Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 13:31

Άνδρες αδελφοί, υιοί του γένους του Αβραάμ, και όσοι ανάμεσά σας φοβούνται τον Θεό, σε εσάς εστάλη ο λόγος αυτής της σωτηρίας. Διότι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και οι άρχοντές τους, επειδή αγνόησαν αυτόν και τα λόγια των προφητών που διαβάζονται κάθε σάββατο, καταδικάζοντάς τον τα εκπλήρωσαν· και μολονότι δεν βρήκαν καμία αιτία θανάτου, ζήτησαν από τον Πιλάτο να θανατωθεί. Παντού επιδιώκουν να δείξουν ότι αυτό το αγαθό τους ανήκει, ώστε να μην το αποφύγουν θεωρώντας το ξένο, επειδή τον σταύρωσαν. «Αυτόν», λέει, «αφού τον αγνόησαν»· επομένως το αμάρτημα οφειλόταν σε άγνοια. Δες πώς απολογείται με πραότητα και υπέρ εκείνων. Και δεν κάνει μόνο αυτό, αλλά προσθέτει ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Και για να μην πει κανείς: «Από πού είναι φανερό ότι αναστήθηκε;», αναφέρει: «Και υπάρχουν μάρτυρές του». Έπειτα πάλι αντλεί επιχειρήματα από τις Γραφές: «Όταν δε εκπλήρωσαν όλα όσα ήταν γραμμένα για αυτόν, τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έθεσαν σε μνημείο. Ο Θεός όμως τον ανέστησε εκ νεκρών, και αυτός εμφανίστηκε επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι μάρτυρές του ενώπιον του λαού. Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε την υπόσχεση που είχε δοθεί στους πατέρες, ότι δηλαδή ο Θεός την έχει εκπληρώσει σε εμάς, τα παιδιά τους, ανασταίνοντας τον Ιησού, όπως ακριβώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: “Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα”».

«Και όταν εξετέλεσαν όλα όσα ήταν γραμμένα για αυτόν, αφού τον κατέβασαν από το ξύλο, τον έθεσαν σε μνήμα». Πρόσεξε με πόση μεγάλη σπουδή το έπραξαν αυτό. Ανέφερε τον τρόπο του θανάτου και φέρνει στο προσκήνιο τον Πιλάτο, αφενός για να γίνει φανερό το πάθος από την απόφαση του δικαστηρίου, και αφετέρου για να κατηγορηθούν εκείνοι βαρύτερα, επειδή τον παρέδωσαν σε αλλόφυλο άνδρα. Και δεν είπε «Απευθύνθηκαν», αλλά «Απαίτησαν να θανατωθεί, χωρίς να βρουν καμία αιτία θανάτου», ώστε να δηλώσει ότι έλαβαν χάρη από εκείνον παρόλο που δεν το ήθελε· πράγμα το οποίο εκφράζει σαφέστερα ο Πέτρος λέγοντας: «ενώ εκείνος είχε κρίνει να τον απολύσει». Πάρα πολύ τους αγαπούσε ο Παύλος. Και πρόσεξε, δεν επιμένει στην αγνωμοσύνη των πατέρων, αλλά τους επισείει τον φόβο. Διότι ο μεν Στέφανος δικαιολογημένα το κάνει αυτό, επειδή επρόκειτο να θανατωθεί και όχι να διδάξει, αποδεικνύοντας ότι ο νόμος ήδη καταργείται· αυτός όμως όχι πλέον, αλλά μόνο απειλεί και προκαλεί φόβο. «Ο δε Θεός τον ανέστησε εκ νεκρών. Ο οποίος εμφανίστηκε», λέει, «επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στα Ιεροσόλυμα». Διότι, πρόσεξε ότι αυτός, καθώς κινείται από το ίδιο το Πνεύμα, κηρύττει ακατάπαυστα το πάθος και τον τάφο. «Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε», λέει, «την υπόσχεση που είχε δοθεί στους πατέρες»· δηλαδή, οι μεν πατέρες δέχτηκαν την υπόσχεση, ενώ εσείς το ίδιο το έργο.

