Πατερικές αναφορές στο ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 13:33

Αλλά προδόθηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό, λέγοντας ότι κλάπηκε. Διότι, αν οι Ιουδαίοι δεν είχαν διαδώσει αυτό - καθώς άκουσαν από πολλούς ότι αναστήθηκε και εμφανίστηκε σε πολλούς - ότι δηλαδή φαντάζει ως πνεύμα και δεν αναστήθηκε ο Χριστός, ότι κλάπηκε το σώμα και δεν εγέρθηκε αυτός που τάφηκε, δεν θα έλεγε ο Κύριος στους αποστόλους μετά την ανάσταση: «Ψηλαφήστε με και δείτε ότι εγώ ο ίδιος είμαι, διότι ένα πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, καθώς βλέπετε ότι έχω εγώ». Για αυτούς τους λόγους οι στρατιώτες και οι άγγελοι φύλαγαν τον τάφο. Και ας μην παραξενεύει κανέναν το ότι προσαρμόσαμε τον προκείμενο ψαλμό στην ανάσταση του Χριστού· διότι ακολουθήσαμε τον αποστολικό κανόνα και κρατάμε την ερμηνεία του Παύλου ως νόμο. Ο Παύλος λέει στις Πράξεις: «Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε την υπόσχεση που δόθηκε προς τους πατέρες, ότι δηλαδή ο Θεός την εκπλήρωσε στα τέκνα τους, σε εμάς, ανασταίνοντας τον Ιησού». Και αφού μνημόνευσε την ανάσταση του Ιησού, πήρε τον προκείμενο ψαλμό, λέγοντας: «Όπως ακριβώς είναι γραμμένο στον δεύτερο ψαλμό: Υιός μου είσαι εσύ· εγώ σήμερα σε γέννησα». Όπως γεννήθηκε από την παρθένο χωρίς σπορά, έτσι αναστήθηκε από τον τάφο χωρίς φθορά· «Διότι ούτε η σάρκα του γνώρισε φθορά». Για τον λόγο αυτό, η εκ νεκρών ανάσταση ονομάζεται παλιγγενεσία.

«Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη.» Όπως ακριβώς οι ψυχές των δικαίων μαζί με τον Σωτήρα ανέβηκαν πορευόμενες από τα κατώτερα μέρη. «Διότι συγκεντρώθηκαν στ' αλήθεια εναντίον του αγίου παιδός σου Ιησού.» Αποκαλεί Κύριο τον Πατέρα, και εύλογα Χριστό τον Υιό· διότι με την επιβουλή κατά του Μονογενούς, συνέπλεξε και τον Πατέρα, ως υβριζόμενο στο πρόσωπό του, επειδή, με την ευδοκία του Πατέρα, ο Μονογενής επιτέλεσε όλο το μυστήριο για χάρη μας. «Κράζοντας δε με φωνή.» Διότι, ενώ ήταν φτωχός ανάμεσα στους Ιουδαίους εξαιτίας της δικής τους απιστίας, τον έκανε να πλουτήσει ανάμεσα στα έθνη, τοποθετώντας τον στα δεξιά του, πράγμα το οποίο εσύ μεν θεωρείς ταπεινό, αλλά είναι σφόδρα υψηλό και μπορεί να λεχθεί μόνο για τον Υιό ως Θεό και ομοούσιο. Διότι, όπως ακριβώς ο Υιός δεν κάθεται μόνο στα δεξιά του Πατέρα, αλλά και στέκεται στα δεξιά. Επειδή λέει ο Στέφανος: Είδα τους ουρανούς ανοιγμένους· έτσι και ο Πατέρας λέγεται ότι στέκεται στα δεξιά του Υιού, για να μάθουμε εμείς τη μία αξία του Υιού και του Πατέρα. «Όπως είναι γραμμένο και στον ψαλμό: Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα.» Αυτά τα λόγια ταιριάζουν βεβαίως στην ενανθρώπηση του Χριστού, η οποία έλαβε χώρα μέσα στον χρόνο. Διότι το σήμερα και το αύριο είναι δηλωτικά των ημερών. Επειδή γεννάται αχρόνως από τον Πατέρα, όπως ομολογούν ακόμη και τα παιδιά των αιρετικών. «Δεν θα επιτρέψεις στον όσιό σου να γνωρίσει τη φθορά.»

Αυτά, λοιπόν, τα έλεγε με πολλή βεβαιότητα· όχι με την έννοια ότι πραγματικά η υπόσχεση έπεσε στο κενό. Διότι είπε, «δεν σημαίνει βέβαια ότι έχει ακυρωθεί ο λόγος του Θεού», ο οποίος προφανώς είχε δοθεί προς τους πατέρες· επειδή η υπόσχεση εκπληρώθηκε σε εκείνους από αυτούς που πίστεψαν, και σε εκείνους που γεννήθηκαν από τα έθνη μέσω του βαπτίσματος όμοιοι με τον Ισαάκ. Και αυτό το εγγυάται και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος, λέγοντας: «Αυτήν την υπόσχεση την εκπλήρωσε ο Θεός στα τέκνα τους, ανασταίνοντας για εμάς τον Ιησού»· επομένως, δεν το είπε αυτό με την έννοια ότι έχει εκπέσει η υπόσχεση, αλλά για να δείξει τον ακατάσχετο πόθο του για τον Χριστό. Και αν εξετάσεις με ακρίβεια το αποστολικό χωρίο, θα διαπιστώσεις ότι αυτό ακριβώς επιδιώκει να αποδείξει.

