κλίνης —διότι «Τίμιος είναι ο γάμος και η κλίνη αμίαντη»— και ονομάζοντας σφαγή τη μοιχεία, επειδή η ατίμωση αποτελεί σφαγή και φόνο για τη σώφρονα γυναίκα.

Εάν ο αμπελώνας του Κυρίου είναι ο οίκος του Ισραήλ, και ο άνθρωπος του Ιούδα το αγαπημένο του νεόφυτο, πώς δικάζεται για τον αμπελώνα εναντίον του αμπελώνα; Ή μήπως, εξαιτίας του αναντίρρητου των ελέγχων, ο λόγος θέλει να τους χρησιμοποιήσει ως δικαστές εναντίον του ίδιου τους του εαυτού; Αυτό ακριβώς έπραξε και ο Νάθαν στην περίπτωση του Δαβίδ, ορίζοντάς τον δικαστή του δικού του αδικήματος.

Αφού εξετάσεις προηγουμένως μέσα σου αυτό που πρόκειται να λεχθεί, έτσι να εκφέρεις τον λόγο σου. Να είσαι προσηνής στις συναναστροφές, γλυκύς στις ομιλίες· μη επιδιώκοντας το ευχάριστο μέσω της αστειότητας, αλλά διατηρώντας την πραότητα μέσω της ευμενούς προτροπής. Να αποβάλλεις παντού την τραχύτητα, ακόμη και αν χρειαστεί να επιπλήξεις. Διότι, αφού ταπεινώσεις πρώτα τον εαυτό σου μέσω της ταπεινοφροσύνης, έτσι θα γίνεις ευπρόσδεκτος σε αυτόν που έχει ανάγκη θεραπείας. Πολλές φορές, εξάλλου, μας είναι χρήσιμος και ο τρόπος της επίπληξης του προφήτη, ο οποίος, όταν ο Δαβίδ αμάρτησε, δεν του επέβαλε από μόνος του την απόφαση της καταδίκης, αλλά, χρησιμοποιώντας ένα υποθετικό πρόσωπο, κατέστησε τον ίδιο τον Δαβίδ κριτή του δικού του αμαρτήματος, ώστε, εφόσον ο ίδιος εξέφερε προηγουμένως την κρίση εναντίον του εαυτού του, να μην μπορεί πλέον να μεμφθεί σε τίποτα εκείνον που τον έλεγξε.

Πολλές φορές, εξάλλου, μάς είναι χρήσιμος και ο τρόπος επιπλήξεως του προφήτη, ο οποίος στον Δαβίδ, όταν εκείνος αμάρτησε, δεν επέβαλε την καταδικαστική απόφαση από μόνος του, αλλά, παρουσιάζοντας ένα υποθετικό πρόσωπο, κατέστησε τον ίδιο κριτή του δικού του αμαρτήματος· έτσι ώστε, αφού εξέφερε ο ίδιος προηγουμένως την κρίση εναντίον του εαυτού του, να μην μπορεί πλέον να μεμφθεί σε τίποτα εκείνον που τον έλεγξε.

Πρέπει να είναι κανείς ευπροσήγορος στις συναναστροφές, γλυκύς στις συνομιλίες· να μην επιδιώκει το ευχάριστο κλίμα μέσω της ευτραπελίας, αλλά να διατηρεί την προσήνεια μέσω της ευμενούς παράκλησης· αποβάλλοντας παντού την τραχύτητα, ακόμη και αν παραστεί ανάγκη να επιτιμήσει. Διότι, έχοντας προηγουμένως ταπεινώσει τον εαυτό του μέσω της ταπεινοφροσύνης, με αυτόν τον τρόπο θα γίνει ευπρόσδεκτος σε εκείνον που έχει ανάγκη θεραπείας. Πολλές φορές, άλλωστε, μας είναι χρήσιμος και ο τρόπος επίπληξης του προφήτη, ο οποίος, όταν ο Δαβίδ αμάρτησε, δεν επέβαλε από μόνος του την καταδίκη, αλλά, χρησιμοποιώντας την προβολή ενός υποθετικού προσώπου, κατέστησε τον ίδιο δικαστή του δικού του αμαρτήματος· έτσι ώστε, αφού ο ίδιος εξέφερε την κρίση εναντίον του εαυτού του, να μην μπορέσει να μεμφθεί σε τίποτα εκείνον που τον ήλεγξε.