Έπειτα, αφού έφερε ως μάρτυρα τον Ιωάννη όταν έλεγε ότι «από το σπέρμα αυτού, σύμφωνα με την υπόσχεση, έφερε στον Ισραήλ Σωτήρα», έχοντας προκηρύξει ο Ιωάννης, πριν από την έλευσή του, βάπτισμα μετανοίας στον Ισραήλ, στη συνέχεια τον επικαλείται και πάλι λέγοντας: «Ποιος νομίζετε ότι είμαι; Δεν είμαι εγώ». Έπειτα παρουσιάζει και τους Αποστόλους ως μάρτυρες της Αναστάσεως, λέγοντας: «Οι οποίοι είναι μάρτυρές του ενώπιον του λαού»· έπειτα (παρουσιάζει) τον Δαβίδ να μαρτυρεί το ίδιο ακριβώς πράγμα, λέγοντας: «Δεν θα επιτρέψεις ο Όσιός σου να γνωρίσει φθορά». Διότι ούτε τα παλαιά φαίνονταν από μόνα τους να είναι τόσο ισχυρά, ούτε τα νέα δίχως εκείνα· ώστε, και μέσω των δύο, επιβεβαιώνει τον λόγο του. Επειδή, δηλαδή, κατέχονταν από φόβο, επειδή τον είχαν θανατώσει, και η συνείδησή τους τους απομάκρυνε, δεν τους απευθύνονται ως προς χριστοκτόνους, ούτε σαν να τους προσφέρουν κάποιο ξένο αγαθό, αλλά κάτι που είναι δικό τους. Ήταν πάρα πολύ ποθητό σε αυτούς το όνομα του Δαβίδ· γι' αυτό και το επικαλείται, ώστε έστω και με αυτόν τον τρόπο να τον αποδεχθούν, σαν να τους έλεγε ότι κυβερνώνται από τον απόγονό του· επομένως, μην επαναστατείτε εναντίον του.

Γι’ αυτό και δεν είπε, «Από τα οποία δεν θελήσατε», αλλά «Από τα οποία δεν μπορέσατε να δικαιωθείτε μέσω του νόμου του Μωυσή, μέσω αυτού δικαιώνεται καθένας που πιστεύει», δείχνοντας έτσι την αδυναμία του νόμου. Πολύ ορθά δε πρόσθεσε και το «Καθένας», για να δείξει ότι αφορά οποιονδήποτε πιστεύει. Διότι κανένα όφελος δεν υπάρχει από εκείνα, εάν δεν υφίσταται κάποια ευεργεσία. Γι’ αυτόν τον λόγο τοποθετεί ύστερα την άφεση, συνάγοντας από αυτό το μεγαλύτερο αγαθό, και αποδεικνύοντας ότι, εκείνο που ο νόμος αδυνατούσε να πράξει, αυτό φαίνεται να το έχει κατορθώσει μέσω του θανάτου Του Εκείνος που έπαθε. Επομένως, πολύ ορθά έλεγε: «Οι οποίοι είναι μάρτυρές Του στον λαό», εννοεί σε εκείνον τον λαό που Τον θανάτωσε, πράγμα που δεν θα συνέβαινε, εάν δεν επιβεβαιώνονταν από θεία δύναμη· διότι δεν θα έδιναν τέτοια μαρτυρία ενώπιον ανθρώπων με φονικές διαθέσεις, δεν θα το έπρατταν ενώπιον αυτών των ιδίων που Τον θανάτωσαν. Το δε, «Εγώ σήμερα σε γέννησα», το είπε, επειδή γνώριζε ότι, εξαιτίας αυτού, έπονται πλέον και τα υπόλοιπα. Και γιατί δεν επικαλέστηκε μαρτυρία, μέσω της οποίας θα πείθονταν, ότι η άφεση των αμαρτιών παρέχεται μέσω Αυτού; Διότι η κύρια επιδίωξη ήταν αυτή, να αποδείξει προς το παρόν ότι αναστήθηκε. Εφόσον δε αυτό γινόταν ομολογητό, το άλλο καθίστατο αναμφισβήτητο εξαιτίας τούτου, ότι δηλαδή η άφεση των αμαρτιών παρέχεται από Αυτόν. Εξάλλου, επιθυμούσε να τους οδηγήσει στον πόθο αυτού του μεγάλου αγαθού.