Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β΄ 12:9

Πολέμησε ξένο οίκο και από τον δικό του οίκο ξεσηκώθηκε εναντίον του πόλεμος. Το νόημα δεν είναι δικό μου· το απόφθεγμα είναι του Θεού. Όπου δε ο Θεός είναι αυτός που ερμηνεύει, κανείς δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση. Διότι, για να καταλάβεις ότι γι' αυτόν τον λόγο επαναστάτησε εναντίον του Δαβίδ ο γιος του, επειδή δολοφόνησε τον Ουρία και πήρε τη γυναίκα του, άκουσε τον Θεό που λέει προς τον Δαβίδ μέσω του προφήτη Νάθαν: «Εγώ σε έχρισα βασιλιά στον Ισραήλ και σε ελευθέρωσα από το χέρι του Σαούλ και σου έδωσα όλα τα υπάρχοντα του κυρίου σου, καθώς και τον οίκο του Σαούλ και του Ιούδα. Και αν αυτά σου είναι λίγα, θα προσθέσω σε σένα κι άλλα τόσα. Γιατί περιφρόνησες τον Κύριο, διαπράττοντας το πονηρό ενώπιόν μου; Τον Ουρία τον Χετταίο χτύπησες με ρομφαία και πήρες τη γυναίκα του για γυναίκα σου. Και τώρα, δεν θα λείψει ποτέ η ρομφαία από τον οίκο σου εις τον αιώνα». Τον ξένο οίκο τον έκοψες στα δύο με τη ρομφαία, τη ρομφαία εναντίον σου θα τη σφυρηλατήσω μέσα στον δικό σου οίκο. «Ιδού, εγώ θα ξεσηκώσω εναντίον σου συμφορές από τον ίδιο σου τον οίκο»· όχι από κάπου έξω, αλλά «από τον οίκο σου». Από εκεί από όπου προήλθε η πηγή της αμαρτίας, από εκεί έρχεται και η πληγή της τιμωρίας.

εʹ. Βλέπεις, λοιπόν, και αυτόν να υποφέρει πιο δεινά, επειδή έλαβε τα αγαθά του; Και εσύ, λοιπόν, όταν δεις κάποιον που πλουτίζει άδικα να ευημερεί, αναστέναξε και δάκρυσε· διότι ο πλούτος αυτός αποτελεί γι' αυτόν προσθήκη κολάσεως. Επειδή, όπως ακριβώς εκείνοι που αμαρτάνουν πολύ και δεν θέλουν να μετανοήσουν θησαυρίζουν για τον εαυτό τους θησαυρό οργής, έτσι και εκείνοι που, αντί να τιμωρούνται, απολαμβάνουν ευημερία, θα υποστούν μεγαλύτερη τιμωρία. Και γι' αυτό, αν θέλεις, θα σου φέρω το παράδειγμα όχι μόνο από την μέλλουσα ζωή, αλλά και από την παρούσα. Διότι ο μακάριος Δαβίδ, όταν διέπραξε εκείνη την αμαρτία με τη Βηρσαβεέ και ελέγχθηκε από τον προφήτη, κατηγορήθηκε σφοδρότερα κυρίως για τούτο: επειδή, παρόλο που είχε απολαύσει τόση πολλή εύνοια, έπραξε κατ' αυτόν τον τρόπο. Άκουσε, λοιπόν, τον Θεό να τον επιπλήττει προπάντων γι' αυτό: «Δεν σε έχρισα εγώ βασιλιά, δεν σε γλίτωσα από τα χέρια του Σαούλ και δεν σου έδωσα όλα τα υπάρχοντα του κυρίου σου, καθώς και όλο τον οίκο του Ισραήλ και του Ιούδα; Και αν αυτά σου φαίνονταν λίγα, θα σου πρόσθετα κι άλλα τόσα. Γιατί έπραξες το πονηρό ενώπιόν μου;». Διότι δεν επιφέρουν όλα τα αμαρτήματα τις ίδιες τιμωρίες, αλλά υπάρχουν πολλές και διάφορες, και εξαρτώνται από τους χρόνους, από τα πρόσωπα, από τα αξιώματα, από τη σύνεση και από πολλά άλλα.

Γι' αυτήν λοιπόν την αλληλοκτονία ήταν δίκαιο να υποστεί την τιμωρία ο Ισραήλ. Επειδή όμως έπρεπε να τιμωρηθεί, προβάλλεται ως μια προκαταρκτική αιτία της τιμωρίας το γεγονός ότι ο Δαβίδ παρακινήθηκε να κάνει απογραφή του λαού. Διότι το ότι η απογραφή του λαού δεν συγκαταλεγόταν στις βαρύτατες παραβάσεις, έστω κι αν τώρα παρατίθεται ως αιτία της τιμωρίας, το αποδεικνύει και η μεταγενέστερη απογραφή που έγινε από τον ίδιο τον Δαβίδ, κατά την οποία δεν του συνέβη κανένα κακό, και ούτε κατηγορήθηκε για κάποιο πονηρό έγκλημα ούτε επέσειρε κάποια ποινή. Αυτή δε η απογραφή έγινε προς το τέλος της ζωής του βασιλιά, όταν και υπολογίστηκε ο αριθμός των Λευιτών. Υποδηλώνοντας μάλιστα αυτό και η Γραφή, τοποθετεί τη φράση «και πρόσθεσε ο Κύριος οργή εναντίον του Ισραήλ» πριν από το «παρακίνησε τον Δαβίδ», καθοδηγώντας τρόπον τινά και αφυπνίζοντας τον ακροατή να αντιληφθεί ότι η οργή του Θεού δεν άναψε εξαιτίας της απογραφής του λαού, αλλά εξαιτίας της προηγούμενης στάσης, της τυραννίας και της αιματοχυσίας τους. Διότι το γεγονός ότι η οργή προηγείται της απογραφής υποδηλώνει πως η τιμωρία δεν επιβλήθηκε εξαιτίας της απογραφής. Παρακινείται δε ο ίδιος ο Δαβίδ και όχι κάποιος άλλος, επειδή ακριβώς εξαιτίας της δικής του αμαρτίας συνέβη η επανάσταση του Αβεσσαλώμ. «Επειδή», λέει, «φόνευσες και μοίχευσες, θα υποταχθείς μεν σε άλλους, αλλά επιπλέον και οι γυναίκες σου μπροστά στα μάτια σου θα δοθούν σε άλλους», πράγμα που ακριβώς πραγματοποιήθηκε με τον Αβεσσαλώμ.