Άνδρες αδελφοί, υιοί του γένους του Αβραάμ, και όσοι ανάμεσά σας φοβούνται τον Θεό, σε εσάς εστάλη ο λόγος αυτής της σωτηρίας. Διότι οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ και οι άρχοντές τους, επειδή αγνόησαν αυτόν και τα λόγια των προφητών που διαβάζονται κάθε σάββατο, καταδικάζοντάς τον τα εκπλήρωσαν· και μολονότι δεν βρήκαν καμία αιτία θανάτου, ζήτησαν από τον Πιλάτο να θανατωθεί. Παντού επιδιώκουν να δείξουν ότι αυτό το αγαθό τους ανήκει, ώστε να μην το αποφύγουν θεωρώντας το ξένο, επειδή τον σταύρωσαν. «Αυτόν», λέει, «αφού τον αγνόησαν»· επομένως το αμάρτημα οφειλόταν σε άγνοια. Δες πώς απολογείται με πραότητα και υπέρ εκείνων. Και δεν κάνει μόνο αυτό, αλλά προσθέτει ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Και για να μην πει κανείς: «Από πού είναι φανερό ότι αναστήθηκε;», αναφέρει: «Και υπάρχουν μάρτυρές του». Έπειτα πάλι αντλεί επιχειρήματα από τις Γραφές: «Όταν δε εκπλήρωσαν όλα όσα ήταν γραμμένα για αυτόν, τον κατέβασαν από το ξύλο και τον έθεσαν σε μνημείο. Ο Θεός όμως τον ανέστησε εκ νεκρών, και αυτός εμφανίστηκε επί πολλές ημέρες σε εκείνους που είχαν ανεβεί μαζί του από τη Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είναι μάρτυρές του ενώπιον του λαού. Και εμείς σας ευαγγελιζόμαστε την υπόσχεση που είχε δοθεί στους πατέρες, ότι δηλαδή ο Θεός την έχει εκπληρώσει σε εμάς, τα παιδιά τους, ανασταίνοντας τον Ιησού, όπως ακριβώς είναι γραμμένο και στον δεύτερο Ψαλμό: “Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα”».

Γι’ αυτό και δεν είπε, «Από τα οποία δεν θελήσατε», αλλά «Από τα οποία δεν μπορέσατε να δικαιωθείτε μέσω του νόμου του Μωυσή, μέσω αυτού δικαιώνεται καθένας που πιστεύει», δείχνοντας έτσι την αδυναμία του νόμου. Πολύ ορθά δε πρόσθεσε και το «Καθένας», για να δείξει ότι αφορά οποιονδήποτε πιστεύει. Διότι κανένα όφελος δεν υπάρχει από εκείνα, εάν δεν υφίσταται κάποια ευεργεσία. Γι’ αυτόν τον λόγο τοποθετεί ύστερα την άφεση, συνάγοντας από αυτό το μεγαλύτερο αγαθό, και αποδεικνύοντας ότι, εκείνο που ο νόμος αδυνατούσε να πράξει, αυτό φαίνεται να το έχει κατορθώσει μέσω του θανάτου Του Εκείνος που έπαθε. Επομένως, πολύ ορθά έλεγε: «Οι οποίοι είναι μάρτυρές Του στον λαό», εννοεί σε εκείνον τον λαό που Τον θανάτωσε, πράγμα που δεν θα συνέβαινε, εάν δεν επιβεβαιώνονταν από θεία δύναμη· διότι δεν θα έδιναν τέτοια μαρτυρία ενώπιον ανθρώπων με φονικές διαθέσεις, δεν θα το έπρατταν ενώπιον αυτών των ιδίων που Τον θανάτωσαν. Το δε, «Εγώ σήμερα σε γέννησα», το είπε, επειδή γνώριζε ότι, εξαιτίας αυτού, έπονται πλέον και τα υπόλοιπα. Και γιατί δεν επικαλέστηκε μαρτυρία, μέσω της οποίας θα πείθονταν, ότι η άφεση των αμαρτιών παρέχεται μέσω Αυτού; Διότι η κύρια επιδίωξη ήταν αυτή, να αποδείξει προς το παρόν ότι αναστήθηκε. Εφόσον δε αυτό γινόταν ομολογητό, το άλλο καθίστατο αναμφισβήτητο εξαιτίας τούτου, ότι δηλαδή η άφεση των αμαρτιών παρέχεται από Αυτόν. Εξάλλου, επιθυμούσε να τους οδηγήσει στον πόθο αυτού του μεγάλου αγαθού.