Ο όσιος Δαβίδ, ο οποίος παρέμεινε όσιος και μετά την αμαρτία, σε μία μόνο υπόθεση παρέβη τρεις από τις δέκα εντολές. Επειδή απευθυνόμαστε σε εσάς, ας μιλήσουμε πιο σαφώς. Διαπράχθηκε μοιχεία, και φόνος, και επιθυμία ξένης γυναίκας. Αμάρτησε ο δίκαιος άνθρωπος, και ο Θεός τον κατέστησε κριτή της δικής του αμαρτίας. Διότι, επειδή δεν βλέπουμε το δοκάρι στο δικό μας μάτι, αλλά το σκουπιδάκι στο ξένο, (ο προφήτης Νάθαν) του παρουσιάζει την κρίση για αυτόν σαν να επρόκειτο για άλλον, και λέει ότι: «Δύο άνδρες ήταν σε μια πόλη, ο ένας πλούσιος και ο άλλος φτωχός. Ο πλούσιος είχε πολλά· ο φτωχός όμως είχε μόνο μία αμνάδα, η οποία κοιμόταν στην αγκαλιά του (αυτό συμβολίζει το μυστήριο της γυναίκας), έτρωγε μαζί του και έπινε από το ποτήρι του. Ήλθε, λέει, ένας ξένος στον πλούσιο»· και εύστοχα λέει «ξένος»· διότι σε τέτοια πράγματα δεν είχε συνήθεια ο Δαβίδ. «Ήρθε, λοιπόν, σε αυτόν ένας ξένος. Και αφού άφησε, λέει, τα δικά του από τα οποία θα μπορούσε να σφάξει για τον ξένο, άρπαξε τη μία αμνάδα του φτωχού και τη σφάζει.» Όσο βαριά και αν πέσει ο ισχυρός, έχει γρήγορη την ανόρθωση. Αγανακτεί ο Δαβίδ· διότι Δαβίδ παρέμενε ακόμη και όταν είχε πέσει. «Ζει Κύριος, άξιος θανάτου είναι αυτός που το έπραξε αυτό.» Καταδίκασε ο ίδιος τον εαυτό του. Και μόλις εξέδωσε την απόφαση, του φανέρωσε ο προφήτης ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.

Αυτό ακριβώς δίδαξε ο Νάθαν μέσω της παραβολής: Λέει ότι υπήρχαν δύο άνδρες, ο ένας πλούσιος, δηλαδή ο Δαβίδ, και ο άλλος φτωχός, ο Ουρίας. Έπειτα εισάγει έναν περαστικό ξένο που επισκέφθηκε τον πλούσιο, υπονοώντας ότι ένα ξένο πνεύμα εισήλθε στην ψυχή του Δαβίδ. Διότι, χωρίς δαιμονική ενέργεια, ένας τέτοιος άνδρας δεν θα είχε φτάσει σε τόση αφροσύνη, αυτός που ακόμη και στην ακμή της ηλικίας του υπήρξε εγκρατής. Γι' αυτόν τον λόγο, όταν διέφευγε από τον Σαούλ, είχε μεν μαζί του στην έρημο την Αχινοάμ, είχε δε και την Αβιγαία μετά τον θάνατο του συζύγου της· πουθενά όμως δεν φαίνεται, κατά τη διάρκεια της φυγής, να ήρθε σε επαφή μαζί τους. Διότι δεν απέκτησε παιδιά, παρά μόνο μετά τον θάνατο του Σαούλ. Ο καιρός της φυγής ήταν καιρός ικεσίας και προσευχών. Μετά όμως την ανάρρησή του στη βασιλεία, λέει η Γραφή, γεννήθηκαν σε αυτόν παιδιά στη Χεβρών.

Υπήρχε κάποιος πλούσιος και κάποιος φτωχός· και ο πλούσιος είχε πολλά κοπάδια βοδιών και αγέλες. Ο φτωχός, από την άλλη, είχε μόνο μία αμνάδα, η οποία έπινε από το ποτήρι του, έτρωγε από το τραπέζι του και κοιμόταν στον κόρφο του· στο σημείο αυτό καταδεικνύεται η γνήσια αγάπη του άνδρα προς τη γυναίκα του. Όταν όμως ήλθε κάποιος ξένος, ο πλούσιος λυπήθηκε να προσφέρει από τα δικά του και, αφού πήρε την αμνάδα του φτωχού, την έσφαξε. Είδες πώς εδώ υφαίνει το δράμα, έχοντας το νυστέρι κρυμμένο μέσα στο σφουγγάρι; Τι κάνει λοιπόν ο βασιλιάς; Νομίζοντας ότι εκδίδει απόφαση εναντίον κάποιου άλλου, επέβαλε μια οξύτατη απόφαση. Διότι τέτοιοι είναι οι άνθρωποι: εναντίον των άλλων λαμβάνουν και εκδίδουν τις αποφάσεις τους με ευχαρίστηση και απότομα. Και τι λέει ο Δαβίδ; «Ζει Κύριος, άξιος θανάτου είναι ένας τέτοιος άνθρωπος, και θα ανταποδώσει την αμνάδα στο τετραπλάσιο». Τι κάνει λοιπόν ο Νάθαν; Δεν μαλάκωσε την πληγή επί πολλή ώρα, αλλά αμέσως την αποκαλύπτει, και επέφερε οξύτατη την τομή, για να μην αφαιρέσει την αίσθηση του πόνου: «Εσύ είσαι αυτός, βασιλιά». Τι λέει τότε ο βασιλιάς; «Αμάρτησα στον Κύριο». Δεν είπε: «Ποιος είσαι εσύ που με ελέγχεις; Ποιος σε απέστειλε να ομιλείς με τόση παρρησία; Και με ποια τόλμη το έπραξες αυτό;». Τίποτα τέτοιο δεν είπε, αλλά αναγνώρισε την αμαρτία του. Και τι λέει; «Έχω αμαρτήσει στον Κύριο».

