Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 13:32

Αλλά προδόθηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό, λέγοντας ότι κλάπηκε. Διότι, αν οι Ιουδαίοι δεν είχαν διαδώσει αυτό - καθώς άκουσαν από πολλούς ότι αναστήθηκε και εμφανίστηκε σε πολλούς - ότι δηλαδή φαντάζει ως πνεύμα και δεν αναστήθηκε ο Χριστός, ότι κλάπηκε το σώμα και δεν εγέρθηκε αυτός που τάφηκε, δεν θα έλεγε ο Κύριος στους αποστόλους μετά την ανάσταση: «Ψηλαφήστε με και δείτε ότι εγώ ο ίδιος είμαι, διότι ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, καθώς βλέπετε ότι έχω εγώ». Για αυτούς τους λόγους οι στρατιώτες και οι άγγελοι φύλαγαν τον τάφο. Και ας μην παραξενεύει κανέναν το ότι προσαρμόσαμε τον προκείμενο ψαλμό στην ανάσταση του Χριστού· διότι ακολουθήσαμε τον αποστολικό κανόνα και κρατάμε την ερμηνεία του Παύλου ως νόμο. Ο Παύλος λέει στις Πράξεις: «Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε την υπόσχεση που δόθηκε προς τους πατέρες, ότι δηλαδή ο Θεός την εκπλήρωσε στα τέκνα τους, σε εμάς, ανασταίνοντας τον Ιησού». Και αφού μνημόνευσε την ανάσταση του Ιησού, πήρε τον προκείμενο ψαλμό, λέγοντας: «Όπως ακριβώς είναι γραμμένο στον δεύτερο ψαλμό: Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα». Όπως γεννήθηκε από την παρθένο χωρίς σπορά, έτσι αναστήθηκε από τον τάφο χωρίς φθορά· «Διότι ούτε η σάρκα του γνώρισε φθορά». Για τον λόγο αυτό, η εκ νεκρών ανάσταση ονομάζεται παλιγγενεσία.

Αυτά, λοιπόν, τα έλεγε με πολλή βεβαιότητα· όχι με την έννοια ότι πραγματικά η υπόσχεση έπεσε στο κενό. Διότι είπε, «δεν σημαίνει βέβαια ότι έχει ακυρωθεί ο λόγος του Θεού», ο οποίος προφανώς είχε δοθεί προς τους πατέρες· επειδή η υπόσχεση εκπληρώθηκε σε εκείνους από αυτούς που πίστεψαν, και σε εκείνους που γεννήθηκαν από τα έθνη μέσω του βαπτίσματος όμοιοι με τον Ισαάκ. Και αυτό το εγγυάται και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος, λέγοντας: «Αυτήν την υπόσχεση την εκπλήρωσε ο Θεός στα τέκνα τους, ανασταίνοντας για εμάς τον Ιησού»· επομένως, δεν το είπε αυτό με την έννοια ότι έχει εκπέσει η υπόσχεση, αλλά για να δείξει τον ακατάσχετο πόθο του για τον Χριστό. Και αν εξετάσεις με ακρίβεια το αποστολικό χωρίο, θα διαπιστώσεις ότι αυτό ακριβώς επιδιώκει να αποδείξει.

Άνδρες αδελφοί, υιοί του γένους του Αβραάμ, και όσοι ανάμεσά σας φοβούνται τον Θεό, σε εσάς εστάλη ο λόγος αυτής της σωτηρίας. Διότι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και οι άρχοντές τους, επειδή αγνόησαν αυτόν και τα λόγια των προφητών που διαβάζονται κάθε σάββατο, καταδικάζοντάς τον τα εκπλήρωσαν· και μολονότι δεν βρήκαν καμία αιτία θανάτου, ζήτησαν από τον Πιλάτο να θανατωθεί. Παντού επιδιώκουν να δείξουν ότι αυτό το αγαθό τους ανήκει, ώστε να μην το αποφύγουν θεωρώντας το ξένο, επειδή τον σταύρωσαν. «Αυτόν», λέει, «αφού τον αγνόησαν»· επομένως το αμάρτημα οφειλόταν σε άγνοια. Δες πώς απολογείται με πραότητα και υπέρ εκείνων. Και δεν κάνει μόνο αυτό, αλλά προσθέτει ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Και για να μην πει κανείς: «Από πού είναι φανερό ότι αναστήθηκε;», αναφέρει: «Και υπάρχουν μάρτυρές του». Έπειτα πάλι αντλεί επιχειρήματα από τις Γραφές: «Όταν δε εκπλήρωσαν όλα όσα ήταν γραμμένα για αυτόν, τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έθεσαν σε μνημείο. Ο Θεός όμως τον ανέστησε εκ νεκρών, και αυτός εμφανίστηκε επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι μάρτυρές του ενώπιον του λαού. Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε την υπόσχεση που είχε δοθεί στους πατέρες, ότι δηλαδή ο Θεός την έχει εκπληρώσει σε εμάς, τα παιδιά τους, ανασταίνοντας τον Ιησού, όπως ακριβώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: “Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα”».

«Και όταν εξετέλεσαν όλα όσα ήταν γραμμένα για αυτόν, αφού τον κατέβασαν από το ξύλο, τον έθεσαν σε μνήμα». Πρόσεξε με πόση μεγάλη σπουδή το έπραξαν αυτό. Ανέφερε τον τρόπο του θανάτου και φέρνει στο προσκήνιο τον Πιλάτο, αφενός για να γίνει φανερό το πάθος από την απόφαση του δικαστηρίου, και αφετέρου για να κατηγορηθούν εκείνοι βαρύτερα, επειδή τον παρέδωσαν σε αλλόφυλο άνδρα. Και δεν είπε «Απευθύνθηκαν», αλλά «Απαίτησαν να θανατωθεί, χωρίς να βρουν καμία αιτία θανάτου», ώστε να δηλώσει ότι έλαβαν χάρη από εκείνον παρόλο που δεν το ήθελε· πράγμα το οποίο εκφράζει σαφέστερα ο Πέτρος λέγοντας: «ενώ εκείνος είχε κρίνει να τον απολύσει». Πάρα πολύ τους αγαπούσε ο Παύλος. Και πρόσεξε, δεν επιμένει στην αγνωμοσύνη των πατέρων, αλλά τους επισείει τον φόβο. Διότι ο μεν Στέφανος δικαιολογημένα το κάνει αυτό, επειδή επρόκειτο να θανατωθεί και όχι να διδάξει, αποδεικνύοντας ότι ο νόμος ήδη καταργείται· αυτός όμως όχι πλέον, αλλά μόνο απειλεί και προκαλεί φόβο. «Ο δε Θεός τον ανέστησε εκ νεκρών. Ο οποίος εμφανίστηκε», λέει, «επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στα Ιεροσόλυμα». Διότι, πρόσεξε ότι αυτός, καθώς κινείται από το ίδιο το Πνεύμα, κηρύττει ακατάπαυστα το πάθος και τον τάφο. «Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε», λέει, «την υπόσχεση που είχε δοθεί στους πατέρες»· δηλαδή, οι μεν πατέρες δέχτηκαν την υπόσχεση, ενώ εσείς το ίδιο το έργο.