Η τραγωδία αυξήθηκε με τη διήγηση της φιλοστοργίας. Ήλθε, λοιπόν, ένας ξένος άνθρωπος προς εκείνον τον πλούσιο. Ποιος είναι ο ξένος; Η επιθυμία. Για να δείξει, λοιπόν, τη σεμνότητά του, ονόμασε με αυτό το σχήμα την επιθυμία ξένο. Διότι ποτέ του δεν είχε διαρρήξει ξένο γάμο, ούτε είχε κοιτάξει με άδικα μάτια· αλλά, αφού πληγώθηκε από τον πόθο για εκείνη τη γυναίκα, έχασε τη σεμνότητά του, και επειδή ραθύμησε για λίγο, εξέπεσε από το πρέπον. Ήλθε ο ξένος, η ακόλαστη επιθυμία, εκείνη η θηριώδης επιθυμία ήλθε προς αυτόν.

Κάποιος ξένος ήλθε σε εκείνον τον πλούσιο, και αυτός δεν πήρε ζώο από τα δικά του ποίμνια και κοπάδια· αλλά έστειλε ανθρώπους και πήρε εκείνη την αμνάδα, η οποία κοιμόταν στην αγκαλιά του φτωχού και έτρωγε από το τραπέζι του. Τι συνέβη λοιπόν; Οργίστηκε ο βασιλιάς. Διότι νόμιζε ότι δίκαζε ξένη υπόθεση. Οργίστηκε ο βασιλιάς και διακήρυξε το δίκαιο με μεγάλη λαμπρότητα. Διότι δεν υπήρχε καμία προσωπική συμπάθεια που να διαφθείρει τη δικαιοσύνη. Με ρομφαία, είπε, θα πεθάνει, και θα αποζημιώσει την αμνάδα στο τετραπλάσιο.

Το ότι δε, όχι μόνο στην εποχή της χάριτος, αλλά και πριν από τη χάρη, ο Θεός επιτελούσε τη σωτηρία των ανθρώπων μέσω ανθρώπου (για τον λόγο αυτόν ενανθρώπησε ο Δεσπότης μας, ο μεσίτης Θεού και ανθρώπων)· γνωρίζετε με ακρίβεια την ιστορία για τον μακάριο Δαβίδ, ο οποίος μόλις προηγουμένως είπε: «Θα εξομολογηθώ σε σένα, Κύριε, με όλη μου την καρδιά», πώς αυτός, αν και περιέπεσε σε φόνο και μοιχεία, στα χείριστα κακά, παρέμενε ανεξομολόγητος. Τι κάνει λοιπόν ο Θεός, ώστε και αυτόν να ωθήσει σε μετάνοια, αλλά και τους μεταγενέστερους να κάνει να ασπαστούν τη μετάνοια; Στέλνει σε αυτόν τον προφήτη Νάθαν, για να του εξαγγείλει τα όσα διέπραξε χρησιμοποιώντας το πρόσωπο κάποιου άλλου. Διότι, αφού πήγε, λέει, ο αναφερθείς προφήτης στον Δαβίδ, του είπε: «Βασιλιά, έχω κάτι να σου πω». Και ο Δαβίδ απάντησε: «Λέγε». Και ο προφήτης Νάθαν είπε: «Υπήρχε κάποιος πλούσιος άνθρωπος, που είχε πολλά ποίμνια και κοπάδια βοοειδών· υπήρχε όμως και κάποιος φτωχός άνθρωπος που είχε μόνο μία αμνάδα, η οποία έτρωγε από το τραπέζι του, έπινε από το ποτήριό του και κοιμόταν στον κόρφο του»· ονομάζοντας πλούσιο τον Δαβίδ και φτωχό τον Ουρία. Τι έγινε λοιπόν; Ήλθε, λέει, ένας ξένος στον πλούσιο. Ποιος είναι αυτός ο ξένος;

Ο λογισμός της επιθυμίας, που μας ρίχνει στην κόλαση. Ήρθε ένας ξένος στον πλούσιο· και ο πλούσιος, επειδή λυπήθηκε τα δικά του πρόβατα, έστειλε και πήρε την αμνάδα του φτωχού, και την έσφαξε για χάρη του ξένου.